xxee. xiiſhoc bello inteſtino ſumus: iā nos beatitudinē ad quā vincendo volumusperuenire: adeptus eſſe credamus.Et quis eſt uſqꝫ adeo ſapiēs ut cōtralibidines nullū habeat omnino ꝯflictū? Quid illa virtus que prudentiadicitur? nōne tota vigilantia ſua bona diſcernnt amalis: ut in illis appetēdis iſtiſqꝫ vitandis nullus error obreꝑat? Ac ꝑ hoc et ip̄a nos in malis.vel mala in nobis eſſe teſtatur. Ipſaenī docet malū eſſe ad peccādū ꝯſentire: bonūqꝫ eſſe ad peccandū nō ꝯſentire libidini. Illud tn̄ malū cui nos nonconſentire docet prudētia. facit temꝑrantia. nec prudētiā. nec temperantiatollit huic vite. Quid iuſticia: cuiusmunus eſt ſua cuiqꝫ tribuere? vndeſit in ip̄o hoīe. quidā iuſtus ordo nature: ut aīa ſubdat̉ deo. et anime caro: ac ꝑ hoc deo et anima et caro. Nōne demonſtrat in eo ſe adhuc̄ oꝑe laborare potius: quā in huius oꝑis iamfinē requieſcere? Tāto nimuſ quippeanima ſubditur deo: quāto minus deūin ip̄is ſuis cogitacōnibꝰ concipit: ettanto minus aīe ſubdit̉ caro: quātomagis aduerſus ſpm̄ ꝯcupiſcit. Quādiu ergo nobis ineſt hec infirmitas.hec peſtis. hic languor: quomō nosiam ſaluos. et ſi nonduꝫ ſaluos. quomō iam beatos illa finali beatitudinedicere audebimuſ? Iam vero illa virtus cuius eſt nomē fortitudo in quantacūqꝫ ſapientia euidētiſſima teſtiseſt hūanorū maloꝝ que compelliturpaciētia tolerae̓. Que mala ſtoici ph̓imiror qua fronte mala nō eſſe ꝯtēdātquibus fatetur. ſi tāta fuerint ut easſapiēs vel nō poſſit. vel nō debeat ſuſtinere: cogi eū mortē ſibimet inferre.atqꝫ ex hac vita emigrare. Tantusaūt ſuꝑbie ſtupor eſt. in hijs hoībushic ſe habere finē boni et a ſeip̄s fieribeatos putātibꝰ ut ſapiēs eoꝝ hoc ēqualē mirabili vanitate deſcribūt. etiāexcecet̉ obſurdeſcat. obmuteſcat. mēbris debilitetur. doloribꝰ crucietur. etſiquid aliud taliū maloꝝ dici aut cogitari p̄t incidat in eū quo ſibi mortēcogatur inferre: hanc ī hijs malis vitā ꝯſtitutā eū nō pudeat beatā vocare. O vitā beatā: que ut finiatur: mortis quei̓t auxiliū. Si beata eſt: maneatur in ea. Quō iſta nō ſūt mala queviicut fortitudinis bonū: eādēqꝫ fortitudinē nō ſolū ſibi cedere. veru etiādelirare ꝯpellūt: ut eandē vitā et dicatbeatā. et ꝑſuadeāt eſſe fugiendam;Quis uſqꝫ adeo cecus ē ut nō videat ꝙ ſi beatā eſſet: fugiēda nō eſſet: ſꝫaperta infirmitatis voce fugiēda fatentur. Quid igitur cauſe eſt. cur nonetiā miſera fracta ſuꝑbie ceruice fateantur? Vtrū obſecro cāto ille patiētia. an potius inpatiētia ſe ꝑemit? Nōenim hoc feciſſet: niſi victoriā ceſarisimpaciēter tuliſſet. vbi ē fortitudoˢNempe ceſſit. nēpe ſuccubuit. nempeuſqꝫ adeo ſuꝑata ē: ut vitā beatā delinqueret. deſereret. ac fugeret. An nōerat iā beata? Miſera ergo erat. Quōigitur mala nō erāt: que vitā miſeraꝫfugiendāqꝫ faciebant? Quapropteretiā ip̄i qui mala iſta eſſe ꝯfeſſi ſūt ſic̄.pipatetici. ſicut veteres achademici.quoꝝ ſectā varro defendit. tolerabilius quidē locūtur: ſꝫ eoꝝ qͦꝫ mirus ēerror ꝙ in hijs malis. etſi tam grauiaſint ut morte fugiēda ſint ab ip̄o ſibimet illata qui hic patitur: vitā beataꝫtn̄ eſſe ꝯtendūt. Mala ſūt inquit tormenta atqꝫ cruciatus corporis: et tanto ſūt priora. quāto potuerīt eſſe maiora: quibꝰ ut careas ex hac vita fugiendū eſt. Qua vitā obſecro? Hacinquit que tantis aggrauatur malis.Certe ergo beata eſt in eiſdeꝫ malis.ꝓpter que dicis eſſe fugiēdā: an ideobeatā dicis. qꝛ licet tibi ab hijs malis