co rpͣus corruptibile. et depͥmit terrena inhabitacō ſenſū multa cogitātēverutn̄ qͥ omīa mala anime ex corpore putāt accidiſſe in errore ſūt. Quāiis em̄ ꝟgilius platonicā videatur luculentis ꝟſibus explicare ſententiamdicens. igneus eſt ollis vigor et celeſtis origo. ſeminibꝰ. quātū nō noxiacorpora tardant. terremqꝫ ebetāt artus moribundaqꝫ menbra: omeſqꝫ illas notiſſimas quatuor animi ꝑturbacōnes. cupiditatē. timorem. leticiā. triſticiam. quaſi origines omniū peccatorum atqꝫ vicioꝝ volens intelligi. excorpore accide̓ ſb̓iungat et dicat: hīcmetuūt cupiuntqꝫ dolent gaudētqꝫ:nec auras ſuſpiciūt. clauſe tenebriſetcarcere cecō: tn̄ aliter ſe habet fideſ nōſtra. Nā corrupcō corꝑis que aggrauat anima nō peccati pͥim eſt cā ſed pena: nec caro corruptibilis animā peccatricē. ſꝫ anima peccatrix fecit eē corruptibilē carnē. Ex qͣ corrupcōne carnis. licet exiſtant quedā incitamentavicioꝝ ip̄a deſideria vicōſa. nō tamēomnia vite iniquē viciā tribuēda ſūtcarni: ne ab hijs omnibus purgemuſdiabolū. qui non habet carnē. Et ſi enīdiabolus fornicator vel ebrioſus. vel ſiqͥd huiuiſmodi ē malū qd̓ ad carnis ꝑtinet voluptates non poteſt dici. cū ſitetiā taliū peccatoꝝ ſuaſor. et inſtigator occultus: eſt tn̄ maxime ſuperbuſatqꝫ inuidus. q̄ illū vicioſitas ſic obtinuit: ut ꝓpter hāc eſſet in carceribuscaliginoſis huius aeris eterno ſupplicio deſtinatus. Hec aut viciā q̄ tenetin diabolo pnͥcipatū carni tribuit apoſtolus quā certū eſt diabolū nō habere: dicit enī inimicicias. cōtencōes. emulacōnes. animoſitates. inuidias.opera eſſe carnis: quoꝝ omniū malorum caput atꝫ origo ſuꝑbia eſt: q̄ ſmedubio regnat in diabolo. Quis autēillo eſt inimicicior ſanctis? Quis adliber xiiijˢuerſus eos cōtencioſior. aīoſior ⁊ magis emulus atꝫ inuidus inue̓itur? Ethec omīa cū habeat ſme carne. quomōdo ſunt iſta opera carnis: niſi qꝛ operaſunt hominis. que ſicut dixi nomīe carnis appellat? Nō enī habendo carnequā nō habet diabolus. ſꝫ viuendo ſecūdū ſeipſū hoc ē ſecūdū hoīem factꝰhomo ſimilis diabolo: qꝛ ille ſecundūſeipſum viue̓ voluit qn̄ in veritate nōſtetit: vt nō de dei ſꝫ de ſuō mēdaciumloque̓tur: qui nō ſolū mēdaxverū etiāmendacij pater ē. Primus mentitusquippe ē: et a quo peccatum: ab illo cepit eſſe mēdaciū. ¶ Ca. iiij.m ergo viuit homo ſecundūhominē nō ſecūdū deū ſimilis ē diabolo: qꝛ nec angelo ſecūdū angelū ſꝫ ſecudū deu viuendū fuit vt ſtaret in veritate: et veritatē de illius nō de ſuo. ſꝫmēdaciū loque̓tur. Nā ⁊ de hoīe alioloco idem apoſtolus ait. Si aūt veritas dei in meo mendacio abundauit:noſtrum dixit mēdaciū: veritatē dei.Cū ergo viuit homo ſecūdū veritatē:nō viuit ſecundū ſeipſū. ſꝫ ſecundū deum. Seus eſt qui dixit: ego ſū veritas.Cū vero viuit ſecūdū ſeipſū. hoc ē ſecūdum hominē nō ſecūdū deū. ꝓfecto ſecūdū mēdacium viuit. nō qꝛ homo ipſe mendaciū ē. cū ſit eius auctor ⁊ creator deus. qui nō ē vtiqꝫ auctor creatorqꝫ mendacij: ſꝫ qꝛ homo ita factuseſt rectus. vt nō ſecundū ſeipſum ſedſecūdū eum a quo factus eſt viueret.id ē illius potius ꝙͣ ſuā face̓t voluntate: nō ita viue̓ quem admodū fcūs eſtvt viue̓t: hoc ē mendaciū. Btus quippevult eſſe: etiā nō ſic viuendo vt poſſit eſſe. Quid ē iſta voluntate mēdacius? Vn nō fruſtra dici poteſt omēpeccatū eſſe mendaciū. Nō enī fit peccatu niſi ea voluntate qͣ volumus. vtbene ſit nob̓: vel nolumus vt male ſitnobiſ. Ergo mendacium eſt qd̓. cum