pacis bonū. ut etiā in rebus terrenisatqꝫ mortalibus nichil gratius ſoleataudiri: nichil deſiderabilius ꝯcupiſci:nichil poſtremo poſſit melius inueniri. De quo ſi aliquato diutius loqͥ voluerimuſ. nō ernius quantū arbitroroneroſi legentibꝰ: et ꝓpter finē ciuitatis huius de qua nobis ſermō eſt: etꝓpter ip̄am dulcedine pacis q̄ om̄ībꝰcara eſt. ¶ Ca. duodecimū.Vod em mecum quiſquis reshūanas naturaqꝫ cōmune utcūqꝫ intuetur agnoſcit. ſicut nemo eſtqui gaudere nolit: ita nemo eſt quipace hr̄e nolit. Endoquidē ⁊ ip̄i quibella volūt. nichil aliud quā vincerevolūt. Ad glorioſam ergo pace bellando cupuit ꝑuenire. Nam quid eſtaliud victoria: niſi ſb̓iecto repugnātiū? Qd̓ cū factū fuerit: pax erit. Pacis igitur intencōne gerūtur et bella:ab hijs etiā qui virtutē bellicā ſtudētexercere imꝑando atqꝫ pugnando.vnde pace conſtat belli eſſe optabilem fineꝫ. Omnis enī homo etiā belligerando pacē requirit: nemo aūt bellū. pacificādo. Nam et illi qui pacē inqua ſūt ꝑturbare volūt nō pace oderūt: ſꝫ ea ꝓ arbitrio ſuo cupiūt cōmutari. Non ergo ut ſit pax nolunt. ſedut ea ſit quā volūt. Deniqꝫ et ſi per ſedicōneꝫ ſe ab alijs ſeꝑauerint: cū eisip̄is conſpiratis vel cōiuiratis ſuis. niſiqualencūqꝫ ſpecie pacis teneāt: nonefficiūt qd̓ intendūt. Proinde latrones ip̄i ut vehemētius et tutius infeſtiſint paci ceteroꝝ: pace volūt habere ſocioꝝ. Sꝫ etſi vnus ſit tam ppollens viribꝰ ⁊ ꝯſcius. ita cauēs ut nulli ſocio ſe cōmittat. ſoluſqꝫ inſidiās etpreualens quibꝰ potuerit opp̄ſſis etextīctis p̄das agat: cū eis certe quoſoccidere nō poteſt. et quos vult latere qd̓ facit: qualemcūqꝫ vmbra paciſtenet. In domo aūt ſua cū vxorē et cū12 20filijs. et ſi quos alios illic habet ſtudet profecto eſſe pacatus: eis quippead nutū obtemꝑantibꝰ ſme dubio delectatur. Nam et ſi nō fiat. indignat̉corripit. vindicat. et domus ſue paceſi ita neceſſe ſit etiā ſeuiendo cōponit:quā ſentit eſſe non poſſe: niſi cuidamprincipio qd̓ ip̄e in domo ſua eſt. cetera in eadeꝫ domeſtica ſocietate ſubiecta ſint. Ideoqꝫ ſi offerret̉ ei ſeruituſpluriū. vel ciuitatis vel gentis. ita utſic ei ſeruiret queadmodū ſibi domiſue ſeruiri volebat: nō ſe iam latronēlatebris conderet. ſed rege cōſpicuūſublimaret: cū eadē in illo cupiditaset maliciā ꝑmaneret. Pacē itaqꝫ cumſuis omnes habere cupuit: quos adarbitriū ſuū volūt viuere. Nam et cūquibꝰ bellū gerūt ſuos facere ſi poſſunt volunt: eiſqꝫ ſubiectis legis ſuepaces imponere. Sed faciamus aliquem qualē canit poetica et fabuloſanarratio. Que fortaſſe ꝓpter ip̄am inſociabilem veritatem ſemihomine. ꝙͣhominē dicere maluerūt. Quāuis ergo huius regnū dire ſpelūce fuerit ſolitudo. tanꝙͣ malicia ſingularis. ut exhac ei nomē inuentū ſit. Grece nāqꝫmalus cacus dicitur. qd̓ ille vocabatur: nulla coniunx ei blandū ferret referretqꝫ ſermone. nullis filijs vel alluderet ꝑuulis. vel gradiuſculis imꝑaret. nullo amici colloqͥo frueret̉. necvulcani patris. quo velhinc tantū nōparuū felicior fuit. quia tale monſtruꝫnō genuit: nichil cuiquā daret. ſed aquo poſſꝫ quicqͥd vellet ⁊ quantū poſſꝫcū vellet auferret. Tamē in ip̄a ſuā ſpelunca ſolitaria cuius ut deſcribit̉ ſemper recēti cede tēpebat humus. nichilaliud ꝙͣ pacem volebat: in qua nemo illi moleſtus eſſet: nec eius quietēvis vllius terrorue turbaret. Cū corpore deniqꝫ ſuo pacem habere cupiebat. et quantū habebat. tm̄ illi bene