prophetā dicētem. Dn̄s nouit cogitacōnes hoīm: qm̄ vane ſūt. vel ſicuthoc teſtimoniū poſuit apoſtolus: dominus nouit cogitacōnes ſapientiū:qm̄ vane ſūt. Quis enī ſufficit quātoius eloquētie flumīe vite huius miſerias explicare? Quā lamētatus ē cicero in ꝯſolacōne de morte filie ſicut potuit. Sꝫ quātū eſt qd̓ potuit? Ea quippe qui dicucur pͥma natue̓. quādo. vbi.quomō tā bene ſe hr̄e ī hac vitā poſſūt: ut nō ſub incertis caſibꝰ fluctuet?Quis enī dolor contrarius voluptatique inquietudo ꝯtraria quieti: in corpus cadere ſapiētis nō p̄t? Membrorum certe amputacō vel debilitas hominis expugnat incolumitatē: deformitas pulchritudinē. inbecillitas ſanitate: vires laſſitudo: mobilitatemtorpor aut tarditaſ. Et quid hoꝝ eſt.qd̓ nequeat in carnē ſapiētis irruere?ꝯtatus quolibet corꝑis atqꝫ motuscū decentes et ꝯgruētes ſūt: inter nature pͥma numerātur. Sed quid ſi aliquā mala valitudo membra tremoreconcuciat? Quid ſi uſqꝫ ad ponēdasin terra manus dorſi ſpina curuetur ethomine quodāmodo quadrupedē faciat. Nōne om̄e ſtatuendi corporis etmouēdi ſpeciē decuſqꝫ ꝑuertit; Quidip̄ius animi pͥmigenia que appellāt̉bona: vbi duo pͥma ponūt ꝓpter ꝯprehenſionē ꝑcepcōnēqꝫ veritatis ſenſūet intellectū? Sed qualis quantuſqꝫremanet ſenſuſ: ſi ut alia taceā fiat hoſurdus et cecus? Racō vero et intelligētia quo recedat: vbi ſopietur: ſi aliquo morbo efficiatur inſanus? Frenetici multa abſurda cū dicūt vel faciūtplerumqꝫ a bono ſuo ꝓpoſito et moribus aliena ymo ſuo bono propoſitomoribuſqꝫ contraria. ſiue illa cogitemus. ſiue videamus: ſi digne cōſideremus: lacrimas tene̓ vix poſſumus.aut forte nō poſſumus. Quid dicam deliber xixꝰhijs qui demonū paciūtur incurſus:vbi habēt abſconditā. vel obrutamintelligētiā ſuā qn̄ ſcd̓m ſuā volūtatēet anima eoꝝ. et corꝑe maſignus vtitur ſpiritus? Et quis cōfidit hoc malūin hac vita veniē nō poſſe ſapiēti? Deinde p̄cepcō veitatis ī hac carne qualis aūt quanta eſt. qn̄ ſicut leginiusin veraci libro ſapientie. corpus corruptibile aggͣuat anima. et deprimitterrena inhabitacō ſenſuꝫ multa cōgitantē? Impetus porro vel appetitusactōnis ſi hoc mō recte latine appellatur ea quā greci vocat ormen. quia etip̄am pͥmis nature deputāt boniſ: nōne ip̄e eſt quo gerūtur etiam inſanorūilli miſerabiles motus. et facta q̄ horremus qn̄ ꝑ̄uertit̉ ſenſus. ratioqꝫ ſopitur? Porro ip̄a virtus que nō eſt inter pͥma nature qm̄ eis poſtea doctrina introducēte ſuꝑuenit. cū ſibi bonorū culme vendicet hūanorū: quid hicagit niſi p̄petua bella cū vicijs. nec exterioribꝰ. ſꝫ interioribꝰ. nec alienis. ſꝫplane nr̄is. et ꝓprijs. et maxime illa q̄grece ſophroſme. latīe tēperātia nominatur. qua carnales frenantur libidines ne in queqꝫ flagicia mentē cōſentientē trahāt? Neqꝫ enī nullū ē viciū. cū ſicut dicit apoſtolus caro cōcupiſcit aduerſus ſpiritu. cui vicio contraria ꝟtus eſt: cū ſicut idē dicit. ſpūsocupiſcit aduerſus carnē. Hec enī inquit ſibi inuicē aduerſantur: ut nō eaque vultis faciatis. Quid aūt facerevolumus cū ꝑfici volumus finē ſummi boni: niſi ut caro aduerſus ſpirituꝫnō ꝯcupiſcat. nec ſit ī nobis hoc viciūcontra qd̓ ſpūs cōcupiſcat? Quod inhac vita quamuis velimus qm̄ facerenon valemus. id ſaltē in aduutorio deifaciamus: nec carni ꝯcupilcēti aduerſus ſpiritū. ſpū ſuccūbēte cadamus: etad p̄petrandū peccatū nr̄a cōſenſioneꝑtrahamur. Abſit ergo ut quādiu in