liber xpeccatis ex hac vita migrarūt: quātiſūt hij qui mortem cum poſſent ideonon diſtuler̄t. qꝛ maluerūt xp̄m ꝯfitēdo finire vitā: quā eū negando adeius baptiſmū ꝑuenie̓. Qd̓ vtiqꝫ ſi feciſſent: etiam hoc eis in illo lauacrodimitteretur qd̓ timore mortis negauerat xp̄m: in quo lauacro et illis facimus taminiane dimiſſum ē: qͥ occidert xp̄m. Sed qn̄ ſine abūdāti graſpūs illius qͥ vbi vult ſpirat tantumxp̄m amae̓ poſſent: vt eū in tāto vitediſcrimine ſub tāta ſpe venie negaronō poſſunt? Mors igitur p̄cioſa ſanctoꝝ qͥbꝰ cū tāta gra ē premiſſa ⁊progatā mors xp̄i. ut ad eū adquirendū ſuā nō cūctaretur impende̓: in eoſvſus redactū eſſe mōſtrauit. qd̓ adpenā peccantis antea fuerat cōſtitutuvt inde iuſticie fructus vberior naſceretur. Mors ergo nō ideo bonumvideri debet qꝛ in tātam vtilitatē nōvi ſua ſꝫ d̓ina opitulacōne cōu̓ſa eſt:ut q̄ tunc metuenda ꝓpoſita ene peccatu cōmitteretur. nūc ſuſcipiēdo ꝓpōinitur ut pcc̄m̄ nō ꝯmittatur: ꝯmiſſumqꝫ deleatur: magneqꝫ victorie debitauiſticie palmā reddatur ¶ Ca. viij.Iem diligentius ꝯſideremus:etiā cum quiſqꝫ ꝓ veritate fideliter et laudabiliter moritur: mors cauetur. Ideo quippe aliqͥd eius ſuſcipitur ne tota ꝯtingat: et ſecūda inſuperque nūquā finiatur accedat. Suſcipitur emī anīe a corꝑe ſeꝑacō ne deoab anima ſeparato etiā ip̄a ſepetura corꝑe ac ſic totius hominis primamorte ꝯpleta. ſecūda excipiatur ſempiterna. Quocircamors quidē ut dixi cum eā moriētes patiuntur. cunqꝫin eis ut moriātur facit. nemini bonaeſt: ſꝫ laudabiliter toleratur ꝓ tenendo vel adipiſcēdo bono. Cum vero inea ſūt qui iā mortui nūcupātur: nonabſurde dicitur. et malis mala: et bonis bona. In requie ſūt enī aīe pioꝝ acorꝑe ſeꝑate. impioꝝ aut penaſ luūtdonec iſtarū ad eterna vitam: illaruꝫvero ad eterna mortē. que ſecuda dicitur corꝑa reuiuiſcant. ¶ Ca. ix.Ed id tēpus quo anime a corpore ſeparate aut in bonis ſuntaut in malis vtrū poſt morte potiusan in morte dicendū e? Si enim poſtmortē ē: iā nō ip̄a mors que trāſactaatqꝫ p̄terita ē: ſed poſt ea vita p̄ſensanime bona aut mala ē. Aors aūt tūceis mala erat qn̄ erat hoc ē quandoeā patiebantur cū moreretur quoniāgrauis ⁊ moleſtus eius inerat ſenſuſquo malo bene vtūtur boni. Peractaaut mors quonam modo vel bona velmala ē que iāno eſt? Porro ſi adhucdiligētius attendamus. nec illa moreē apparebit: cuius graue ac moleſtūin moriētibꝰ diximus ſenſū. Quādiuenī ſentiūt adhuc vtiqꝫ viuunt: et ſiadhuc viuūt an mortem quā in morte potius eē dicendi ſūt: qꝛ illa cum veneit aufert omnē corꝑis ſenſum quiea ꝓpinquāte moleſtus eſt: ac ꝑ hocquomodo moriētes dicamus eos qͥnodum ſūt mortui. ſed imminēte morte iam extrema ⁊ mortifera afflictōneiactatur explicare difficile ē. etiam ſirecte iſti appellātur moriētes: qꝛ cummors qiā impedit aduenerit: nō moriētes ſed mortui nūcupātur. Nulluseſt ergo moriens niſi viues: quoniācū in tata eſt extremitate vite in quāta ſunt quos agere anima dicimus:profecto qͥ nodum aīa caruit adhucviuit. Idē ip̄e igitur ſimul⁊ moriensē et viuēs: ſꝫ morti accedens vita cedes. Adhuc tn̄ in vita quia meſt anima corꝑi: nodum autē in morte quianodum receſſit a corꝑe. Sed cū abceſſerit nec tūc in morte ſꝫ poſt mortempotius erit quādo ſit in morte quisdixerit? Nā neqꝫ vllus moriens erit