2qn̄ quidē nulla eſt homini cauſa philoſophādi: niſi ut beatus ſit. Qd̓ autēbeatū facit ip̄e eſt finis boni. Nulla eſtigitur cauſa philoſophādi: niſi finisboni. Quāobrem quē nullū boni fineꝫſectatur: nulla ph̓ie ſecta dicēda eſt.Cū ergo q̄ritur de ſociali vita. utrū ſittenenda ſapiēti ut ſūmū bonū quo fithō beatus. ita velit ⁊ curet amici ſui ꝙͣadmodū ſuū. an ſue tantūmō beatitudinis cauſa faciat quicquid facit: nōde ip̄o ſūmo bono queſtio eſt: ſꝫ deaſſumendo vel non aſſumēdo ſocio adhuus ꝑ̄ticipacōzboni. nō ꝓpter ſeip̄mſed ꝓpter eunde ſociū ut eius bono itagaudeat. ſicut gaudet ſuo. Item cumqueritur de achademcis nouis quibꝰincerta ſūt oīa. vtruꝫ ita ſint̓ res habende in quibꝰ philoſophādū eſt. anſic̄ alijs ph̓is placuit certas eas hredebeamus: nō q̄ritur quid in boni fineſectādū ſit: ſed de ip̄ius boni veritateqd̓ videtur ſectandū. vtrū ſit nec nedubitandū hoc eſt. ut id plamus eloquar. vtrū ita ſectandū ſit. ut qui ſectatur dicat eſſe verū. aūt qui ſectat̉dicat verū ſibi videri etiā ſi forte ſit falſum tamē vterqꝫ ſectetur vnū atqꝫ idēbonū. In illa etiā dra qͣ adhibetur exhabitu. et ꝯſuetudine cinicoꝝ nō q̄riritur quiſnam ſit finis boni: ſed vtrumin illo habitu et ꝯſuetudinē ſit viuēdūei qui verū ſectatur bonū: quodlibetei veru videatur eſſe atqꝫ ſectandum.Oemqꝫ fuerūt qui cū diuerſa ſeq̄rent̉bona finalia. alij virtute. alij voluptate. eundē tn̄ habitū ⁊ ꝯſuetudine tenebāt: ex quo cimci appellabāt̉. Ita illd̓quicqͥd e. vn̄ ph̓icinici diſcernūt̉ a ceteris ad eligendū ac tenendū bonūquo beati fieret: vtiqꝫ nil valebat. Nāſi aliqͥd ad hoc intereſſet: ꝓfecto idēhabitus eundē fine ſequi cogeret: etdiuerſus habitus. eundē ſequi finemnō ſmneret. ¶ Capitulū ſecundū.N tribꝰ qͦꝫ illis vite generibꝰ vnoſcilicet nō ſegniter ſed in ꝯtēplacōnevel inquiſicōne vei̓tatis ocioſo alteroin gerendis rebꝰ hūanis negocioſotercio ex vtroqꝫ genere temꝑato. cūqueritur quid hoꝝ ſit potius eligendū: nō finis boni habet ꝯtrou̓ſiā. ſedquid hoꝝ triū difficultatē vel facilitatē afferat ad ꝯſequēdū vel retinendūfinē boni. id in iſta queſtione verſat̉.Finis enī boni. cū ad eū quiſqꝫ ꝑuenerit: ꝓtinus beatū facit. In ocio autēliterato vel in negocio publico vel qn̄vtrūqꝫ vicibꝰ agitur: nō ꝯtinuo quiſqꝫ beatus eſt. Multi quippe in quolibet hoꝝ triū poſſunt viuere: et ī appetendo boni fine quo ſit homo beatuserrare. Alia eſt igitur queſtio de finibus bonorū ⁊ maloꝝ que vnamꝙͣqꝫph̓oꝝ ſectā facit. et alie ſūt queſtiones de ſociali vitā. de cūctacōne achademicoꝝ. de veſtitu et victū cimicoꝝde tribꝰ vite generibꝰ ocioſo. actuoſoexutroqꝫ modificato. quarū nulla eſtin qua de bonorū ⁊ maloꝝ finibꝰ diſputatur. Pro inde qͣminarcus varrohas quātuor adhibes dr̄as id ē ex vita ſociali. ex achademicis nouis ex cinicis: ex iſto vite genere triptito. adſectas ducentaloctognitaocto peruenit. et ſi qͥ alie poſſunt ſimiliter adici. remotis eis om̄ībꝰ qm̄ de ſectādoſūmo bono nullā inferūt queſtioneꝫ:et ideo ſecte nec ſūt nec vocande ſuntad illas duodecī. in quibus qͣritur qd̓ſit bonū hoīs qūo aſſecuto ſit beatusut eis vnā veraꝫ ceteras falſas oſtendat eſſe reuertitur. Nam remoto illotriptito genere vite. due ꝑtes huiusnumeri detrahutur: et ſecte nonagintalex remanent. Remota vero dr̄a excinicis addita: ad dimidiū redigūturet. .xlviij. fiunt. Auferamus etiā quodex achademicis nouis adhibitu eſt:rurſus dimidia pars remanet: id eſt