et quīto abrahe qn̄ ad eū facta eſt pͥma ꝓmiſſio uſqꝫ ad exitu iſrahel ex egipto quadringenti ⁊ trignita anni.quoꝝ apl̓us ita meminit. Hoc autēdico inquit teſtamentū ꝯfirmatū a deoq̄ poſt qͣdringētos ⁊trigīta anoſ facta ē lex: nō infirmat ad euacuadā ꝓmiſſiōꝫ. Iā ergo iſti qͣdringēti et. xxx.qͣdringēti poterat nūcupari: qꝛ nō ſūtmulto amplius. Quāto magis cū aliqͥiā ex iſto nume̓o p̄teriſſent. quādo illain viſu demōſtrata ⁊ dicta ſūt ab rahe.vel qn̄ iſaac natus eſt. centenario priſuo. a pͥma ꝓmiſſiōe poſt vignitiquiqꝫ annos cuiam ex iſtis q̄dringentistrigīta qͣdringēti ⁊ quiqꝫ remaneretquos deus qͣdringētos voluit noīare ⁊ ceterā que ſecūtur in verbis ꝑnūciantis dei. nullus dubitauerit adilraheliticū ppl̓m ꝑtine̓. Qd̓ vero adiugit̉cū ſol aūt iam erat ad occaſum flāmafacta eſt ⁊ ecce fornax fumabūdā etlampades ignis q̄ ꝑtranſierūt ꝑ media diuiſa illa ſignificat iā in fine ſecūli ꝑ igne iudicādos eſſe carnaleſ. Sicut emī afflicto ciuitatis dei qualiſ antea nunqua fuit q̄ ſub antixpo futurāſperatur ſignificatur tenebroſo timore abrahe circa ſolis occaſuꝫ id ē ꝓpinquate iā fine ſeculi. ſic ad ſoliſ occaſūid eſt ad ip̄m iam fine ſeculi ſignificatur iſto igne dies iudicij dirimēs carnales ꝑ igne ſaluados. et ī igne danādos. Oeinde teſtamentū factū adabraha ī terra chanaa ꝓprie manifeſtat ⁊ noīat in ea. xi. gentes a flumīeegipti uſqꝫ ad flumē magnū eufratēnō ergo a flumīe magno egipti hoceſt nilo. ſꝫ a paruo qd̓ diuidit inter egiptū et paleſtinā: vbi eſt ciuitas rino corūta. ¶ Ca. xxv.Am hinc tēpora ꝯſecūtur filioꝝ abrahe vmus de agar ancilla. alterius deſarā libera: de quibꝰ ī libro ſuꝑiorē iādiximuſ. Qd̓ aūt attinet ad rem geſtāliber xvijnullo mō eſt inurendū de hac ꝯcubīacrimen abrahe. vſus ē ea quippe adgeneradā ꝓlē. nō adexplēdā libidinē: nec inſultās. ſed potius obediensconuigi que ſue ſterilitatis crediditeſſe ſolaciū. ſi fecūdū ancille vterū ꝙnaturā nō poterat volūtate faceret ſuum: et eo iure quo dicit apl̓us. ſimiliter et vir nō habet poteſtatem corꝑisſui ſꝫ mulier. vteretur mulier ad piendū ex altera. qd̓ non poterat ex ſeip̄a.nulla ē hic cupido laſciuie nulla neq̄cie turpitudo. Ab vxore cauſa ꝓlis ancilla marito tradit̉ a marito cauſa ꝓlis accipit̉ ab vtroqꝫ nō culpe luxuſ.ſꝫ nature fructus exqͥritur. Oemqꝫ cūancilla gͣuida dn̄e ſterili ſuꝑbiret: ethoc ſara ſuſpicōe muliebri viro potiꝰimputae̓t etiā ibi demoſtrauit abrahanō ſe amatorē ẜuū. ſꝫ liberū fuiſſe gēintorē: et in agarſare ꝯuigi pudiciciacuſtodiſſe. nec volūtate ſuā. ſꝫ volūtatē illius impleuiſſe accepiſſe nō petiſſe. acceſſiſſe nō heſiſſe. ſemiaſſe et nōamaſſe. Ait enī. Ecce ancilla tua ī manibꝰ tuis vtere ea quo tibi placuerit.O virū viriliter vtente femis cōuigetemperater ancilla obteperater nullaintēperater. ¶ Ca. xxvi.Oſt hec natus eſt iſmahel ex agar in quo putari poſſit impletu qd̓ ei ꝓͣmiſſuꝫ fuerat. cū ſibi ꝟnaculū ſuū adoptare voluiſſꝫ deo dicente.non erit heres tuus hic. ſed qui exietde te. ille erit heres tuus. Hoc ergoꝓmiſſuꝫ ne in ancille filio putae̓t inpletu iam cū eſſꝫ annoꝝ nonagīta etnoue apparuit ei deus ⁊ dixit illi. Egoſū deus. placē in ꝯſpectu meo. et eſtoſme q̄rela ⁊ ponā teſtamentū meū inter me ⁊ inter te. et implebo te valde.Et ꝓcidit abra in facie ſuā. et locutuseſt illi deus dicēs. Ecce ego ⁊ ecce teſtamentū meū tecū. et eris pr̄ multitudinis gentiū. et nō appellabit̉ adhuc
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten