illa eſt. vbi nec metus ullus exterretnec angit dolor: au̓ſanda ē in hac vita. ſi recte hoc ē ſcd̓m deū viuere volumus. In illa vero beata q̄ ſempiterna ꝓmittit̉: plane ſperāda eſt. Timornāqꝫ ille de quo dicit apl̓us iohānes.timor non ē in caritate ſꝫ ꝑfecta caritaſforas mittit timore. qꝛ timor pena habet. q̄ aut timet nō eſt ꝑfectus ī caritate. nō eſt eius generis timorcuius ille quo timebat apl̓us paulus ne cōrinthij ſerpetina ſeducerent̉ aſtutia.hūc enī timore nō habꝫ niſi caritas: ſꝫ.illius generis ē timor quinō eſt ī caritate: de quo ⁊ip̄e apl̓us ait. Nō enīaccepiſtis ſpm̄ ẜuitutis iterū in timore. Timor vero ille caſtus ꝑmanes inſeculuꝫ ſeculi ſi erit et in futuro ſeculo.nā quo alio mō p̄t intelligi ꝑmane̓ inſeculū ſeculi. nō eſt timor exterrens amaloqd̓ accide̓ poteſt: ſꝫ tenēs in bonō qd̓ amitti nō poteſt. vbi enī boniadepti amor immutabilis ē: ꝓfectoſi dici poteſt. mali cauendi timor ſecurus eſt. Timoris quippe caſti noīe eavolūtas ſignificata ē. qua nos neceſſe erit nolle peccare: ⁊ nō ſollicitudineinfirmitatis ne forte peccemus. ſꝫ tranquillitate caritatis caue̓ peccatū. Autſinullius omnino generis timor eſſepoterit in illa certiſſima ſecuritatē p̄petuorū feliciūqꝫ gaudiorū. ſic eſt dictūtimor dn̄i caſtus ꝑmanens ī ſeculū ſeculi: queadmodū dictū eſt pacientiapauperū nō ꝑibit ineternū. Neqꝫ enīeterna erit ip̄a pacientia q̄ neceſſarianō eſt niſi vbi tolerāda ſūt mala: ſedeternū erit qūo per patientiā ꝑuenit̉.Ita fortaſſe timor caſtus in ſeculū ſeculi dictus eꝑmanere: qꝛ id ꝑmanebitquo timor ip̄e ꝑducit. Que cuita ſint.qm̄ recta vitā ducenda ē. qua ꝑueniendū ſit ad beatā: om̄s affectus iſtoſvita recta rectos habꝫ: ꝑuerſa puerſos. Beata vero eadeqꝫ eterna amorehabebit et gaudiū. nō ſolū rectu verūetiā iam certum: timorē aūt ac dolorēnullū. vn̄ iā apparet vtcūqꝫ qualeseſſe debea̓t in hac ꝑegrinacōne ciueſciuitatis dei. viuētes ſcd̓m ſpiritū nonſcd̓m carnē. hoc ē ſcd̓m deum nō ſcd̓mhoīem: et quales in illa quo tenduntimmortalitate futuri ſnnt. Ciuitas porro id ē ſocietas imꝑiorū nō ſcd̓m deuſꝫ ſcd̓m hoīem viuentiū. et in ip̄o cultufalſe contēptuqꝫ vere diuinitatis doctrinas hoīm demonūue ſectātiū. hijſaffectibus prauis tanꝙͣ morbis ⁊ ꝑturbacōnibꝰ quatit̉. Et ſi quos ciueshabꝫ qͥ moderari talibꝰ motibꝰ ⁊ eosquaſi temꝑare videātur. ſic impietate ſuꝑbi et elati ſūt: ut hoc ip̄o ſint inin eius maiores timores: quo minor eſdolores. Et ſi nōnulli tanto immaniore quanto rariore vanitate hoc in ſeip̄is adamauerint ut nullo ꝓrſus erigantur et excitent̉. nullo flectanturatqꝫ inclinētur affectu: hūanitatē totam potius ammittut. ꝙ veram aſſequātur tranquillitatē. Nō enī quia durum aliquid ideo rectū: aut qꝛ ſtupidum eſt: ideo ſanū. ¶ Ca. x.¶ Ed vtrū pͥmus homo vel primihomines (duoꝝ erat quippe cōiugiū) habebāt iſtos affectos in corpore animali ante peccatum quales incorpore ſpiritali non habebimus omīpurgato finitoqꝫ peccato non immerito queritur. Si enī habebant: quomodo erant beati in illo memorabilibeatitudinis loco id ē paradiſo: Ruiſtandem abſolute dici beatus poteſt:qui timore afficit̉ vel dolore? Quid aūttime̓ aut dolere poterāt illi hoīes ī tātoꝝ tanta affluentia bonorū. vbi necmorſmētuebat̉. nec vlla corꝑis malavalitudo: nec aberat quicꝙͣ bona bona volūtas adipiſceretur. nec ineratqd̓ carne amimuue hoīs feliciter viuētis offenderet? Amor erat imꝑturbatus ī deum atqꝫ inter ſe conuigiū fidaet lincera ſocietate viuentiū ⁊ ex hoc