liber xijꝰquatuor. due ſcilicꝫ angelorū totideqꝫhoīm ſꝫ due potius ciuitates hoc ē ſocietates merito dicatur eſſe. vna ī bonis altera in malis non ſolū angelis.verū etiā homibꝰ conſtitute: angelorūbonorū ⁊ malorū inter ſe ꝯtrarios appetitus nō naturis pnͥcipijſqꝫ diuerſiſcū deus oīm ſb̓ſtātiaꝝ bonus auctoret cōditor vtroſqꝫ creauerit: ſꝫ volūtatibꝰ ⁊ cupiditatibꝰ extitiſſe. dubitarephas nō eſt: dū alij cōſtāter ī cōmuin om̄ibꝰ bono qd̓ ip̄e illis deus ē. atꝫin eius eternitate. veītate. caritate pſiſtunt: alij ſua poteſtate. potius delectati velut bonū ſuū ſibnpi eſſent a ſupiore ꝯmum omniū beatifico bono adppria defluxerūt: et habētes elacōnisfaſtū ꝓ excelſiſſima eternitate. vanitatis aſtu ꝓ certiſſima varietate. ſtudia partiū ꝓ indiuidua caritate: ſuꝑbi. fallaces. inuidi effecti ſūt. Beatitudinis igit̉ illorū cauſa ē: adhere̓ deo.Quocirca iſtorū miſerie cauſa ex contrario ē intelligēda: qd̓ ē nō adhere̓deo. Quāobre n̄ querit̉ quae̓ illi beatiſint. recte reſpondet̉ qꝛ deo adheret:et cū queritur cur iſti ſint miſeri rectereſpōdetur: qꝛ nō adheret. Nō eſt creature racōnalis et intellectualis bonū quo beata ſit: niſi deus. Itaqꝫ quāuis nō omīs beata poſſit eē creaturā.neqꝫ hoc munus adipiſcūtur aut cupunt fere ligna ſaxa. et ſi quid eiuſmodi eſt: ea tn̄ quē poteſt nō ex ſeip̄a p̄tqꝛ ex nichilo creata ē. ſꝫ ex illo a quocreata ē. Hoc enī adepto beata: quoamiſſa miſerā eſt. Illevero qui nō alioſꝫ ſeip̄o bono beatus ē. ideo miſer nōpoteſt eſſe: qꝛ nō ſe p̄t amittere. Dicimus itaqꝫ imimutabile bonū nō eē inſi vnū veru beatu deū: ea vero que fecitbona quidē eſſe ꝙ ab illo: verutamēmutabilia qd̓ node illo ſed de nichilofacta ſūt. Quanqͣ ergo ſūma nō ſūtquibꝰ ē deus maius bonū: magna ſūttn̄ ea mutabilia bona q̄ adhere̓ poſſūt ut beata ſint immutabili bono: qd̓uſqꝫ adeo bonū eoꝝ ē. ut ſme illo miſera eſſe neceſſe ſit. Nec ideo cetera inhac creature vniu̓ſitate meliora ſunt:qꝛ miſera eſſe nō poſſunt. Neqꝫ enī ceterā mēbra corꝑis nr̄i ideo dicendū ēoculis eſſe meliora qꝛ ceca eē nō poſſunt. Sicut aūt melior eſt natura ſentiens etiā cūdolet. ꝙ lapiſ. qui dolerenullo mō poteſt: ita racōnalis naturapſtantior etiā miſera. ꝙ illa que racōnis vel ſenſus eſt expers: et ideo in eanō cadit miſeria. Qd̓ cū ita ſit: huic nature q̄ in tanta nature excellētia creata eſt. ut licet ſit ip̄a mutabilis. inherendo tn̄ incōmutabili bono id eſt ſūmō deo btītudinē ꝯſequat̉. nec expleat indigētiā ſuā niſi vtiqꝫ beata ſit. eiqꝫexplēde nō ſufficiat niſi deus: ꝓfectonō illi adhere̓ viciū ē. Om̄e aūt viciūnatue̓ nocet: ac ꝑ hoc ꝯtra naturā eſt.Ab illa igitur qͥ adhere̓t deo nō natura differt iſta ſꝫ vicio: quo tn̄ etiā vicio valde magna multūqꝫ laudabiliſoſtēditur ip̄a natura. Cuius emī rectevitupat̉ viciū ꝓculdubio naturā laudatur. Nā recta vicij vitupacō ē: ꝙ illo dehoneſtat̉ naturā laudabiliſ. Sicut ergo cū viciū oculorū dicit̉ cecitaſid oſtēdit̉ ꝙ ad naturā oculorū p̄tinet viſus: et cū viciū auriū dicitur ſurditas ad eaꝝ naturā ꝑ̄tinere demonſtrat̉ auditus: ita cū viciū creatue̓ angelice dicitur. ꝙͣ nō adhe̓t deo: hincaptiſſime declarat̉. eius nature ut deoadhereat ꝯuenie̓. Quā porro magnaſit laus adhere̓ deo ut ei viuat. inde ſapiat. illo gaudeat. tantoqꝫ bono ſmemorte ſme errore. ſme moleſtia ꝑfruatur: quis digne cogitare poſſit auteloqͥ? Quapropter etiā vicio malorūangelorū. quo nō adherent deo. qm̄omē viciū natue̓ nocꝫ: ſatis manifeſtatur deum tā bonā eoꝝ creaſſe naturā: