liber xijcui noxiū ſit nō eſſe cū deo. ¶ Ca. ij.Ec dicta ſint: ne quiſꝙͣ cū de anFelis apoſtaticis loquimur exiſtimet eos aliā vel ex alio principiohabere potuiſſe naturā: nec eorū nature deū auctore. Cuius erroris impietate tāto quiſqꝫ carebit expeditius etfacilius: qͣnto ꝑſpicacius intellige̓ potuerit qd̓ ꝑ angelū deus dixit quādomoyſenmittebat ad filioſiſrahel. egoſum qui ſū. Cū enim deus ſūma eſſentia ſit hoc eſt ſūme ſit. et ideo inmutabilis ſit: rebꝰ quas ex nichilo creauit. eſſe dedit: ſꝫ nō ſūme eſſe ſicut eſtip̄e: et alijs dedit eē āplius. alijs minus: atqꝫ ita naturas eſſentiarū gradibus ordinauit. Sicut enim ab eoqd̓ eſt ſapere vocatur ſapiētia. ſic abeo quod eſt eſſe vocat̉ eſſentia: nouoquidē noīe. quo vſi veteres nō ſūt latim ſermonis auctores: ſed iam nr̄istēporibꝰ vſitato ne deeſſet etiā noſtrelingue qd̓ greci appellāt vſiā: hoc enīverbū ē verbo exp̄ſſum eſt ut diceret̉eſſentia: ac ꝑ hoc ei nature q̄ ſūme eſtqua faciēte ſunt quecūqꝫ ſūt. contrarianaturā nō eſt niſi q̄ nō eſt: ei quippe qd̓ eſt. nō eſſe cōtrariū eſt: et ꝓpterea deo. id eſt ſūme eſſentie. et auctoriomniū qualiūcunqꝫ eſſentiarū eſſentia nulla cōtraria eſt. ¶ Ca. iij.Icutur aūt in ſcripturis immicidei: qui nō naturā ſꝫ vicijs adu̓ſantur eius imiperio: nichil ei valētesnocere ſed ſibi. Inimici enī ſūt reſiſtēdi volūtate: nō poteſtate ledēdi. Seꝰnaqꝫ immutabilis ē: et omnodis incorruptibilis. Idcirco viciū quo reſiſtūt deo. qͥ eius appellātur inimici noneſt deo ſꝫ ip̄is malū: neqꝫ hoc ob aliudniſi qꝛ corrupit in eis nature bonum.Natura igitur nō eſt ꝯtraria deo: ſꝫ viciū qꝛ malū eſt: ꝯtrariū eſt bono. Quisaut neget deū ſūmebonū? viciū ergoꝯtrariū eſt deo tanꝙͣ malū bono. Porro aūtbonū ē ⁊ natura quā viciat. vn̄et hūuic bono vtiqꝫ ꝯtrariū eſt: ſed deotantūmodo tanꝙͣ bono malu: naturevero quā viciat. non tm̄ malū: ſꝫ etiānoxiū. Nulla qͥppe mala deo noxia: ſꝫmutabilibꝰ corruptibilibuſqꝫ naturistamē bonis: ip̄oꝝ quoqꝫ teſtimomovicioꝝ. Si enim bone non eſſent: eisviciā nocere nō poſſent. Nā quid eisnocendo faciunt niſi adimūt integritatē. pulchritudinē. ſalutē. virtute: etquod bono nature ꝑ vciiū detrahi. ſiue minui cōſueuit? Quod ſi ominio deſit: nichil boni adimendo nō nocet: etper hoc nec viciū eſt: nam eſſe viciū. etnō nocere nō poteſt. Vnde colligit̉quāuis nō poſſit viciū nocere incōmutabili bono: nō tamē poſſe nocere niſibono: qꝛ nō ineſt niſi vbi nocet. Hocetiā iſto modo dici poteſt. vicium eſſenec in ſūmo poſſe bono: nec niſi in aliquo bono. Sola ergo bona alicubieſſe poſſunt ſola mala nuſquā: qm̄ nature etiam ille que ex male volūtatisinicio viciate ſūt. inquantū viciate ſūtmale ſunt: inquantū aut nature ſuntbone ſunt. Et cū in penis eſt natura vicōſa. excepto eo qd̓ naturā eſt: etiamhoc ibi bonū eſt ꝙ impunita non eſt.Hoc enim eſt iuſtū: et omne iuſtū ꝓculdubio bonū. Nō enim quiſꝙͣ de vicijs naturalibus ſꝫ voluntarijs penasluit. Nam etiā ꝙ viciū ꝯſuetudinē inimio ꝓgreſſu roboratū. velut naturaliter inoleuit volūtate ſūpſit exordiū.De vicijs quippe nunc loquimur eiusnature. cui mens in eſt: capax intelligibilis lucis qua diſcernit̉ iuſtū ab iniuſto. ¶ Ca. iiij.Eterū viciā pecoꝝ et arborū aliarūqꝫ rerū mutabiliū atqꝫ mortaliuꝫ. vel intellectu vel ſenſu. vel vitaomniucarentiū. quibꝰ eoꝝ diſſolubilis naturā corrupitur. dānabilia putare ridiculū eſt: cū iſte creature eum