malo. Sic aūt nec ip̄ſos auctores ſeculariū literaꝝ locutos eſſe certiſſimūē. Sꝫ viderint philoſophi vtrū vel qͣracōe iſta diſcernant: amore tn̄ eo ſinbonis rebꝰ. et erga ipſumdeū magnipende̓ libri eoꝝ ſatis locuntur. Sedſcripturas religioniſ noſtre quaꝝ auctoritate ceteriſ omnibꝰ liteis anteponimus. nō aliud dicere amore. aliuddilectōne ⁊ caritatē inſinuādum fuit.Nā ⁊ amore in bonis diciiam oſtendimus: ſꝫ ne quis exiſtimet amorem quide ⁊ ī bono ⁊ in malo. dilcōnē auteꝫ nōniſū bono eſſe dicēdā. illd̓ attēdat qd̓in pſalmō ſcriptū eſt: qui diligit iniqͥtate odit anima ſuā. Et illud apoſtoli iohānis. Si quis dilexerit mūdū:nō eſt dilco pr̄is in eo. Ecce in vno loco dilco ⁊ in bono ⁊ in malo. Amoremautē in malo. qꝛ in bono iā oſtendimꝰne quiſꝙͣ flagitet. legat qd̓ ſcpͥtū eſtErūt enī homīes ſcipſoſ amātes. amatores pecunie. Recta itaqꝫ voluntaseſt bonus amor: et voluntas ꝑuſa malus amor. Amor ergo nihiās habereqd̓ amat̉ cupiditas eſt: id autē hn̄seoqꝫ fruens. leticia: fugiens qd̓ ei adu̓ſatur. timor eſt: idqꝫ ſi accidei̓t ſentiens. triſticia ē. Proinde mala ſūt iſta.ſi malus amor eſt: bona ſi bonus. Qd̓dicimuſ: de ſcripturis ꝓbemus. Concupiſcit apoſtoluſ diſſolui ⁊ eſſe cū xp̄o:et. ꝯcupiuit anima mea deſiderae̓ iudicia tua. vel ſi accōmodatius dicit̉. defiderauit anima mea ꝯcupiſce̓ iudicitua et. cōcupiſcētiā ſapiētie ꝓducit adregnū. Hoc tn̄ loquēdi obtinuit conſuetudo: vt ſi cupiditas vel ꝯcupiſcentia dicatur. nec addatur cuius rei fit.nō niſi in malo poſſit intelligi. Leticiain bono eſt: let. anmi in domino ⁊ exultate iuſti: et. dediſtileticiā in corde meo: et adimplebiſ me leticia cum vultutuo. Timor in bono eſt apud apoſtolū vbi ait. Cū timore ⁊ tremore veſtraipſoꝝ ſaluteꝫ operaminini: et. noli altu ſapere ſꝫ time: et. timeo autē ne ſicutſerpens euam ſeduxit aſtutia ſua: ſicet veſtre mentes corrumpātur a caſtitate q̄ ē ī criſto. De triſtitia vero quācicero magis egritudinem appellat.dolorem autē gilius vbi ait. dolentgaudentqꝫ. ſꝫ i deo maluit triſticiā dicere. qꝛ egritudo vel dolor vſitatiuſ incorꝑibꝰ dicitur. ſcrupuloſior queſtioeſt: vtrū inueniri poſſit in bono.Pas enī greci ¶ Ca. viij.appeuat eupathias. latine autē cicero ꝯſtantias noīauit. ſtoycitres eſſevoluerūt ꝓ tribꝰ ꝑturbacōnibꝰ in ammo ſapieutis: ꝓ cupiditate voluntatem. ꝓ leticia gaudui. ꝓ mētu caucōnē: ꝓ egritudine vero vel dolore quamnos vitade ambiguitatis gra triſticiam maſumis dicere. negauerūt eopoſſe aliqͥd in animo ſapientis. voluntas quippe inquiūt appetit bonumqd̓ facit ſapiens: gaudium de bonoadepto eſt. qd̓ vbiqꝫ adipiſcitur ſapiens: caucō deuitat malū quod debet ſapiēs deuitae̓. Triſticia porro quia demalo eſt qd̓ iā accidit. nullū autē malum exiſtimāt poſſe accide̓ ſapienti:nichil in eius animo ꝓ illa eē poſſe dixerunt. Sic ergo illi loquūtur. vt velle. gaude̓. cauere. neget niſi ſapientēſtultū autē nō niſi cupere. letari. metue̓ꝯtriſtari: et illas tres eſſe conſtātiaſ.has autē quatuor ꝑturbacōes ſecundum ciceroneꝫ: ſcd̓m autē plurmiospaſſiones. Orece autē ille tres ſicutdixi appellantur eupathie: iſte autemquatuor pathe. Hec locuco vtrū ſcripturis ſanctis ꝯgruat. cū querere qͣntu potui. diligēter illud inueni qd̓ aitꝓpheta. nō ē gaude̓ impijs dicit dn̄ſtaꝙ impij letari poſſint potius ꝙ gardere de malis. qꝛ gaudiu ꝓprie bonorum ⁊ pioꝝ eſt. Item illud in euāgelio. quecunqꝫ vultis vt faciant vobiſ