vigintiquatuor. De ſociali qͦꝫ vita qd̓acceſſerat ſimiliter auferatur et duodecim ſūt reliquē: quas iſta differencia ut. xxiiij. fierent duplicauerat. Dehijs ergo duodecī nichil dici p̄t: curſecte nō ſint habende. Nichil quippealiud ī eis q̄ritur quā finis bonoꝝ etmaloꝝ. Inuentis autē bonorū finibꝰ:ꝓfecto econtrario ſunt maloꝝ. Hecaut ut ita fiāt duodecī ſecte illa qͣtuor triplicātur voluptas. quies. vtrūqꝫ. et pͥma nature: que pͥmagenia varro vocat. Hec quippe qͣtuor dū ſingulatim ꝟtuti aliqn̄ ſubdūtur ut nō ꝓpt̓ſe ip̄a ſed ꝓpter officiūꝟtutis appeteda videātur. aliqn̄ p̄ferūtur ut nō ꝓpt̓ſe ip̄a ſꝫ ꝓpter hec adipiſcenda vel cōſeruāda neceſſaria ꝟtus putetur. aliquādo iugūtur ut ꝓpter ſe ip̄a et virtus et iſta appetēda credātur: qͣternariū numerū triplū reddūt. et ad duodecim ſectas perueniūt. Ex illis autēquatuor rebus varro tres tollit. voluptatē ſcilicet et quiete. et vtrūqꝫ nōꝙ eas improbet: ſꝫ ꝙ pͥmagemia illanature et voluptatem in ſe habeāt etquēte. Quid ergo opus eſt ex hijsduabuſ tria quedā facere. duo ſcꝫ dūſingulatim appetutur. voluptas. autquies. et terciū. cū ambe ſimul: qͥn̄quidem pͥma nature. et ip̄as et p̄ter ip̄asalia multa ꝯtineat? De tribꝰ ergo ſectis ei placet diligēter eſſe tractādūque nā ſit potius eligēda. Nō enī verapluſquā vnā vera racō eſſe ꝑmittit: ſiue ī hijs tribꝰ ſit ſiue alicubi alibi qd̓poſt videbimus. Interim de hijs tribus quomō vnā varro eligat qͣntuꝫbreuiter aꝑteqꝫ poſſumus diſſeramuſ.Iſte nempe tres ſecte ita fiūt: cum velprima nature propter ꝟtute. vel ꝟtuꝓpter pͥma nature vel vtraqꝫ id eſt etvirtus et pͥma nature ꝓpter ſe ip̄a ſūtexpetēda. ¶ Capitulū ſecādū mj.Spid ergo iſtorū triū ſit verumliber. xxxjatqꝫ ſectandū: iſto mō ꝑſuadere cōnatur. Grimū quia ſūmū bonū ī ph̓ianō arboris nō pecoris. nō dei ſed hoīsqͥritur: quid ſit ip̄e homo querenduꝫputat. Sentit quippe in eius naturaduo eſſe qnēdam. corpus et animā: ethoꝝ quidē duoꝝ melius eſſe animā:longēqꝫ p̄ſtabilius omnino non dubitat. Sed vtrū anima ſola ſit homo.ut ita ſit ei corpus tanꝙͣ equus equiti. eques enī non homo et equus. ſꝫ ſolus homo eſt ideo tn̄ equus dicit̉ ꝙaliquo mō ſe habet ad equū: an corpus ſolū ſit homo aliquo mō ſe hn̄sad animā ſicut poculū adpocōnē. nōenī calix et pocio quā ꝯtinet calix ſimuldicitur poculū ſed calix ſolus. ideo tn̄qd̓ potioni ꝯtinende ſit accōmodatuſ:anvero nec anima ſola. nec ſoluꝫ corpus ſed ſimul vtrūqꝫ ſit homo cuiuspars ſit vna ſiue anima ſiue corpus.ille autē totus ex vtroqꝫ cōſtet ut homō ſit. ſicut duos equos iunctos bigas vocamus. quoꝝ ſiue dexter ſiueſmnſter pars ſit bigaꝝ. vnū vero eorū quoqͦmoſe habeat ad alterū bigaſnō dicimus. ſꝫ ambos ſimul hoꝝ aūttriū hoc eligit terciū: hominē nec animā ſolam. nec ſolū corpus. ſed animāſimul ⁊ corpus eſſe arbitrat̉. Proinde ſūmū bonū hoīs quo ſit beatus. exvtriuſqꝫ rei bonis ꝯſtare dicit. et anime ſcilicet et corꝑis. Ac ꝑ hoc pͥma illa nature ꝓpter ſeip̄a exiſtimat expetēda: ip̄amqꝫ virtutē quā doctrina inſerit velut artē viuēdi q̄ in anime boīseſt: excellentiſſimū bonū. Qua ꝓptereadē virtus id eſt ars agende vite cūaccepit pͥma nature q̄ ſme illa erant. ſꝫtn̄ erant etiā qn̄ eis doctrina ad hucdeerat. omnia ꝓpter ſeip̄am appetit. ſimulqꝫ etiā ſeip̄am: om̄ibuſqꝫ ſimul etſeip̄a vtitur eo fine ⁊ om̄ibꝰ ut delectetur atqꝫ ꝑfruatur. magis minuſqꝫ: utqueqꝫ inter ſe maiora atꝫ minora ſūt.