tn̄ om̄ibꝰ gaudēs: ⁊t quedā minora.ſi neceſſitaſ poſtulat. ꝓpter maiora veladipiſcenda vel tenēda contemnes.Oīm aut bonoꝝ vel animi. vel corꝑisnichil ſibi ꝟtus omnino p̄ponit. Hecenī bene vtitur. et ſeip̄a et ceteris quebominem faciūt beatum bonis. Vbivero ip̄a nō eſt. quālibꝫ multa ſint bona. nō bono eius ſūt cuius ſūt: ac perhoc iam nō eius bona dicēda ſūt: cuimale vteti vtilia eſſe nō poſſunt. Hecergo vita boīs que ꝟtute et alijs animi et corꝑis bonis ſme quibus virtuseſſe nō poteſt fruitur: beata eſſe dicit̉.Si vero et alijs ſme quibus eſſe ꝟtuspoteſt vel ullis vel pluribꝰ: beatior. Siaūt ꝓrſus omibꝰ ut nullū omnino bonū deſit vel animi vel corꝑiſ: beatiſſima.Nō enī hoc ē vita qd̓ virtus: qm̄ nonomīs vita. ſed ſapīes vita ꝟtus eſt: ettn̄ qualiſcūqꝫ vita ſme ulla virtute p̄teſſe: ꝟtus vero ſme ulla vitā nō poteſteſſe. Hoc et de memoria dixerim atqꝫracōne: et ſi quid aliud ē in hoīe. Sūtenī hec ⁊ an̄ doctrinā: ſmē hijs aūt nōpoteſt eſſe ulla doctrina: ac ꝑ hoc necvirtus que vtiqꝫ diſcitur. Bene auteꝫcurrere. pulchrū eſſe corꝑe viribꝰ ingentibꝰ p̄ualere. et cetera huiuſmoditalia ſūt: ut et ꝟtus ſme hijs eſſe poſſit: et ip̄a ſme ꝟtute bona ſūt. Tamenet ſcd̓m iſtos etiā ip̄a ꝓpter ſeip̄am diligit virtus: vtiturqꝫ illis et fruitur: ſicut virtutē decet. Hac vitā beatā etiāſocialē ꝑhibēt eſſe. que amicoꝝ bonapter ſeip̄a diligat ſic̄ ſua: eiſqꝫ ꝓpterleip̄oſ hoc velit qd̓ ſibi: ſiue ī domo ſintoīunx et liberi⁊ quicūqꝫ domeſtici: ſiuein loco vbi domus eſt eius ſicuti eſtvrbs. ut ſūt hij qui ciues vocātur: ſiuein orbe toto. ut ſūt gentes quas ei ſocietas humana coniungit: ſiue in ip̄omūdo qui cenſetur noīe celi⁊terre. ſicut eſſe dicūt quos volūt amicos eſſebomini ſapieti: quos familiarius an-gelos dicimus. De bonorū aūt et ecōtrario maloꝝ finibꝰ negāt ullo modo eſſe dubitādū: et hāc inter ſe ⁊ nouos achademicos affirmāt eſſe diſtantiā: nec eoꝝ intereſt quicꝙͣ ſiuecinico. ſiue alio quolibet habitu ⁊ victu. in hijs finibꝰ quos veros putantquiſqꝫ philoſophetur. Ex tribꝰ porroergo illis vite genei̓bꝰ. ocioſo. actuoſo. et qd̓ ex vtroqꝫ ꝯpoſitū ē hoc terciū ſibi placere adſeuerat: hec ſenſiſſeatqꝫ docuiſſe achademeos veteresvarro aſſerit: auctore athiocho magiſtro ciceronis et ſuo. Quē ſane cicero in pluribꝰ fuiſſe ſtōicū quā veterem achademicū vult videri. Sꝫ quidad nos. ſi potius de rebus ip̄is iudicaredebemus ꝙͣ ꝓ magno de boībꝰ qͥdquiſqꝫ ſenſerit ſcire? ¶ Ca quartū.Iergo queratur a nobis qͥd ciuitas dei de hijs lingulis interrogata reſpondeat. ac pͥmū de finibꝰbonorū malorūqꝫ quid ſentiat: reſpondebit eternā vitā eſſe ſūmū bonū. eternā vero mortē ſūmū malū: ꝓpter illaꝫꝓinde adipiſcendā. iſtamqꝫ vitādā:recte nobiſ eſſe viuēdū. Propter qd̓ſcpͥtū eſt. Iuſtus ex fide viuit. Am neqꝫ bonū nr̄miam videmus. vn̄ oportet ut credēdo qͣramus: neqꝫ ip̄m recte viuere nobis ex nobis eſt. niſi credentes adiuuet ⁊ orantes qui et ip̄amfidem dedit quā nos ab illo adiuuādos eſſe credamus. Illi aūt quim iſtavita fines bonorū et malorū eſſe putauerūt. ſiue in corꝑe ſiue in animo. ſiuein vtroqꝫ ponētes ſūmū bonū: atqꝫ utid explicatius eloquar. ſiue ī voluptate. ſiue in virtute. ſiue in vtraqꝫ: ſiuein qͥete ſiue in virtute. ſiue vtraqꝫ: ſiuein voluptate ſimul et quiete ſiue ī virtute. ſiue in vtriſqꝫ: ſiue in pͥmis nature. ſiue in virtute. ſiue in vtriſqꝫ: hincbeati eſſe. et a ſe ip̄i beati fieri mira vanitate voluerūt. Irriſit bos veritas ꝑ