peccatū? Si enī nō peccādo ſoli remanerēt qꝛ ſic̄ putāt niſi peccaſſent gn̓ac̓nō poſſent ꝓfecto ut nō ſoli duo iuſtihoīes poſſent eſſe ſed multi. neceſſariū fuit peccatu. Quod ſi crede̓ abſurdū eſt: illud potius ē credendū ꝙ ſanctorū numerus qͣntus complende illiſufficit beatiſſime ciuitati tantus exiſte̓t. et ſi nemo peccaſſꝫ: qͣntus nūc ꝑ deigram de multitudīe colligit̉ pcc̄oꝝ.quouſqꝫ filij ſeculi huius gn̓ant ⁊ generat̉: et ideo ille nuptie digne felicitate ꝑadiſi ſi peccatū nō fuiſſet. et diligendā ꝓlem gignerēt: et pudendaꝫlibidine nō haberet. Sed quo id fieri poſſet: nūc nō eſt quo demōſtreturexemplo. Nec ideo tamē incredibiledebꝫ videri etiā illud vnū ſme iſtā libidine volūtati potuiſſe ſeruire: cui totmembra nō ſeruiūt. An vero manuset pedes mouenus cū volumus adeaque hijs mēbris agēda ſunt ſme vllo reniſu tanta facilitate qͣnta ⁊ in nobis ⁊ in alijs videmus. maxīe in artificibus quorūqꝫ operū corꝑalui vbi adexercedam infirmiore tardioreqꝫ natura agilior acceſſit induſtria: et noncredimus adopus generacōis filiorū ſi libido nō fuiſſꝫ. q̄ peccato retributa eſt inobedientie. obediēter homibꝰad voluntatis nutum ſimiliter ut cetera potuiſſe illa mēbra ſeruire? Nōnecicero in libro de republica cū de impiorū differētia diſputaret. et huuisrei ſimilitudinē ex naturā hoīs aſſumeret. ut filijs dixit imperari corꝑis mēbris ꝓpter obediēdi facilitate: vicioſas vero animi partes. ut ſeruos aſperiore imꝑio coherceri? Et vtiqꝫ ordīenaturali animus anteponitur corꝑi: ettn̄ ip̄e animus imperat corꝑi faciliusꝙ ſibi. verūtamē hec libido de quanūc diſſeruimus eo magis erubeſcēda exiſtit. ꝙ animus in ea nec ſibi efficaciter imperat ut omino nō libeat: necliber. xviijꝰom̄ino corꝑi ut pudēda mēbra volūtaſpotiuſꝙͣ libido ꝯmoueat. Qd̓ ſi itaeſſet: pudenda nō eſſent. Nunc veropudet animū reſiſti ſibi a corꝑe: quodei natura inferiore ſb̓iectū eſt. In alijsquippe affectōnibꝰ cū ſibi reſiſtit ideominus pudet: qꝛ cū a ſeip̄o vincit̉. ip̄eſe vincit: et ſi inordinate atꝫ vicōſe. qꝛex hijs partibꝰ q̄ racōni ſubici debettamē a partibꝰ ſuis: ac per hoc ut dictum eſt a ſeip̄o vincit̉. Nam cū ordinate ſe animus vincit ut irracōnalesmotus eius menti racōmqꝫ ſubdātur.ſi tamē et illa ſubdita eſt deo: laudisatqꝫ virtutis ē. Oinus tamē pudet cūſibi animus ex vicōſis ſuis partibustio obteperat: ꝙ cū ei corpus qd̓ alterū ab illo eſt atqꝫ infra illū eſt. et cuiuſſme illo natura non viuit: volenti iubentiqꝫ nō cedit. Sed cū alia mēbraretinetur volūtatis imperio. ſme quibꝰilla que contra volūtatē libidine cōcitatur. id qd̓ appetūt implere nō poſſunt: pudicicia cuſtodit̉ nō amimiſſa.ſꝫ nō ꝑmiſſa delectacōe pcc̄i. Hūc reniſū. hac repugnātia. hac volūtatiset libidinis rixam vel certe ad volūtatis ſufficiētiam libidinis indigentiā.proculdubio niſi culpabilis inobedientia penali inobedientiā plecteretur. in padiſo nuptie nō haberet: ſedvolūtati mēbra ut cetera ita cūcta ẜiurēt: ita genitale aruū. vas ī hoc opus creatū ſemīaret. ut nūc terramanus. et quod modo de hac re nobisvolentibꝰ diligētius diſputae̓ verecudia reſiſtit. et cōpellit veniā honorē p̄fato a pudicis auribꝰ poſcere. cur idfieret nulla cauſa eſſet. ſꝫ in omīa q̄ dehuiuſmōi mēbris ſenſū cogitātis attingeret. ſme vllo timore obſcenitatiſliber ẜmo ferret̉: nec ip̄a ꝟba eſſent q̄vocaret̉ obſcena. ſꝫ quicqͥd inde diceret̉. tā honeſtū eſſꝫ ꝙ de alijs cū loqͥm̉corꝑiſꝑtibꝰ. qͥſqͥs ergo ad haſ litteaˢ