atqꝫ ſapientiā expiata atqꝫ finita itaperuenire ad conſpectum dei. atqꝫ itafieri beatum contēplacōe incorporeelucis per participacōne immutabilisimmortalitatis eius. cuius adipiſcēde amore flagramus: ut ea quādoqꝫneceſſe ſit deſeri. et eos qui deſerūt. abilla eternitatē. veritatē. felicitate deiectos tartaree mortalitati turpi ſtulticie. miſeris execrabilibus implicari.vbi deus amittatur. vbi odio veritashabeatur. vbi ꝑ inmundas nequiciaˢbeatitudo queratur: et hoc itideꝫ atqꝫitidem. ſme vllo fine priorum et poſteriorum certis interuallis ⁊ dimenſionibus ſeculorū factuꝫ et futurū: et hocpropterea ut poſſint deo circuitibusdefinitis. euntibus ſemper et redeuntibus per noſtras falſas beatitudineˢet veras miſerias. alternatim quidemſed reuolucōne inceſſabili ſempiternas nota eſſe opera ſua. quonā neqꝫa faciēdo quieſcere. neqꝫ ſciendo poteſt ea que infinita ſūt indagae̓? Quiſhec audiat? Quis credat? Quis ferat? Que ſi vera eſſent non ſoluꝫ tācerentur prudentius: verum etiam. utquomodo valeam dicam quod volo: doctius neſcirentur. Nanſi hecillic in memoria non habemus. et ideobeati ermius: cur hic per eorum ſciētiam. grauatur amplius noſtra miſeria? Si auteꝫ ibi neceſſario ſcituri ſumus. hic ſaltem neſciamus: ut hic felicior ſit exſpectaco. ꝙ illic adep̄cō ſūini boni: quando hic eterna vita conſequenda exſpectatur: ibi autē beataſed non eterna. quandoqꝫ amittēdacognoſcitur. Si autem nemine dicūtpoſſe ad illam beatitudinē peruenire.niſi hos circuitus vbi beatitudo et iniſeriā viciſſim alternant in huius vite erudicone cognouerit: quomodoergo fatetur quato plus quiſqꝫ amauerit deū tanto eum facilius ad bea-liber duodeuꝰtitudinem peruenturū. quia ea docentquibus amor ip̄e torpeſcat? Nam quiſnon remiſſius et tepidius amet eumquem ſe cogitat neceſſario deſerturūet contra eius veritateꝫ ſapientiamqꝫſenſurum: et hoc cum ad euus plenāpro ſua capacitate noticiam. beatitudinis perfectione peruenerit: quadonec homineꝫ amicū quiſqꝫ poſſit amare fideliter cui ſe futurum nouit miniicu? Sed abſit ut vera ſint quē nobisminantur veram miſeriam nunquā finiendam: ſed interpoſicōnibus falſebeatitudinis ſepe ac ſme fine rumpendam. Quid enim illa beatitudine falſius atqꝫ fallacius. vbi nos futurosmiſeros. aut in tata veitatis luce neſciamus: aut in ſummā arce felicitatistimeamus? Si enim venturaꝫ calamitatem ignoraturi ſumus: peritior eſthic noſtra miſeria. vbi venturam beatudinem nouimus. Si autem nos illic clades iiminens non latebit: beatius tēpora tranſijt anima miſera quibus tranſactis ad beatitudineꝫ ſubleuatur: ꝙͣ beata quibus tranſactis inmiſeriaꝫ reuoluatur: atqꝫ ita ſpes noſtre infelicitatis eſt felix. et felicitatisinfelix. vnde fit ut quia hic mala p̄ſentiā patimur. ibi metuimus imminetia: verius ſemper miſeri ꝙ beati aliquando eſſe poſſimus. Sed quoniāhec falſa ſunt clamante pietate. coniuncente veritate: ab illo enim nobisveraciter promittitur vera felicitas cuius erit ſemper retinenda et nulla ininfelicitate rupenda certa ſecuritas:viam rectam ſequentes quod nobiseſt criſtus. eo duce ac ſaluatore a vanō et inepto impiorum circuitu. iter fidei mentemqꝫ auertamuſ. Si em̄in deiſtis circuitibus et ſme ceſſacōne alternantibus itionibus ⁊ redicōnibꝰanimarū porphirius platonicus ſuorum opinionē ſectari noluit ſiue ip̄iſ