morte diſcēdere? Quid ſi ergo aliquoin eis iudicō diuino tenereris. nec pmittereis mori: nec vnꝙͣ ſme illis eſſeſmereris? Nempe tūc ſaltē miſerā tālem diceres vitā. Non igitur ꝓptereamiſera nō eſt. quia cito relinquet̉: qn̄quidē ſi ſempiterna ſit: etiā abs teipſomiſerā iudicabitur. Nō itaqꝫ ꝓptereaqm̄ breuis ē nulla miſei̓a dꝫ videi̓: autqd̓ eſt abſurdius quia breuis miſei̓aeſt: ideo etiā beatitudo appellari. Magna vis ē in eis malis que cōgūt hominē ſcd̓m ip̄os etiā ſapientē ſibimetauferre qd̓ homo eſt: cū dicāt. et verudicāt. hanc eſſe nature pͥmā quodāmodo et maxinia voce. ut homo concilietur ſibi. et ꝓpterea mortē naturaliter fugiat: ita ſibi amicus. ut eſſe ſe animal. et in hac coniunctione corꝑisatqꝫ anime viuere velit vehementeratqꝫ appetat. Magna vis eſt in eismalis quibus iſte nature vincitur ſenſus. quo mors omnimodo omibꝰ viribus conatibuſqꝫ vitatur. et ita vincitur. utqꝫ vitabatur optetur. appetat̉:et ſi nō potuerit aliūde contingere: abhomīe ipſo ſibimet inferatur. Magnavis eſt ī eis malis que fortitudīe faciūt homicidā. ſi tamē adhuc dicēdaeſt fortitudo. que ita hijs malis vincitur. ut homine quē ſicut virtus regedu. tuendūqꝫ ſuſcepit nō mō nō poſſper patientiā cuſtodire: ſꝫ ip̄a inſupercogatur occidere. Sebet quidē etiaꝫmortē ſapiens ferre patienter. ſꝫ queaccidit aliunde. Scd̓m iſtos auteꝫ ſieam ſibiip̄e inferre ꝯpellitur. ꝓfectofatendū eſt eis non ſolū mala. ſꝫ intolerabilia etiā mala eſſeque hoc eū ꝑpetrare ꝯpellūt. Vita igitur que iſtorū tam magnorū tamqꝫ grauiū malorū. aut p̄mitur oneribus. aut ſubiacetcaſibus. nullo modo beata diceretur:ſi hoīes qui hoc dicunt ſicut victi malis ingraueſcentibꝰ. cum ſibi ingerūtbhijp malslile xxxvmortē. cedūt infelicitati: ita victi certis racōibꝰ. cū querūt beatā vitam dignarent̉ cedere veritati: et nō ſibi putarēt in iſta mortalitate fine ſūmi eſſeboni gaudendū: vbi ꝟtutes ip̄e. quibus hic certe nichil melius atqꝫ vtilius in hoīe reꝑitur: quāto maiora ſūtadiutoria contra vim ꝑiculoꝝ. laborū. doloꝝ: tanto fideliora teſtimoniamiſeriaꝝ. Si enī vere virtutes ſunt. qniſi in eis quibꝰ vera in eſt pietas eſſenō poſſunt: non ſe ꝓfitentur hoc poſſeut nullas miſerias paciantur homīesin quibus ſūt. Neqꝫ emī mendaces ſūtvere virtutes ut hoc ꝓfiteātur: ſꝫ ut vita hūana que tot et tātis huius ſeculi malis eſſe cogitur miſera: ſpe futuriſeculi ſit beata. ſicut et ſalua. Quo emībeata eſt. que nodū ſalua eſt? Vndeet apoſtolus paulus. non de hominibꝰimprudentibꝰ. inpatiētibꝰ intemꝑantibus et iniquis: ſed de hijs qui ſcd̓mvera pietate viueret: et ideo virtutesquas habent veras haberēt: ait. Spoenim ſalui facti ſumus. Spes autemque videtur non eſt ſpes. Quod autēvidet quis quid ſperat? Si aūt quodnon videmus ſperamus: ꝑ paciētiamexſpectamuſ. Sicut ergo ſpe ſalui itaſpē beati facti ſumus: et ſicut ſalutem.ita beatitudine non iā tenemus preſentē. ſed exſpectamus futurā: et hocꝑ pacientiā quiain malis ſumuſ. quepacienter tolerare debemus: donec adilla veniamus bona. vbi omnia eruntquibus in effabiliter delectemur: nichil erit auteꝫ qd̓ iam tolerare debeamus. Talis ſalus que in futuro ei̓t ſeculo: ip̄a erit etiam finalis beatitudo.Quā beatitudinē ip̄i ph̓i qm̄ nō vidētes nolūt credere: hic ſibi conanturfalſiſſimā fabricare: quāto ſuꝑbiore.tāto mēdacōre virtute. ¶ Ca. quintū.¶ Veſſe ſapiētis: nos multo ampliꝰVod autē ſocialē vitam volūt