eius velut vmbra p̄tereūt. Sꝫ nō vane deus ꝯſtituit oēs filios hoīm. qꝛ etmultos a vanitate liberat ꝑ mediatore ih̓m: et quos liberados nō eſſe p̄ſciuit ad vtilitatē liberadoꝝ et cōpacōne duaꝝ inter ſe a cōtrario ciuitatū.nō vtiqꝫ vane in totius racōnalis creature pulcherrima atqꝫ iuſtiſſmīa ordinacōe ꝯſtituit. Deinde ſequit̉. Quiſeſt homo qͥ viuet et nō videbit mortē:eruet anima ſuā de manu inferi? Quiseſt iſte: niſi ſubſtātia illa iſrl̓ ex ſemīedauid xp̄us iheſus? De quo dic̄ apl̓s.qd̓ ſurgēs a mortuis iā nō moritur. etmors vltra nō dn̄abitur. Sic enī viuit et nō videbit morte ut tn̄ mortuuſfuerit: ſꝫ animā ſuā eruet de manu inferi: quominirū ꝓpter quorūdā ſoluēda inferni vincula deſcenderat. Eruitaut poteſtate illa: de qua in euāgeliodicit. Poteſtatē habeo ponēdi animāmeā: et potēſtatē habeo iterū ſumedieā. ¶ Ca .xij.Ed ceterā pſalmi huius q̄ ita ſehn̄t. vbi ſunt miſeracōnes tueantique dn̄e. qͣs iuraſti in vei̓tate tua.memēto dn̄e opprobrij ſeruorū tuoꝝqd̓ cōtinui in ſmū meo multaꝝ gētiūqd̓ exprobrauerūt immici tui dn̄e qd̓exprobrauer̄t ꝯmutacōꝫ xp̄i tui. vtrūex ꝑſona dicta ſint illoꝝ iſrahelitaꝝqui deſiderabāt reddi ſibi ꝓmiſſionēque facta eſt addauid. an potius adxp̄ianorū qui non ſcd̓m carne. ſꝫ ſcd̓mſpm̄ ſūt iſrahelite. mei̓to queri poteſt.dicta ſūt quippe iſta. vel ſcpͥta tēporequo fuit ethan. de cuius noīe titulumiſte pſalmus accepit. et idē tēpus regni dauid fuit. ac ꝑ hoc nō dice̓t̉. vbiſūt miſeracōes tue antique dn̄e qͦs iuraſti dauid ī veritate tua: niſi eoꝝ ꝑſonā in ſe ꝓphetia trāſfigurae̓t qui loge futuri erat. quibꝰ hoc tēpus eſſetantiquū qͣndo huic regi dauid iſta ꝓmiſſa ſūt. Poteſt aūt intelligi. multaˢliber. xviijgentes qn̄ ꝑſequebātur xp̄ianos exprobraſſe illis paſſionem xp̄i quamſcpͥtura ꝯmutacōne vocat: qm̄ mori edo immortalis eſt factus. Poteſt etcōmutacō xp̄i ſcd̓m hoc accipi exprobrata iſrahelitis: qꝛ cū eoꝝ ſperareturfuturus. factus eſt gentiū: et hoc eisnūc exprobrat multe gentes q̄ crediderūt in eu ꝑ nouū teſtamentū. illiſin vetuſtate remanētibꝰ: et ideo dicat̉.memēto dn̄e opprobrij ſeruoꝝ tuoꝝ:quia nō eos obliuiſcente ſꝫ potiuſmiſerate dn̄o. et ip̄i poſt hoc opprobriuꝫcredituri ſūt. Sꝫ ille que prius poſuiꝯueniētior ſenſus michi videtur. Inimicis emī xp̄i quibus exprobrat̉ ꝙeos ad gentes trāſiēs reliq̄rit xp̄us.incōgrue vox iſta coaptat̉: memētodn̄e opprobrijẜuoꝝ tuoꝝ: non enimſerui dei vocādi ſūt tales iudei: ſꝫ eisverba iſta cōpetut. q̄ cū graues huīlitātes ꝑ̄ſecuconū ꝓ xp̄i noīe paterentur. recordari potuerūt excelſu regnūſemini dauid fuiſſe promiſſuꝫ. et eiusdeſiderio dicere nō deſperādo ſꝫ petedo. querēdo. pulſando. vbi ſūt miſeracōes tue antique dn̄e qͥs iuraſti dauid ī veritate tua: memēto dn̄e opprobrij ẜuorū tuorū qd̓ cōtinui ī ſmū meomultarū gentiū: hoc eſt in interioribꝰmeis patiētur ꝑtuli. qd̓ exprobrauerūt inimici tui dn̄e. qd̓ exprobrauer̄tcōmutacōne xp̄i tui: nō eam putatesꝯmutacōne. ſꝫ ꝯſūmacōne. Quid eſtmemēto dn̄e niſi ut miſerearis. et protoſerata paciēter huilitate mea. reddaſ celſitudinē quā iuraſti dauid ī veritate tua? Si aūt iudeis aſſignemꝰhec verba. illi ſerui dei talia dicere potuerūt qui expugnata terrena iheruſalē. anteꝙͣ ih̓us xp̄us hūanitus naſceret̉ in captiuitate ducti ſunt intelligentes cōmutacōne xp̄i. qꝛ ſcꝫ nō pereū terrena carnaliſqꝫ felicitas qualispaucis aniſ regis ſalomōis apparuit