eſſe me: idqꝫ noſſe et amare certu eſt.Nulla hijs veris achademicoꝝ argumenta formidētur dicētiū. Quid ſi falleris? Si enī fallor. ſum. Nam qui nōeſt: vtiqꝫ nec falli poteſt. Ac ꝑ hoc ſū:ſi fallor. Quia ergo ſū: quo eſſe me fallor. qn̄ certū eſt me eſſe ſi fallor? Quiaigitur eſſeꝫ qͥ fallerer: etiāſi fallar ꝓculdubio in eo ꝙ noui me eſſe nō fallor. Conſequēs aūt eſt: ut etiā ī eo ꝙme noui noſſe nō fallar. Sic̄ enī nouieſſe me. ita noui etiā hoc ip̄m noſſe meeaqꝫ duo cū amo. eundē qͦꝫ amoremquiddaꝫ terciū imparis eſtimacōniseis. qͣs noui rebus adiūgo. Neqꝫ enīfallor amare me. cū in hijs q̄ amo nōfallor: quāꝙͣ et ſi illa falſa eſſent: falſa me amare verū eſſet. Nam quo pacto recte rep̄henderer. et recte ꝓhiberer ab amoe̓ falſoꝝ: ſi me illa amare falſū eſſet? Cū vero et illa vera atqꝫcerta ſūt: qͥs dubitet. ꝙ eorū cū amātur. et ip̄e amor verus ⁊ certus eſt? Tāporro nemo eſt qui eſſe ſe nolit: ꝙ nemō eſt qͥ nō beatus eſſe velit. Quo enīp̄t beatus eē: ſi nichil ſit? ¶Ca xxvij.Ta vero vi quadaꝫ naturali ip̄m eſſeiocundū eſt: ut nō ob aliud et hij quimiſeri ſūt nolint interire: et cū ſe miſeros eſſe ſentiāt. nō ſeip̄os de rebꝰ: ſedmiſeriā ſuā potius auferri velint. Illisetiā qͥ et ſibi miſerrimi apparet. et plane ſūt: et nō ſolū a ſapiētibꝰ qm̄ ſtulti.verū et ab hijs qͥ ſe beatos putāt iniſeri iudicatur. qꝛ pauꝑes ⁊ medici ſūt:ſi quis immortalitate daret. qūo necip̄a miſeria moreret̉. ꝓpoſito ſibi. ꝙ ſiin eadē miſeria ſemꝑ eſſe nollēt nulli.et nuſqͣ eſſent futuri. ſꝫ omino perituri: ꝓfecto exultarēt leticia: et ſic ſemꝑeligerēt eſſe ꝙͣ omnio nō eſſe. Huiusrei teſtis eſt: notiſſimus illorū ſenſus.Vn̄ enī mori metuūt. et malūt in illaerūna viue̓ ꝙͣ eam morte finire: niſi qꝛſatis apparet qͣntū refugiat natura nōeſſe? Atqꝫ ideo cū ſe nouerīt eſſe morituros ꝓ magno beneficio. ſibi hancin ſe pendi miſcd̓iā deſiderat: ut aliqͣnto ꝓductius ī eadē miſeria viuāt tardiuſqꝫ moriātur. Proculdubio ergoindicat immortalitatē ſaltē talē q̄ nōhabeat fine medicitatis: qͣn̄ta gratulacōe ſuſciperēt. Auid aīalia etiā irracōnabilia quibꝰ datū nō eſt iſta cogitare: ab immenſis dracōnibꝰ uſqꝫ adexiguos ꝟmiculos? Nōne ſe eſſe velle: atqꝫ ob hoc interitu fugere om̄ibꝰquibꝰ poſſunt motibꝰ indicant. Quidarbuſta omēſqꝫ frutices quibꝰ nulluſeſt ſenſus ad vitandā manifeſta mocōne pnicie? None ut in auras tutumacummis germe emittāt: aliud terreradicitus affigūt. quo alimentū trahant. atqꝫ ſuū quodāmodo eſſe cōſeruēt? Ip̄a poſtremo corꝑa quibꝰ nōſolūmodo ſenſus nec vlla ſaltē ſeminalis eſt vita: ita tn̄ vel exiliūt ī ſuꝑnavel in ima deſcendūt. vel libratur ī medijs: ut eſſentiā ſuā vbi ſcd̓m naturaꝫpoſſunt eſſe cuſtodiāt? Iā vero noſſeqͣntū amet̉ quaqꝫ falli nolit humananaturā vel hinc intelligi p̄t: ꝙ lamentari quiſqꝫ ſana mēte māuult. ꝙ letari in amētia. Que vis magna atꝫ mirabilis mortalibꝰ p̄ter hoīes animātibꝰ nulla eſt: licet eoꝝ quibuſdā adiſtā lucē cōtuendā multo ꝙ nobis ſitacrior ſenſus oculorū: ſꝫ lucē illā incorporea ꝯtinge̓ nequeūt qua mens nr̄aquodāmodo radiat̉: ut de hijs omibus recte iudicare poſſimuſ. Nam inquantū ea capinmius: intantū id poſſumus. Verū tn̄ ineſt ſenſibꝰ irracōnabiliū amimātiuſcientia nullo modo: atcerte ſcientie quedā ſimilitudo: cetera aut rerū corꝑalui nō qꝛ ſentiūt. ſedqꝛ ſentiūtur. ſenſibilia nūcupataſunt:quorū in arbuſtis hoc ſimile ē ſenſibꝰꝙ alūtur et gignūtur. Veruntame ethec omīa corꝑalia latentes in natura