vite. non ait grecus pneuma quo ſolet dici ſpūs ſanctus ſꝫ p̄nͥoen. quodnomē in creatura. ꝙ ī creatorē freqn̄tius legitur: vn̄ nonnulli etiam latiniꝓpter differētiam. hoc vocabulū nōſpm̄ ſꝫ flatum appellae̓ maluer̄t. Hocenīa in greco. etiam in illo loco apd̓yſaya. vbi deus dicit omēm flatu egofeci. omēm animā ſme dubitacōe ſigficas. Quod itaqꝫ grece p̄noen dicit̉noſtri aliqn̄ flatum. aliqn̄ ſpiritu. aliquādo inſpiracōꝫ. vel aſpiracōꝫ. quādo etiā dei d̓r interptatiſūt: pneuina vero nūꝙͣ niſi ſpm̄ ſiue hominis de quoait apoſtolus. quis enīſcit hominū q̄ſūt hominis niſi ſpiritus hominis quiin ipſo ē: ſiue pecoris. ſicut in ſalomonis libro ſcpͥtum eſt. quis ſcit ſi ſpiritus hominis aſcendet ſurſum in celūet ſpūs pecoris deſcendat deorſum interra. ſiue iſtum corporeū qui etiā ventus dicitur. nā hoc eius nomen eſt vbiin pſalmocatatur. Ignis. grado. nixglaciēs. ſpiritus tempeſtatis: ſiue iamnō creatura. ſꝫ creatorem ſicut eſt deqūo dicit dominus in euāgelio. accipite ſpiritum ſanctū. eum corporeo ſuioris ſignificas flatu: et vbi ait. itē baptiſate om̄s gētes ī nomīe patris etfilij ⁊ ſpūs ſancti. vbi ip̄a trinitas excellētiſſime. et euidentiſſime ꝯmēdata eſt: et vbi legitur deus ſpūs eſt: etalijs plurimis ſacraꝝ lr̄aꝝ locis. Inhijs quippe omnibꝰ teſtimonijs ſc̓pͥtūraꝝ quātum ad grecos attinet nonp̄noen vidimus ſcpͥtum eſſe ſed pͥneuma: quātum autē ad latinos nō flatūſꝫ ſpiritum. Quapropter in eo quodſcpͥtum ē inſpirauit. uel ſi magis ꝓp̓edicendū eſt in ſufflauit in faciem eiusſpūm vite ſi grecus nō pnoen ſic̄ ibilegitur ſꝫ pneuia poſuiſſꝫ: nec ſic eſſconſequēs vt creatorēſpiritu. qͥ proprie dicitur in trinitate ſpūs ſanctusintellige̓ cogeremur: quādo quideꝫꝑneuina vt dc̄m eſt. nō ſolū de creatore ſꝫ etiam de creaturā dici ſolere manifeſtuꝫ eſt. Sꝫ cū dixiſſꝫ inquiūt ſpiritū.non adderet vite. niſi illum ſpiritumvellet intelligi: et cū dixiſſꝫ factus eſthomo in animā viuentē. nō adderetviuente. niſi anima vitam ſignificaret:que illi diuinitus imꝑtitur dono ſpūsdei. Cum enī viuit aīa inquiūt ꝓprio vite ſue mō ē. qͥd opus erat adde̓ viuēte: niſi vt ea vitā intellige̓tur que illiper ſpm̄ ſanctum datur? Hoc quideſt aliud niſi diligēter ꝓ humana ſuſpicōe ꝯtende̓: et ſcpͥturas ſanctas negligēter attēde̓? Quid enīmagnuꝫerat. nō ire lōgius ſꝫ in eodem ipſo libro paulo ſuꝑius lege̓. ꝓducat terraanima viuētem quādo animantia terreſtria cūcta creata ſunt? Peinde aliquātis interpoſitis in eodem tn̄ ipſo libro quid magnū erat adu̓tere quodſcpͥtū eſt. et omnia q̄ habent ſpm̄ vite.et omīs qui erat ſuꝑ aridam mortuuſeſt cū inſinuaret omnia q̄ viuebat interra piſſe diluuio? Sic ergo ⁊ aīamviuuentē ⁊ ſp̓m vite etiam in pecoribusinuenimus ſic̄ ſcpͥtura ꝯſueuit loquiet cū hoc qͦꝫ loco vbi legitur omnia q̄habēt ſpm̄ vite nō grecus pneuina. ſꝫꝑnoendixei̓t: cur non dicimus qͥd opus erat aīam vuiētē dicere cū niſi viuens eſſe nō poſſit: aut qͥd opus eratadde̓ vite. cū dixiſſꝫſpiritum? Sed intelleximus. ſpm̄ vite. et animam viuētē ſcpͥturam ſuo more dixiſſe. cū aīaliaid eſt aīata corꝑa vellet intelligi. qͥbus ineſſꝫ ꝑ animaꝫ ꝑſpicuus etiā iſtecorporis ſenſus: in hominis aūtꝯdicōne obliuiſcimur quē admoduꝫ loquiſcpͥtura ꝯſueuerat. cū ſuo ꝓrſuſ moe̓ locuta ſit: quo inſinuae̓t hominē etiaꝫ racōnali anima accepta. quam nō ſicutaliaꝝ carniū. aqͥs ⁊ terra ꝓducētibꝰ.ſꝫ deo flante creatam voluit intelligi.ſic tn̄ ſcm̄ vt ī corpore animali quod