modū nutu creatoris accepint. ut cedendo ac ſuccedēdo ꝑagant infimaꝫpulchritudinē tēporū in genere ſuo.iſtius mūdi partibꝰ ꝯgruentē. Neqꝫem̄ celeſtibꝰ fuerat terrena coequada: aut ideo vniuerſitati deeſſe iſta debuerūt: qm̄ ſunt illa meliora. Cū ergoin hijs locis vbi eſſe talia cōpetebat.alijs alia deficiētibus oruitur et ſuccubūt minorā maioribꝰ atqꝫ in qualitates ſuꝑantiū ſuꝑata vertutur. rerū eſtordo tranſeutiuꝫ: cuius ordinis decusꝓpte̓a nos nō delectat. qm̄ parti eiuspro ꝯdicone nr̄e mortalitatis intexti.vniuerſum cui particule q̄ nos offendunt. ſatis aꝑte decēterqꝫ cōueniuntſentire nō poſſumus. In nobis ī quibus ea contēplari minus idonei ſumus. rectiſſime credēda p̄cipitur ꝓuidentiā conditoris. ne tanti artificisopus in aliquo rep̄hendere vanitatehūane temeritatis audeamus: quāꝙͣet vicia rerū terrenarū non voluntaria neqꝫ penalia. naturas ipſas quarūnulla omnio eſt. cuius non ſit auctoret conditor deus. ſi prudēter attēdamus eadē racōne ꝯmendāt: qꝛ et ī eihoc nobis ꝑ viciū tolli diſplicet qd̓ innaturā placet: niſi qꝛ homībꝰ etiā ip̄enature plerūqꝫ diſplicent cū eis fiuntnoxie nō eas ꝯſideratibꝰ ſed vtilitate ſuā: ſic̄ illa aīalia. quorū abundātiaegip̄coꝝ ſuꝑbia vapulauit. Sꝫ iſtomō poſſunt ⁊ ſolē vituꝑare: qͥmquidēpeccātes vel debita nō reddētes puniria iudicibus iubent̉ ad ſolē. Nō itaqꝫex cōmodo vel incōmodo nr̄o: ſꝫ ꝑ ſeip̄am ꝯſiderata natura dat artifici ſuogloriā. Sic eſt ⁊ naturā ignis eterniſme vlla dubitacōe laudabilis: ꝙ uiſdānatis impijs natura penalis. Quidem igne flamāte. vigente. lucēte pulcriuſ? Quid calefaciēte. curate. cōquete vtilius: quāuis eo vrente nichil ſitmoleſtiuſ? Idē igitur ip̄e aliter appoliber duodeliꝰſitus ꝑnicōſus: qͥ cōueniēter adhibitus cōmodiſſimus inuenitur. Nā eiuſin vniuſo mūdo cōmoda ꝟbis explicare quis ſufficit? Nec audiēdi ſunt.qui laudant in ignē lucem. ardoremautē vitupant: videlicet nō ex vi nature: ſed ex ſuo cōmodo ⁊ incōmodo.Sidere enim volunt: ardere nolūt.Sed parū attendunt. ea ip̄am lucemque certe et illis ip̄is placet. oculis infirmis ꝑ incōuenientia nocere. et in illo ardore qui eis diſplicet. nonnullaanimalia ꝑ conueniētiam ſalubriterviuere. ¶ Ca. quuintū.Ature igitur omnes qͥuonamſunt et ideo habent modū ſuū.ſpeciem ſuam et quandā ſecum paceꝫſuam profecto bone ſunt: et cū ibi ſūt.vbi eſſe per nature ordinem debent:quantū acceperūt. ſuum eſſe cuſtodiunt. Et que ſemꝑ eſſe non acceperuntpro vſū motuqꝫ rerū quibus creatoris lege ſubduntur. in melius deteriuſue mutantur in eum diuina ꝓuidētia tendentes exitu. quem racō gubernande vniu̓ſitatis includit: ita ut nectanta corrupco. quāta uſqꝫ ad interitu naturas mutabiles mortaleſqꝫ ꝑducit: ſic faciat nō eſſe quod erat. utnon inde fiat cōſequēter. qd̓ eſſe debebat. Que cū ita ſint̓: deus qui ſūme ē.atꝫ ob hoc ab illo facta ē omīs eſſentia que nō ſūme eſt qꝛ neqꝫ illi equalis eſſe deberet q̄ de nichilo eſſet neqꝫnullo mō eſſe poſſit. ſi ab illo facta nōeſſet: nec illoꝝ vicioꝝ offenſione vituꝑandus: et oīm naturarū ꝯſideracōne laudādus eſt. ¶ Ca. ſextu.Aoinde cauſabtitudinis angelorū bonorū. ea veriſſima reperitur: ꝙei adherent qui ſumme eſt. Cum verocauſa miſerie malorū querit̉ ea merito occurrit: ꝙ ab illo qui ſūme ē auerſiad ſeip̄os ꝯuerſi ſūt q̄ noſūmē ſūt. Ethoc viciū qͥd aliud ꝙ ſuꝑbia nūcupat̉