exaltāt hilitas q̄ facit ſubditū deo.Elacō aūt que in vicio ē eo ip̄o reſpuit ſubiectōnē. et cadit ab illo qūo nōē quicꝙͣ ſuꝑius ⁊ ex hoc erit inferiuſet ſit qd̓ ſcriptū ē deieciſti eoſdū extolleret̉. Nō enī ait cūelati fuiſſent. ut pͥus extolleretur. et poſtea diceret̉: ſꝫ cūextolleret̉. tuc deiecti ſūt. Ip̄m qͥppe extolli iā deici ē. Qua ꝓpter ꝙ nūc ī ciuitate dei. et ciuitati dei ī hoc ꝑegnāti ſecūlo maxīe cōmēdat̉ huilitas. et in eiꝰregē qui eſt xp̄us maxime p̄dicatur.contrariūqꝫ huic virtuti elacōnis viciū in eius aduerſario qui ē diabolusmaximedn̄ari ſacris literis edocet̉:ꝓfecto iſta eſt magnādifferētia quaciuitaſ vn̄ loquimur vtraqꝫ diſcernit̉:vna ſcilicet ſocietas pioꝝ hoīm. aliaimipiorū. ſingula queqꝫ cū angelis adſe ꝑtinētibꝰ. in quibꝰ p̄ceſſit hac amordei. hac amor ſui. Oanifeſto ergo apertoqꝫ pcc̄o vbi factū eſt qd̓ deus fieri ꝓhibuerat. diabolus hoīeꝫ nō cepiſſet: niſi tā ille ſibi placere cepiſſet.Hinc enim ⁊ delectauit qd̓ dictū eſt:eritis ſicut dij. Qd̓ melius eſſe poſſentſūmo veroqꝫ principio coheredo perobedientiaꝫ: nō ſuū ſibi exiſtēdo pn̓cipiū per ſuꝑbiā. Dij enī creati nō ſuaveritate. ſꝫ dei veri participacōne ſuntdij. Plus aūt appetendo minus ē: quidum ſibi ſufficere delegit: ab illo quiei viue̓ ſufficit. defecit. Illud itaqꝫ malū quo cū ſibi homo placet tanꝙͣ et ip̄eſit lumē auertitur ab eo lumīe. quodei ſi placeat cupe ſit lumen: illud inꝙͣmalum p̄ceſſit in abdito: ut ſequeret̉hoc malū quod p̄petratū eſt ī aperto.verū eſt enī qd̓ ſcriptū ē. Ante ruinam exaltatur cor: et ante gloriā huiliatur. Illa ꝓrſus ruina que fit ī occulto p̄cedit ruina que ſit in manifeſto:dum illa ruina eſſe nō putatur. Quisenim exaltacōne ruinam putat: cū iāibi ſit defectus. ꝙ ē relictus excelſuſQuis aūt ruinā eſſe nō videat: quādoſit mandati euidēs atqꝫ indubitatatranſgreſſio? Propter hoc deus illudꝓhibuit: qd̓ cū eſſꝫ admiſſuꝫ nulla defendi poſſet imagmacōne iuſticie. Etaudeo dicere. ſuꝑbis eſſe vtile cadere ī aliquod aꝑtu manifeſtūqꝫ peccatū. vnde ſibi diſpliceant: qui iam ſibiplacendo ceciderāt. Salubrius enīpetrus ſibi diſplicuit quādo fleuit: ꝙͣſibi placuit quādo p̄ſūpſit. Hoc dicit ⁊ ſacer pſalmus. Imple facies eorum ignomīa. et querent nomen tuumdn̄e: id eſt ut tu eis placeas. querentibꝰ nomē tuū qui ſibi placuerat querendo ſuum. ¶ Ca. xiiij.Ed eſt peior dānabiliorqꝫ ſuꝑbia. qua etiam in peccatis manifeſtis ſuffugiū excuſacōnis inquirit̉:ſicut illi pͥmi hoīes. quoꝝ ⁊ illa dixitſerpens ſeduxit me ⁊ māducaui: et illedixit mulier quā dediſti mecū hec inichi dedit a ligno ⁊ edi. Nuſꝙͣ hic ſanat peticō venie: nuſꝙͣ imploracō medicine. Nā licziſti nō ſicut cam qd̓ ꝯmiſerūt neget: adhuc tn̄ ſuꝑbia ī aliudq̄rit referre qd̓ p̄pera fecit ſuꝑbia mulieris ī ẜpentē ſuꝑbia viri in mulierē.Sꝫ accuſacō potius ꝙͣ excuſacō veraeſt: vbi mādati diuin ē aꝑta trāſgreſſio. Neqꝫ enī hoc ꝓpte̓a nō fecerūt qꝛid mulier ẜpente ſuadentē. vir mulie̓impartiēte ꝯmiſit: qͣi quicꝙͣ deo cui velcrederet̉ velcede̓tur an̄ponēdū fuit.via ergo ¶ Ca. xv.contēptus eſt deus iubens quicreauerat. qui ad ſuam imagineꝫ fecerat. qͥ ceteris aīalibꝰ p̄poſuerat. qͥ inpadiſo ꝯſtituerat. qͥ rerū oīm cōpia ſalutiſqꝫ p̄ſtiterat. q̄ p̄ceptis nec pluribus nec gradibꝰ nec difficilibꝰ onerauerat. ſꝫ vno breuiſſimo atꝫ leuiſſimo ad obediētie ſalub̓tatē adminiculauerat. qͦ eā creaturā. cui libera ẜuituſexpedie̓t ſe eē dn̄m cōmouebat iuſtadn̄acō ſb̓ſecuta ē taliſqꝫ dānacō ut hōq̄ cuſtodiēdo mādatu futurus fūerat.