Iniciū omīs pcc̄i ſuꝑbia. Nolueruntergo ad illū cuſtodie̓ fortitudinē ſuā:et qͥ magis eſſent. ſi ei qui ſūme ē adhererēt: ſe illi p̄ferēdo. id qd̓ minus ēp̄tulerūt. Hic pͥmus defectus. et pͥmainopia. primūqꝫ viciū eius nature: q̄ita creata ē. ut nec ſūme eſſꝫ. et tn̄ adbtitudinē habedā eo qui ſūme ē fruipoſſꝫ: a quo auerſa non quidē nulla. ſꝫtn̄ minus eſſet: atqꝫ ob hoc miſera fieret. Huius porro volūtatis cauſa efficies ſi q̄ratur: nichil inuenit̉. Quid eſtenī qd̓ facit volūtatē malā: cū ip̄a faciat opus malū? Ac ꝑ hoc mala volūtas ē efficies oꝑis mali: male aūt volūtatis efficiēs nichil ē: qm̄ ſi res aliqͣeſt. aut habꝫ aūt nō hꝫ aliqua volūtate. Si hꝫ: aut bona ꝓfecto habet aūtmalā. Si bonā: quis ita deſipiat. ut dicat ꝙ bona volūtas faciat volūtateꝫmalā? Erit enīſi ita eſt bona volūtascauſa pcc̄i: qūo abſurdius putari inchil p̄t ⁊ dici. Si aūt res iſta q̄ putāt̉facere volūtate malā. ip̄a qͦꝫ hꝫ volūtatē malā: etiā ea que fecei̓t res conſequenter interrogo atqꝫ ut ſit aliquisinquirendi moduſ. cauſam primie voluntatis male inquiro. Non eſt enimprima voluntas mala ꝙ fecit voluntas mala: ſꝫ illa pͥma ē quānulla fecit.Nā ſi p̄ceſſit a qͣ fieret. illa pͥor eſt quealtera fecit. Si reſpondet̉ ꝙ eā nullares fecei̓t et ideo ſemꝑ fuerit: q̄ro vtrūin aliqͣ naturā fuei̓t. Si enī ī nullo fuit: omnio nō fuit. Si aūt ī aliqͣ: viciabat eā ⁊ corrupebat. eratqꝫ illi noxia.ac ꝑ hoc bono pūabat: et ideo ī malanatura volūtaſmala eſſe nō poterat. ſꝫin bono mutabili tn̄: cui viciū hoc poſſꝫnocere. Si emī nō nocuit. nō vtiqꝫ viciū fuit: ac ꝑ hoc nec mala volūtas fuiſſe dicēda ē. Porro ſi nocuit: bonū auferendo vel minuēdo vtiqꝫ nocuit. Nōigit̉ eſſe potuit ſempiterna volūtasmala ī ea re ī qua bonū naturale p̄ceſ-ſerat: qd̓ mala volūtas nocēdo poſſetadimere. Si ergo nō erat ſempiterna: quis eā fecerit q̄ro. Reſtatur dicatur ꝙ eares fecerit malā volūtate:in qͣ nulla volūtas fuit. Hec vtrū ſupior ſit reqͥro: an eqͣliſ. an inferior. Sꝫſi ſuꝑior: vtiqꝫ melior. Quo ergo nulliuſ: ac nō potius bone volūtatiſ: Hocidē ꝓfecto ⁊ eqͣlis. Quo quippe quādiu ſūt pariter volūtatis bone: nō facit alter ī altero volūtatē malā. Relinquit̉ ut inferior res cui nulla volūtaseſt. fecerit angelice nature q̄ pͥma peccauit volūtate malā: ſꝫ etiā res ip̄a q̄cūqꝫ inferior eſt. uſqꝫ ad infima terraqm̄ naturā ⁊ eſſentia ē. ꝓculdubio bona ē: habēs modū ⁊ ſpecie ſua in gn̓eatqꝫ ordine. Quo ergo res bonā efficies ē volūtatis male? Quo inꝙͣ bonū ē cauſa mali? Cū enī ſe volūtas relicto ſuꝑiorē ad inferiora conuertit.efficitur mala: non quia malū eſt quoſeꝯuertit: ſꝫ qꝛ ꝑuerſa ē ip̄a ꝯuerſio. Idcirco nō res inferior volūtatē malā fecit: ſꝫ re inferiore praue atqꝫ inordinate ip̄a q̄ facta ē appetiuit. Si enī aliqͥduo equaliter affecti animo et corꝑevideat vnius corꝑis pulchritudine.q̄ viſa vnus eoꝝ ad illicite fruenduꝫmoueat̉. alter ivolūtate pudica ſtabilis ꝑſeueret: qͥd putamus eſſe cauſe ut in illo fiat. in illo nō fiat volūtasmala? Que illā res fecit: in quo factaeſt Neqꝫ enī pulchritudo illa corꝑiſNā eā nō fecit ī ambobꝰ: qͥn̄quidē amboꝝ nō diſpariliter occurrit aſpectibus. An caro intuētis in cauſa e? Curnō ⁊ illius? Anvero animus? Cur nōvtriuſqꝫ? Ambos em̄ ⁊ ammo et corꝑe eqͣliter affectos fuiſſe p̄diximus.An dicēdū ē alterū eorū occulta maligni ſpūs ſuggeſtiōe tēptatū: qi noeide ſuggeſtioni ⁊ qualicūqꝫ ſuaſioniꝓpria volūtate cōſenſerit: Hac igit̉ꝯſenſionē. hāc malā quā mali ſuadēti