lLxivQd̓ quidem ſi dictum eſſꝫ hoc intellige̓mus. ꝙ animaꝝ quedā vita ſit ſpiritus dei: ſme quo aīe racōnales mortue deputāde ſūt: quāuiſ eaꝝ pn̄tia viuere corꝑe videātur. Sꝫ non ita fenqn̄ eꝯditus homo: ſatis ip̄a libri ꝟbateſtātur: q̄ ita ſe habēt. Et formauit deus hominē: puluerē de terra. Qd̓ qͥd āplamus interp̄tādum putātes dixerūt. Et finxit homine de limo terre: qͦniam ſuperius dcm̄ fuerat. fons autēaſcēdeoat de terra ⁊ irrigabat om̄emfaciem terre: vt ex hoc limus intelligēdus vide̓tur humorē ſcꝫ terraqꝫ ꝯcretus. vbi e ī hoc dictum eꝯ inuoſoquitur. et formauit deus homine puluere de terra ſic̄ greci cōdices habetivnde in latinam linguā ſcpͥtura ip̄aꝯuerſa ē. Siue aūt formauit ſiue finxitqͥs dice̓ voluei̓t qd̓ grece dicit̉ eplaſen ad re nichil intereſt: magis tn̄ ꝓp̓edicitur. finxit. Sꝫ ambiguitaſ viſa eſtdeuitanda eis. qͥ formauit dicere maluerūt eo ꝙ in latina lingua illud magis obanuitoſuetudo. ut hij dicanturfinge̓ qui aliquid mendacio ſimulāteꝯponūt. Hunc igitur formatū hoīemde terre pulue̓ ſiue limo. erat em̄ pulius humectus: hūc inquiā ut expreſſius dicā ſic̄ ſcpͥtura loquitur puluereꝫde terra animale corpus factū eſt docet apoſtolus cū animā accepit. Et factus ē homo iſte in anima viuuente: ideſt formatus iſte puluis factus ē in animam viuētē. Iam inquiūt habebatanimā alioqui nō appellae̓tur homoqm̄ homo non eſt corpus ſolū vel anima ſola: ſꝫ qui ex aīa cōſtat ⁊ corpore.Hoc quidem verū eſt ꝙ nō totus homō ſꝫ ꝑs melior hominis anima e. nectotus homo corpus. ſꝫ inferior hoīs pseſt: ſꝫ cū ē vtrūqꝫ ꝯiunctū. ſimul habetbomīs nomē: qd̓ tn̄ ⁊ ſingula nō amittūt: etiam cū de ſingulis loqͥtur. Quiſemī dicere ꝓhibetur. cōtidiani quadālege ẜmonis honio ille defunctus eſtet nūc in requie eſt vel in penis. cū deaīa ſola hoc poſſit dici: et illo aut illoloco homo ille ſepultus eſt. cū hoc inſi de ſolo corpore non poſſit intelligi.An dicturi ſūt ſic loqui ſcpͥtura nō ſolere diuinā? Imo vero ita illa nobisin hoc atteſtatur: ut etiam cū duo iſtaoiuncta ſūt vt viuit homo tn̄ etiam ſigula hominis vocabulo appelletur. aminā ſcꝫ interiorē homine. corpus autem exteriorē hominē vocans: tāꝙͣ duo ſint homines. cūſmul vtrūqꝫ ſit hōvnus. Sꝫ intelligēdū ē ſecūdum qͥddicatur hō ad imaginē de: et hō de terra atꝫ iturus in terrā. Illud enī ſecūdūaiam racōnalē d̓r. qualē deus inſuflādo. velſi cōmodius dicit̉ inſpirādo indidit hoīſ id ē. corꝑi: hoc autē ſecundum corpus qualem hoīem deus expulue̓ finxit: cui data eſt anima vt fieret corpus animale. id ē hō in animāviuētem. Quapropter ī eo qd̓ dominus fecit. qn̄ inſufflauit dicēs accipiteſpm̄ ſanctū. nimirū hoc intelligi voluit ꝙ ſpūs ſanctus nō tm̄ ſit pr̄is verūetiam ipſius vnigeniti ſpūs: idem ip̄eeſt quippe patris ⁊ filij cum quo ē trinitas pater ⁊ filius ⁊ ſpūs ſanctuſ nōcreaturā ſꝫ creator: neqꝫ enī flatus illecorporeus de carnis ore ꝓcedens. ſubſtātia erat ſpūs ſancti atqꝫ natura. ſꝫpotius ſignificacō qua intellige̓musvt dixi ſpm̄ ſanctu patri eſſe filioqꝫ?cōmune: qͥa nō eis ſingulus ſingulis.ſꝫ vnus amboꝝ ē. Semꝑ aūt iſte ſpūſin ſcripturis ſanctis greco vocabulopneunia dicitur: ſicut eum ⁊ hoc locoiheſus appellauit qn̄ eum corporali ſuioriſ flatus ſignificās diſcipulis dedit:et locis om̄ibꝰ diuinoꝝ eloquioꝝ nōaliter michi vniquā nūcupatus occurrit. Hic vero vbi legitur ⁊ finxit deushominē puluerē de terra ⁊ inſufflauitſiue inſpirauit in faciem eius ſpiritur