liber. xxxjac fallaciores patiatur inimicos. Etcui magna iſta dei miſei̓cordia neceſſaria eſt. niſi magne hūane miſerie: q̄ignorātiā tanta p̄mitur. ut facile iſtorū ſimulacōe fallatur? Et illos quideꝫph̓os in impia ciuitate. qui deos ſibiamicos eſſe dixerūt. in demones malignos incidiſſe certiſſimū eſt: quibꝰtota ip̄a ciuitas ſubditur: eternū cumeis habitura ſuppliciū. Ex eorū quippe ſacris vel potius ſacrilegis quibuſeos colendos. et ex ludis immudiſſimiſ. vbi eoꝝ criima celebratur. quibus eos placandos putauerūt: eiſdēip̄is auctoribꝰ et exactoribꝰ taliū tātorūqꝫ dedecorū: ſatis ab eis qui colātur apertū eſt. ¶ Capitulū decimū.Ed neqꝫ ſancti et fideles vniusveri dei ſūmiqꝫ cultores. ab eorū fallaci et multiformi tēptacōe ſecuri ſūt. In hoc enī loco infirmitatis etdiebus malignis. etiā iſta ſollicitudonō ē mutilis: ut illa ſecuritas vbi paxpleniſſima atqꝫ certiſſima eſt: deſiderio feruentiore queratur. Ibi enī erūtnature munera. hoc eſt que nature nr̄eab oīmnaturarū creatore donantur:nō ſolū bona. veru etiam ſempiterna:nō ſolū in aīo qui ſanabitur ꝑ ſapientiā: verū etiā ī corpore. qd̓ reſurrectōne renouabitur. Ibi virtutes nō contra ulla vicia vel mala quecūqꝫ certātes: ſed habentes victorie pͥmiū eternam pacem: quānullus aduerſariusinquietet. Ip̄a eſt enī beatitudo finaliſ.ip̄a ꝑfectōnis finis: qui cōſumente nōhabet finē. Hic aūt dicimur quidembeati: qn̄ pacē habemus: quāltuacūqꝫhic haberi p̄t in vita bona. Sed hecbeatitudo illi quā finalē dicimus beatitudini cōꝑata: prorſus miſera repitur. Hanc ergo pace qualis hic poteſt eſſe mortales hoīes in rebꝰ mortalibus qn̄ habemus ſi recte viumiusbonis eius recte vtitur virtus: quādovero eam nō habemus: etiā malis q̄homo patitur bene vtitur ꝟtus. Sedtunc eſt vera virtus. quādo et omnia.bona quibus bene vtitur et quicuidin bono vſu bonorū et maloꝝ facit: etſeip̄am ad eū finē refert vbi nobis talis et tāta pax erit: quā melior et maior eſſe nō poſſit ¶ Ca. vndecimū.Vapropter poſſumus dice̓ fines bonorū nr̄oꝝ eſſe pacē. ſiceterna diximus vitā: preſertim qꝛ ip̄iciuitati dei. de qua nobis eſt iſta oꝑoſiſſima diſputacō ī ſancto dicit̉ pſalmo. Lauda iheruſalē dn̄m: lauda deūtuū ſyon: qm̄ ꝯfortauit ſeras portaꝝtuaꝝ bn̄dixit filios tuos in te: qui poſuit fines tuos pacē. Rn̄ enī ꝯfirmatefuerint ſere portaꝝ eius: iam in illamnullus intrabit: nec ab illa ullus exibit. Ac phoc fines eius eā debemusintelligere pace: quā volumuſ demōſtrare finaleꝫ. Nam et ip̄ius ciuitatismiſticū nomē id eſt iheruſalē quod utante diximuſviſio pacis interp̄tatur.Sed qm̄ pacis nomē etiā ī hijs rebꝰmortalibus frequētatur vbi utiqꝫ nōeſt vita eterna: ꝓpterea fine ciuitatishuiuſ vbi erit ſūmū bonū eiuſ: eternāvita maluimus cōmemorare. ꝙ pacem. De quo fine apoſtolus ait. Nūcvero liberati a peccato. ſerui aūt factideo: habetis fructū vr̄m in ſanctificationē: finē vero vitā eternā. Sꝫ rurſus quia vitā eterna ab eis qui familiaritatē non hn̄t cū ſcpͥturis ſanctispoteſt accipiētia maloꝝ vita vel ſcd̓mquoſdā etiā ph̓os ꝓpter aīe immortalitatē. vel ſcd̓m etiā fidem nr̄am ꝓpterpenas interminabiles impioꝝ. q̄ vtiqꝫ in eternū cruciari nō potuerūt niſietiā vixernt in eternū: ꝑ̄ rofecto finiſciuitatis huius in quo ſūmū habebitbonū. vel pax ī vita eterna. vel vita eterna ī pace dicēdus e: ut faciliuſ abhominibꝰ poſſit intelligi. Tantū ē enī