rei vanitate p̄motus. ſiue iam tēporaxp̄iana reueritus et qd̓ ī libro decimocōmemoraui: dicere maluit animamꝓpter cognoſcendā mala traditammundo ut ab eis liberata. atqꝫ purgata. cū ad patre redierit. nichil vlterius tale patiatur: quantomagis nosiſtam immicam xp̄iane fidei falſitatēdeteſtari ac deuitare debemus? Hijsaut circuitibus euacuatis atꝫ fruſtratis: nulla neceſſitas nos cōpellit. ideoputare nō habere miciū temporis exquo eſſe cepei̓t genus humanū. quiaper neſcio quos circuitus nichil ſit inrebus noui quod non et antea certisinteruallis temporū fuerit ⁊ poſtea ſitfuturū. Si enim liberat̉ anima. nō reditura ad miſerias ſicut nunquā antea liberata ē: ſit in illa aliquid. quodantea nunꝙͣ factū eſt. et hoc quidemvaldemagnū: id eſt que nunꝙͣ deſinat. eterna felicitas. Si autē in natura immortali ſit tanta futurā nouitasnullo repetita nullo repetenda circuitu: cur in rebus mortalibus fieri nonpoſſe contenditur; Si dicunt nō fieriin anima beatitudinis nouitate. quomam ad eam reuertitur ī qua ſemperfuit. ipſa certe liberacō noua fit. cū demiſeria liberatur in qua nunꝙͣ fuit: etip̄a miſerie nouitas in ea facta eſt q̄nunquā fuit. Hec aūt nouitas. ſi nonrerū que diuina prouidētia gubernātur ordine venit ſed caſu potius euennit: vbi ſunt illi determinati. dinienſiqꝫ circuitus. in quibus nulla noua fiunt ſed repetutur eadē q̄ fuerunt? Siautē et hec nouitas ab ordinacōne ꝓuidentie nō excluditur. ſiue data ſitanima ſiue lapſa ſit: poſſunt fieri noua q̄ neqꝫ antea facta ſūt. nec tamē arerū ordine aliena ſint. Et ſi potuit amina facere ꝑ imprudētiā ſibi nouammiſeriāque nō eſſet inprouiſa diuineꝓuidentie̓ ut hanc qͦꝫ in rerū ordinēincluderet. et ab hac eam nō improuide liberaret: quā tādē temeritate humane vanitatis audemus negae̓ diuinitate facere poſſe res nō ſibi ſꝫ mudo nouas qͣs neqꝫ antea fecerit: necvnquā habuit improuiſaſꝫ Si aut dicut liberatas quidē animas ad miſeriā nō reuerſuras ſꝫ cū hoc ſit in rebꝰnichil noui fieri. qm̄ ſemper alie atqꝫalie liberate ſūt ⁊ liberat̉. ⁊ liberabūt̉:hoc certe concedūt. ſi ita ē nouas ammas fieri: quibus ſit et noua miſeria.et noua liberacō. Nā ſi antiquas easeſſe dicūt et retrorſū ſempiternas. exquibus cotidie noui fiant homīes dequorum corporibus ſi ſapienter vixerint ita liberentur ut nūquā admiſerias reuoluātur: conſequēter dicturiſunt infinitas. Quātuſlibet namqꝫ finitus numerus fuerit animarū: in finitis retro ſeculis ſufficere retro nō valeret. ut ex illo ſemper eſſent homīesquorum eſſent anime ab iſta ſempermortalitate liberande. nunquā ad eādeinceps rediture: nec vllo modo explicabunt quomodo in rebus quasut deo note eſſe poſſent. finitas volūtinfinitus ſit numerus animarū. Quapropter quoniā circuitus illi iam exploſi ſunt. quibus ad eaſdem miſerias neceſſario putabatur anima rediturā: quid reſtat conuenientius pietati ꝙ credere nō eſſe impoſſibile deoet ea que nunquam fecerit noua facere et ineffabili preſcientia voluntateꝫmutabilē non habe̓? Porro aūt vtrūaīarū liberadarū vel liberatarū nec vl̓terius ad miſeriā rediturarū numerꝰpoſſit ſꝑ augeri. ipſi viderīt qͥ de rerūinfinitate cohibenda. tā ſubtiliter diſputāt: nos vero racōnacōne nr̄am exvtroqꝫ latere terminamuſ. Si enī p̄tqͥd cauſe ē ut neget̉ creari potuiſſe qd̓