ſpectant gaudere cūgaudentibꝰ flere cū flentibꝰ. foris habentē pugnas.intus timores. cupiente diſſolui ⁊ eſſecu xp̄o. deſiderāte vide̓ ronos vt alique fructu heat ⁊ ī illis ſic̄ ⁊ in ceterisgentibꝰ. emulante cornithios. et ipſaemulacōe inetuētē ne ſeducātur eoꝝmētes a caſtitate q̄ in criſto ē: magnātriſticiam ⁊ continuū dolorē cordis deiſrahelitis hn̄tē. ꝙ ignorantes dei uuſticiam ⁊ ſuam volentes conſtituereiuſticie dei nō eſſent ſubiecti. nec ſoluꝫdolorē verū etiam luctū ſuū denūciātēquibuſdam qui ante peccauert ⁊ nonegerūt penitētian ſuꝑ immūdicia etfornicationibꝰ ſuis: hij motus hij affectus de amore boni ⁊ de ſancta caritate veniētes ſi vicia vocandā ſunt: ſmamus vt ea q̄ vere viciā ſunt ꝟtutes vocentur. Sed cū rectā raconē ſequantiſte affectōnes quando vbi oportetadhibēt̉: qͥs eas tūc morbos ſeu vicōſas paſſiōes audeat dice? Quaobreetiam dn̄s ipſe in forma ẜui age̓ vitaꝫdignatus hūanā ſꝫ nullū habens omīnō peccatū adhibuit eas vbi adhibedas eſſe iudicauit. Neqꝫ enī ī quo verum erat hominis corpus ⁊ verus hominis animus: falſus erat humanusaffectus. Cū ergo eius in euangelioiſta referūt̉ ꝙ ſuꝑ duricia cordiſiudeoꝝ cum ira contriſtatus ſit. ꝙ dixeritgaudeo ꝓpter vos vt credatis. ꝙ lazarum ſuſcitaturus etiā lacrimīas fuderit. ꝙ concupiuerit cū diſcipulis ſuismanducae̓ paſcha. ꝙ ꝓpinquāte paſſione triſtis fuerit anima eius: nō falſo vtiqꝫ referuntur. verum ille hosmotus certe diſpenſacōnis gratiā. itacū voluit ſuſcepit animo humano: utcum voluit factus eſt homo. Proindeqd̓ fatendū ē. etiā cū rectas ⁊ ſecūdūdeū hemus has affectōeſ. huius vireſūt non illius quā futurā ſperamus: etſepe illis etiam inuiti cedimus. Itaqꝫliber. xiiijꝰaliquādo quāuiſ nō culpabili cupiditate ſꝫ laudabili caritate moueamur.etiam dū noſumnus flemus. Habemꝰergo eas ex humane condiconis infirmitate. Nō aūt ita dominus iheſuſcuius ⁊ infirmitas fuit ex ptāte. Sꝫdum vite huius infirmitate gerimusſi eas omnino nullas habeamus: tūcpotius nō recte viuimus. vituꝑabatem ⁊ deteſtabatur apoſtolus quoſdāquos etiam eſſe dixit ſme affectioneCulpauit etiā illos ſacerpſalmus: dequibꝰ ait. Suſtinui qui ſimul ꝯtriſtaretur ⁊ nō fuit. Nam omnino non dole̓dū ſumus in hoc loco miſerie. ꝓfectoſicut qͥdā etiā apud ſeculi huius literatos ſenſit ⁊ dixit. nō ſme magͣ mercede cōtingit mimanitatis in amimoſtuporis in corpore. Quocirca illa queapathia grece dicitur. queſi latīe poſſit impaſſibilitas diceretur. ſi ita intelligenda ē. in ammo quippe nō in corpore accipitur. vt ſme hijs affectionibus viuatur. q̄ contra racōneꝫ accidunt mentemqꝫ ꝑturbant: bona plane ⁊ maxime optāda ē: ſꝫ nec ipſa huius ē vite. Nō enī qualuicūqꝫ hominūvox ē ſꝫ maxime pioꝝ multūqꝫ iuſtorum atqꝫ ſanctoꝝ: ſi dixerimius quiapeccatum nō habemuſ. noſipſos ſeducimus ⁊ veritas in nob̓ nō ē. Tūc itaqꝫ apathia iſtaerit: quādo peccatū inhomine nullū erit. Nunc vero ſatis bene viuitur ſme crimine. Sine peccatoautē qui ſe viue̓ exiſtimat. nō id agitvt peccatū nō habeat ſꝫ vt veniam nonaccipiat. Porro ſi apathia illa dicenda ē cū animū ꝯtinge̓ non poteſt vllusaffectus: quis hunc ſtuporem nō oībꝰvicijs iudicet eſſe peiorē? Poteſt ergo nō abſurde dici ꝑfectaꝫ btītu dinēſme ſtimulo timoris ⁊ ſme vllatriſticia futurā. Nō ibi autē futurum amoremgaudiūqꝫ quis dixerit: niſi ominodoa veritate ſecluſus? Si auteꝫ apithia