etiā carne ſpiritalis. fieret etiā mentecarnalis: et qui ſua ſuꝑbia ſibi placuerat. dei iuſticia ſibi donaretur: nec ſicut in ſua eſſet omnnodis poteſtate. ſꝫa ſeip̄o qͦꝫ diſſentiēs. ſub illo cui peccado conſenſit. ꝓ libertate qua concupiuit dura miſerāqꝫ ageret ſeruitutem:mortuus ſpiritu volens. et corꝑe moriturus inuituſ: deſertor eterne vite. etiāeterna niſi gratiā liberet morte dānatus. Quiſquis huiuſmodi danacōneꝫvel miniā vel iniuſtā putat: mētiri ꝓ fecto neſcit quāta fuerit iniquitas ī peccando: vbitanta erat nō peccandi facilitas. Sicut enī abrahe non immerito magna obediētiā p̄dicatur. quiaut occideret filium res difficilima eſtimperata: ita in paradiſo tanto maiorinobedientia fuit. quanto id quod p̄ceptū eſt nullius difficultatis fuit. Etſicut obedientia ſcd̓i homis eo p̄dicabilior quo factus ē obediens uſqꝫ admorte: ita inobedientia pr̄imii homīseo deteſtabilior quo factus in obediens uſqꝫ ad mortē. vbi enī magnaeſt in obedientie pena ꝓpoſita. et res acreatore facilis imꝑatā: quiſnā ſatisexplicet quantū malū ſit nō obedirein re facili: et tante poteſtatis imperioet tāto terrentis ſupplico? Deinde utbreuiter dicatur in illius peccati pena.quid inobediētie: niſi inobediētia retributa eſt? Nam que homini eſt aliamiſeriā niſi aduerſus eum ip̄m inobedientia eius ip̄ius: ut quoniā noluitquod potuit. quod nō poteſt velit? Inparadiſo enim etiam ſi nō om̄ia poterat ante peccatū. quicquid tn̄ nō poterat nō volebat: et ideo poterat omniaque volebat. Nunc vero ſicut in eiusſtirpe cognoſcimus. et diuina ſcriptura teſtatur: homo vanitati ſimilis factus eſt. Quis enī enumerat ꝙ multa que nō poteſt velit: dū ſibiipe id eſtvolūtati eius. ip̄e animus eius. et eoliber xmiꝰinferior caro eius nō obtemꝑat? Ip̄onamqꝫ inuito et animus plerūqꝫ turbatur. et caro dolet et veteraſcit et moritur et quicqͥd aliud patimur qd̓ nōpateremur inuiti: ſi voluntati noſtrenr̄a natura omnnio atqꝫ ex om̄ibꝰ partibus obediret. At enī aliquid caropatitur: quo ſeruire nō ſmitur. Quidintereſt vnde: dum tamē ꝑ iuſticiamvnantis dei cui ſubditi ſeruie̓ nolumꝰcaro nr̄a nobis que ſubdita fuerat nōſeruiendo moleſta ſit. ꝙͣuis nos deonō ẜuiendo moleſti nobis poterimuſeſſe non illi? Neqꝫ enim ſic ille nr̄o utnos ẜuico corꝑis indigemus: et ideonr̄a eſt quod recipimus. nō illius pena quod fecimus. Dolores porro quidicūtur carnis. anime ſūt in carne ⁊ excarne. Quid enim caro ꝑ ſeip̄am ſmeanima. vel dolet vel concupiſcit? Sedꝙ caro cōcupiſcere dicitur vel dolere:aut ip̄e homo ē ſicut diſſeruimus. autaliquid animi qd̓ carniſ afficit paſſiovel aſpera. ut faciāt dolorem. vel lenisut voluptatē. Sꝫ dolor carnis tantūmodo offenſio ē aīe ex carne et quedāab eius paſſiōe diſſenſio ſicuti animidolor q̄ triſticia nūcupatur. diſſenſio ēab hijs rebus que ī nobis nolentibꝰacciderunt. Sꝫ triſticiā plerūqꝫ p̄cedit mētus: qui et ip̄e in anima eſt nonin carne. Dolore aūt carnis nō p̄ceditullus quaſi mētus carnis. qui ante dolore in carne ſentiatur. voluptate vero p̄cedit appetitus quidā qͥ ſentiturin carne quaſi cupiditas eius ſicut fames et ſitis. et ea que in genitalibusvſitatius libido noīatur: cū hoc ſit generale vocabulū omnis cupiditatis.Nā⁊ip̄am ira nichil aliud eſſe ꝙ vlciſcendi libidine veteres diffinieruntꝙuis nonnunꝙͣ homo vbi vindictenullus eſt ſenſus. etiā rebꝰ in animisiraſcatur. et male ſcribentē ſtilū collidat. et calamū frangat iratus. Verū