cū dn̄o erimus: cui modo dicimus. ꝙſacer admonet pſalmus. Tu dn̄e ſeruabis nos: et cuſtodies nos a gn̓acōne hac in eternū. Satis autē iſtisexiſtimo ꝯuenire qd̓ ſequit̉. in circuitu impij ambulāt: nō quia ꝑ circulosquos opinatur eorū vita eſt recurſura: ſꝫ quia mō talis ē erroris eoꝝ viaid eſt falſa doctrina. ¶ Ca. xiiij.Vcuitibus errates. nec aditū necvid aūt mirū eſt ſi in hijs cirexitu inueniūt? Quia genus hūanumatqꝫ iſtanra mortalitas nec quo incio cepta ſit ſciūt nec quo fine claudatur. qͥnquidē altitudine dei penetrarenō poſſunt: qꝛ cū ip̄e ſit eternus ⁊ ſmeinicio. ab aliquo tn inicio exorſus eſttꝑa. et hoīe̓m que nunꝙͣ ante fecerat.fecit in tēpore: nō tamē nouo et repentino. ſꝫ immutabili eternoqꝫ conſilio.Quis hac valeat altitudinē inueſtigabilē inueſtigare ⁊ inſcrutabilē ꝑ̄ſcrutari: ſcd̓m quā deus hoīem tꝑalē.ante que nemo vniꝙͣ hoīm fuerit nonmutabili volūtate ī tēpore cōdidit etgenus hūanū ex vno multiplicauit:Quadoquidē pſalmus ip̄e cū ꝑmiſiſſꝫ atqꝫ dixiſſet. tu dn̄e ſeruabis noset cuſtodies nos a gn̓acōne hac ineternū. ac deinde reꝑcuſſiſſet eos. inquorū ſtulta et impia doctrina nullaliberaconis et beatitudinis anime ſeruatur eternitas: ꝯtinuo ſubiciēs ī circuitu inquit impij ambulāt tanꝙͣ ei diceret̉. Quid ergo tu credis. ſentis. intelligis? Nūquid na exiſtimandū ē.ſb̓ito deo placuiſſe hoīem facere. quenunꝙͣ ante ꝑ infinitā retro eternitatefeciſſꝫ. cui nichil noui accide̓ poteſt: inquo mutabile aliquid nō e? Cōtinuoreſpondit ad ip̄m dn̄m loquēſ. Scd̓ꝫaltitudine tua: multiplicaſti filios hominū. Sētiāt inqͥt hoīes qd̓ putāt etqd̓ eis placꝫ opinet̉ ⁊ diſputet: ſcd̓maltitudinē tuā quam nullus p̄t noſſehoīm. multiplicaſti filios hoīm. valde quippe altū eſt: et ſemꝑ fuiſſe. et hominem quē nunꝙͣ ante fecerat facere voluiſſe: nec ꝯſiliū volūtatēqꝫ mutaſſe. ¶ Ca. xvOo quideꝫ ſicut dn̄m deum. aliquādo dn̄m nō fuiſſe dicere nōaudeo: ita hoīem nunꝙͣ ante fuiſſe. etex quodā tēpore primū hoīem creatu eſſe. dubitare nō debeo. Sed cū cōgito cuius rei dn̄s ſemꝑ fuerit ſi creatura ſemꝑ non fuit: affirmare aliquidptimeſcō: qꝛ ⁊ meip̄m intueor: et ſcpͥtūeſſe recolo. Quis hoīm poteſt ſcire cōſiliū dei? Aut quis poteſt cogitae̓ qͥdvelit dn̄ſs Cogitacones enim mortalium timide: et incerte adinuencōneſnr̄e. Corruptibile enī corpus aggrauat animā: et deprimit terrena habitacō ſenſū multa cogitantē. Ex hijsigit̉ q̄ in hac terrena habitacōe multa cogito. ideo vtiqꝫ multa qꝛ vnū qd̓ex illis vel p̄ter illa qd̓ forte nō cōgitoverū eſt: inuenie̓ nō poſſuꝫ. Si dixeroſemꝑ fuiſſe creatura cuius dn̄s eſſꝫ. quiſemꝑ e dn̄s. nec dn̄s vn̄ꝙͣ nō fuit ſednūc illā nūc illā ꝑ alia atꝫ alia tēporūſpacia. ne aliquā creatori coeternā eēdicamus. ꝙ fides racōqꝫ ſana condēnat: cauendum eſt ne ſit abſurduꝫ. eta luce veritatis alienū mortalem quidem per vices tēporum ſemꝑ fuiſſe creaturā decedentē aliam. aliā ſuccedentem. immortalē vero non eſſe cepiſſe.niſi quod ad nr̄m ſeculū ventū eſt qn̄et angeli creati ſūt ſi eos recte lux illa pͥmū facta ſignificat: aut illud potius celuꝫ de quo dictū eſt. in pnͥcipiofecit celū et terra. cū tamē non fuerint.anteꝙͣ fierent: ne immortales ſi ſemꝑfuiſſe dicūtur. deo coeterni eſſe credātur. Si autē dixero non in tēpore creatos angelos. ſed ante omīa temporacupos fuiſſe quorū dn̄s eſſet qͥ nūꝙͣniſi dn̄s fuit: qͣritur a me etiā ſi an oīa