opinionē miratur exclamāſ? O pr̄. anne aliquas ad celū hinc ire putādū ēſublimes animas: iterumqꝫ ad tardareu̓ti corpora? Que luciſmiſeris tā dira cupido? Nunquid nā hec tā dira cupido ex terrenis artubꝰ moribundiſqꝫ mēbriſadhuc in eſt animaꝝ illi p̄dicatiſſime puritati? Nonne ab huiuſmodi corporeis vt dicit peſtibꝰ omnibus eas aſſerit eſſe purgatas: cū rurſus incipiūt ī corꝑa velle reuerti? Vvncolligitur etiā ſi ita ſe haberet. qd̓ eſtomnino vaniſſimū. viciſſimi alternasinceſſabiliter eutiūatꝫ redeūtiū aīaꝝmūdacō ⁊ inquinacō: nō potuiſſe veraciter dici omnes culpabiles atqꝫ viciolos motus animaꝝ eis ex terreniscorporibꝰ inoleſcere. Siqͥdē ſecundūipſos illa vt locutor nobilis ait diracupido vſqꝫ adeo nō ē ex corpore. vtab om̄ī corꝑea peſte purgata ⁊ extraomē corpus aīaꝫ ꝯſtitutā. ipſaꝫ eē cōpellat in corpore. Vnde etiā illis fatētibꝰ nō ex carne tm̄ afficitur anima vtcupiat metuat letetur egreſcat: verumetiam ex ſeipſa hijs poteſt mōtibꝰ agitari. ¶ Ca. vj.¶ Utereſt aūt qualis ſit voluntas hominis: quia ſi ꝑuerſa eſt. ꝑuſoshabebit hos motus: ſi autē recta ē: nōſolū inculpabiles. veru etiā laudabileſ er̄t. volūtas quippe ē ī oībꝰ: imoomēs nichil aliud ꝙ volūtates ſunt.Nā quid ē cupiditas ⁊ leticia: niſi voluntas in eoꝝ cōſenſione q̄ volumuſEt quid eſt motus atqꝫ triſticia: niſivoluntas indiſſenſione ab hijs quenolumus? Sed cūꝯſentimus appetendo ea q̄ volumus. cupiditas: cū autꝯſentimuſ fruēdohijs q̄ volumuſleticiāvocat̉. Itēqꝫ cū diſſentimus ab eo qd̓accide̓ nolumū. talis volūtas metuse: cū aūt diſſentimus ab eo qd̓ nolētibus accidit. talis volūtas triſticia ē.Et om̄mio ꝓ varietate rerū que appetūliber xiiij)tur atqꝫ fugiūtur. ſic̄ allicit̉ vel offendit̉ volūtas hoīs: ita ī hos vel illos affectus mutat̉ ⁊ ꝟtitur. Quapropterhomo qui ſecūdū deū nō ſecūdū hominem viuit. oportet ut ſit amator bonivnde fit cōſeqn̄s vt malū oderit. Etqm̄ nemo natura. ſꝫ quiſquis maluſ ē.vicio maluſ ē: ꝑfectum odiū debet malis qui ſecūdū deū viuit: vt nec ꝓpterviciū oderit hominē. nec amet viciuꝫꝓpter hominē: ſꝫ oderit viciū. amet hominē. Sanato enī vicio: totū qd̓ amare: nichil aūt qd̓ debeat odiſſe remanebit. ¶ Ca. vij.¶ Am cuius ꝓpoſitū eſt amae̓ deum. et nō ſecūdū hominē ſed ſcd̓m deūamare ꝓximum ſicut etiam ſeipſumꝓculdubio ꝓpter hunc amorem dicitur voluntatis bone. q̄ vſitatius īſcripturis ſcīs caritas appellatur: ſꝫ amorquoqꝫ ſecūdū eaſdem ſacrās literasdicitur. Nā ⁊ amatorē boni apoſtolusdicit eſſe debere: quem regendo populo p̄cipit eligēdum. Et ipſe dominuspetrū apoſtolum interrogas. cū dixiſſet diligis me plus hijs. ille reſpōdit.domine tu ſcis quia amo te. Et iterumdominus queſiuit. nō vtrū amaret ſedvtrū dilige̓t eum petrus: ac ille reſpōdit iterū: dn̄e tu ſcis qꝛ amo te. Tercia vero interrogacōe ⁊ ipſe iheſus nōait. diligis me ſꝫ amas me: vbi ſecutꝰait euāgeliſta. Cōtriſtatus ē petrusqꝛ ei dixit tercō amas me: cū dominuſnō tercio ſed ſemel dixerit amas me.bis autē dixei̓t diligis me. In̄ intelligimius. qd̓ etiā cū dicebat dn̄s diligis me. nnchil aliud dicebat ꝙͣ amasme. Petrus aūt nō mutauit huius vnius rei ꝟbū: ſꝫ etiā tercio domine inqͥttu oīa ſcis: tu ſcis qꝛ amo te. Hoc propterea ꝯmemorādū putaui: qꝛ nōnulli arbitrantur aliud eſſe dilcōꝫ ſiue caritate. aliud amorē. Dicūt enī dilcōnēaccipiendam eſſe in bono: amorem in