Nunquā ergo moriēs. id ē in morteeſſe ꝯp̄henditur. It a etiā in trāſcurſutēpoꝝ queitur preſens nec inueniturquia ſme vllo ſpacio ē ꝑ qd̓ trāſiturex futuro in pretei̓tū. None ergo videdū ē. ne iſta racōe mors corꝑis nulla eēdicatur? Si enī ē: qn̄ ē que in illoq̄m qua vllus eſſe nō poteſt qm̄quidem ſi viuitur adhuc nō ē. quia hocante mortē ē nō in morte: ſi autem viuere iam ceſſatu ē. iano ē. quia ⁊ hocpoſt mortē ē nō in mortē? Sꝫ rurſusſi nulla mors eſt ante qͥd vel poſt qͥ d:quideſt ꝙ dicitur an mortem vel poſtmortē? Et hoc inaniter dicitur ſi morſnulla eſt. Atqꝫ vtinā in ꝑadiſo beneviuendo egiſſemus: ut reuera morsnulla eſſꝫ. Nūc aūt nō ſolum e. verumetiātā moleſta eſt: ut nec vlla explicari locucōne poſſit: nec vlla rationevitari. Loqͣmur ergo ſcd̓m cōſuetudinem: non enī aliter debemus. Et dicamus an mortem. priuſꝙͣ mors accedat: ſic̄ ſcpͥtū ē. Ante mortē nō laudes hoīem quequā. Dicamus etiampoſtꝙͣ accidei̓t: poſt mortem illius velillius factū ē illud et illud. Dicamuset pn̄ti tꝑe. ut poſſumus velut cum italoq̄mur moriens ille teſtatus eſt. et illis atqꝫ illis illud atqꝫ illud moriensdereliquit: ꝙuis hoc quiſꝙͣ niſi viuēſoīno face̓ non poſſit: et potius hoc an̄mortē fecei̓t non in morte. Loqͣmuretiā ſicut loquitur ſcpͥturā d̓ina: quemortuos qͦꝫ nō poſt morteꝫ ſꝫ in morteeſſe nō dubitat dicere. Hinc eſt enīillud. qm̄ nō ē in morte qui memor ſittui. Honec enī reuiuiſcant recte eē dicutur ī morte ſicut in ſomno eſſe quiſqꝫdonec euigilet dicitur. ꝙͣuis ī ſomnopoſitos dicamus dormētes nec tamēeo mō poſſumus dicere eos q̄ iā ſuntmortui moriētes. Nō enī adhuc moriunt̉. qꝛquantū attinet ad corꝑis mortem de qua nūc diſſerimus. iam ſūt aliber. xvcorꝑe ſeparati. Sed hoc eſt qd̓ dixi.explicari aliqua racōne nō poſſe quonam mō vel morietes dicatur viuere:vel iam mortui etiā poſt mortē adhuceſſe dicantur in morte. Quo enī poſtmortē ſi adhuc in morte: p̄ẜtim cū eoſnec moriētes dicamuſ. eos ſic̄ qͥ ī ſomnō ſūt dicimus dormeres. et qͥ in languore lāguētes. et qͥ in doloe̓ vtiqꝫ dolētes et q̄ in vita viuentes? At veromortui pͥuſquā reſurgāt eſſe dicūturin morte: nec tamen poſſunt morientes appellari. Vnde nō in oportuneneqꝫ incōugrue arbitror accidiſſe. etſi non humana induſtria iudicio fortaſſe diuino: ut hoc ꝟbum qd̓ eſt moritur in latina lingua nec gramaticideclinae̓ potuerint: ea regula qua ceterā talia declinātur. Nāqꝫ ab eo qd̓eſt oritur ſit bū tꝑis p̄tei̓ti ortus ē:et ſi qͣ ſimilia ſunt qͥ ꝑ tꝑis preteritiꝑticipia declinantur. Ab eo vero qd̓ ēmoritur ſi queramus ꝑtei̓ti tꝑis ꝟbūreſponderi aſſolet mortuus e: u. literageminata. Sic enī dicitur mortuus:quo fatuus. arduus. carduus. cōſpicuus. et ſi qͣ ſimilia q̄ nō ſūt preterititemporis. ſꝫ qm̄ nomina ſunt ſme tꝑedeclinantur. Illud quaſi ut declineturqd̓ declinari nō poteſt ꝓ ꝑ̄ticipio pretei̓ti tempois nomē ponitur Cōueniēter itaqꝫ factum eſt: ut quēadmodūid quod ſignificat non p̄t agendo:ita ipſū ꝟbum loquēdo non poſſit declmari. Agi tn̄ poteſt in aduitorio gͣtie redemptoi̓s noſtri. ut ſaltē ſcd̓aꝫmortē declinae̓ poſſimus. Illa eſt emīgrauior et oīminaloꝝ peſſima q̄ nonſit ſeparacōe anime ⁊ corꝑis: ſꝫ in eternam penam potius vtriuſqꝫ cōplexū.Ibi econtrario nō erunt homines anmorte atqꝫ poſt mortē ſꝫſemꝑ in morte: ac per hoc nūquā viuētes nunquamortui ſꝫ ſme fine moientes. Nunquāenī homī peius ē in morte: ꝙ vbi erit