adhibuit volūtatē q̄ in eo res feceritqͣrius. Nā ut hoc qͣꝫ impedimētū abiſta queſtionē tollatur ſi eadē tēptacōne ambo tēptentur ⁊ vnus ei cedatatqꝫ ꝯſentiāt. alter idē qͥ fuerat ꝑſeueret: qͥd aliud apparet niſi vnū noluiſſealterū voluiſſe a caſtitate defice̓? Vnniſi ꝓpria volūtate vbi eadē fuerat invtroqꝫ corꝑis ⁊ aīe affectio: amboꝝoculis pariter viſa ē eadē pulchritudo: ambobus pariter inſtituta ocultatēptacō? Propria igitur in vno eoꝝvolūtatē malā. rem q̄ fecerat ſcire volentibꝰ ſi bene intueātur: nichil occurrit. Si enī dixermius ꝙ ip̄e eam fecerit: quid erat ip̄e ante volūtatem malam niſi naturā bona. cuius auctor deus. qui eſt immutabile bonū? Qui ergo dicit eū qui cōſenſit tēptanti atqꝫſuadēti. cui nō ꝯſenſit alius. ad illicite vtendū pulchro corꝑe qd̓ vidēdūambobꝰ pariter affuit. cū an illā viſione ac tēptacōne ſimiles ambo ammoet corꝑe fuerīt. ip̄m ſibi feciſſe volūtatē malā qͥ vtiqꝫ bonus ante volūtatēmalā fuerit qrat cur eā fecerit: vtrumqꝛ natura ē. anqꝛ ex nichilo facta eſt.et inueniet volūtatē maſa nō ex eo eēincipe ꝙ naturā eſt: ſed ex eo ꝙ de nichilo naturā fcā eſt. Nā ſi naturā cauſa evolūtatis male. qͥd aliud angimidicere niſi abono fieri malum ⁊ bonūeſſe cauſaꝫ mali: ſiquidē a naturā bonaſit volūtas mala? Qd̓ vnde fieri p̄t utnatura bona ꝙͣuis mutabilis. anteꝙhabeat volūtatē malā faciat aliquidmali: hoc eſt ip̄am volūtate malam?Emo ergo querat efficiēte cauſam male volūtatis. Nō enī eſtefficiēs. ſꝫ deficiēs: qꝛ nec illa effectioeſt: ſꝫ defectio. Oeficere nāqꝫ ab eo qd̓ſūme ē. ad id qd̓ minus eſt: hoc emcipe habere voluntate malā. Cauſasporro defectōnū iſtaꝝ cū efficiētes nōſint ut dixi ſꝫ deficiētes. vel inuenie̓ ta-liber duodeciꝰle ē: ac ſi quiſꝙͣ velit videre tenebraset audie̓ ſilentiū. Quod tamē vtrūqꝫnobis notū ē: neqꝫ illud niſi ꝑ oculosneqꝫ hoc niſi ꝑ aures: nō ſane ī ſpecie:ſed ī ſpeciei pͥuacōne. Nemo ergo exmeſcire q̄rat. qd̓ me neſcie̓ ſcio: niſi forte. ut neſcire diſcat: qd̓ ſcire nō poſſe.ſciendū eſt. Ea quippe q̄ nō ī ſpecie ſꝫin eius pͥuacōe ſciūtur. ſi dici aūt ſi intelligi poteſt quodāmo neſciēdo ſciūtur. ut ſciendo neſciātur. Cū enī aciēsetiā oculi corꝑalis currit ꝑ ſpeciēs corporales nuſꝙͣ videt tenebras niſi vbicepit nō vide̓: ita etiā non ad aliquealiū ſenſū ſꝫ ſolas aures ꝑtinet. ſentie̓ſilētiū: qd̓ tn̄ nullo mō niſi nō audiēdoſentit̉: ſic ſpeciēs intelligibiles mensquidē nr̄a intelligēdo cōſpicit: ſꝫ vbideficiūt neſciendo condiſcit. Oelictaeij quis intelligit? Hoc ſcio naturaꝫdei nunꝙͣ nuſqͣ nulla ex parte poſſedeficere: et ea poſſe deficere que ex nichilo facta ſūt. q̄ tn̄ et quātomagīsſūt ⁊ bona faciūt cauſas habēt efficiētes: inquantū autē deficiūt. et ex hocmala faciūt (quid enī tunc faciūt niſivana?) cauſas habēt deficiētes.Temqꝫ ſcio ī quo ſit mala ¶ Ca. viij.volūtas. id ī eo fieri qd̓ ſi nollet nō fieret: et ideo nō neceſſarios ſꝫ volūtarios defectus iuſta pena ꝯſequit̉. Deficit̉ em̄ nō ad malā ſꝫ male: id eſt nōad malas naturas ſꝫ ideo male qꝛ cōtra ordinē naturaꝝ ab eo qd̓ ſūme ē.ad id qd̓ minus ē. Neqꝫ enī auri viciūeſt auaricia. ſꝫ hoīs ꝑuerſe amātis aurū. iuſticia derelicta: q̄ incōꝑabiliterauro debuit an̄poni. Nec luxuria viciūeſt pulchrorū ſuauiūqꝫ corporū ſꝫ aīeꝑuerſe amantis corporeas voluptates neglecta tēꝑantia qͣ rebꝰ ſpiritualiter pulchrioribꝰ ⁊ incorruptibiliterſuauioribꝰ coaptam. Nec iactātia viciū ē laudis hūane: ſꝫ aīe ꝑuerſe amātis laudes ab hoībꝰ ſpreto teſtimonio