eſt. aut exaltacōis attricō: cū om̄inonatura nulla ſit malū. nomēqꝫ hoc nōſit niſi pͥuacōis boni: ſꝫ a terrenis uſqꝫad celeſtia ⁊ a viſibilibꝰ uſqꝫ ad inuiſibilia. ſūt alijs bonis bona alia melioraad hoc in eqͣlia ut eſſent oīa. Deuſautita eſt artifex magnus in magnis. utminor nō ſit in paruiſ. qͥ paruā nō ſuāgrāditate. nā nulla ē. ſed artificis ſapiētia mētiēda ſūt: ſic̄ in ſpecie viſibilis homis. ſi vnū rādatur ſuꝑcilui ꝙꝓpemodū nichil corꝑi. et ꝙ multū detrahit̉ pulchritudini: qm̄ nō molecōſtat. ſꝫ parilitate mēbrorū ac dinienſione. Nec ſane multū miraduꝫ eſt ꝙͣhij qͥ nōnullā putāt naturā eſſe quodā cōtrario exorto ꝓpagatā pnͥcipionolūt accipe iſtā cauſam creacōis rerū. ut bonus deus cōderet bona: credentes potius ad emūdāda molimīarebellātis aduerſū ſe mali extrema neceſſitate ꝑductu ſuāqꝫ naturā bonamcoercēdo ſuꝑandoqꝫ miſcuiſſe: ꝙͣ turpiſſime pollutā. et crudeliſſime captiuatā ⁊ opp̄ſſam vix mūdet labore magno ac liberet nō tn̄ totā: ſꝫ ꝙ eius nōpotuei̓t. ab illa inqͥnacōe purgari teginē ac vinculū futuri hoſtis victi etincluſi. Sic aūt manichei nō deſiperetet potius inſamrēt ſi dei naturā ſicuti ēiimutabilē atqꝫ omino incorruptibilē crederēt cui nocere nulla res poſſit:anima vero q̄ volūtate mutari in deterius. et peccato corrupi potuit atqꝫ itaincōmutabilis veitatis luce p̄uari. nōdei partē. nec eius nature que dei eſt.ſꝫ ab illo conditā lege imꝑare ꝯditori: xp̄iana ſanitate ſentiret. ¶ Ca. xxiijEd multo eſt mirandū ampluiꝰꝙ etiā quidā qui vnū nobiſcumcredūt oīm pnͥcipiū eſſe rerū. nullāqꝫnaturā q̄ nō ē qd̓ deus niſi ab illo cōditore eſſe non poſſe: noluerūt tn̄ iſtācauſaꝫ fabricādi tā bonā ac ſimpliceꝫbene ac ſimpliciter crede̓ ut deus bo-liber vndecisnus ꝯderet bona. et eſſent poſt deū q̄nō eſſent qd̓ ē deus: bona tn̄ q̄ nō faceret niſi bonus. Sꝫ aīas dicūt nō quidēpartes dei ſꝫ factas a deo. peccaſſe aꝯditore recedēdo. et diuerſis ꝓgreſſibꝰ ꝓ diuerſitate peccatoꝝ a celis uſqꝫ ad terras. diuerſa corꝑa. qͣi vnicula meruiſſe: et hunc eſſe mundū eāqꝫcauſam mūdi fuiſſe faciēdi: nō ut ꝯderēt̉ bona: ſꝫ ut mala cohiberet̉. Hincorigenes iure culpat̉. In libris enimquos appellat piarchonide de pn̓cipijs hoc ſenſit. hoc ſcripſit. Vbi pluſꝙ dici poteſt miror hoīem ī eccleſiaſticis literis tā doctū tā exercitatu. nonattēdiſſe pͥmū ꝙ hoc eſſꝫ ꝯtrariū ſcpͥture huius tāte auctoritatis intecōmq̄ ꝑ oīa oꝑa dei ſubuigēs ⁊ vidit deuſqꝛ bonū ē ꝯpletiſqꝫ om̄ībꝰ inferes ⁊ vdit deus omīa q̄ fecit et erat valde bona. nullā aliā cauſam faciēdi mūdi intelligi voluit niſi ut bona fieret a bono deo: vbi ſi nemo peccaſſꝫ tantumonaturis bonis eſſꝫ mūdus ornatus etplenus: et qꝛ pcc̄m̄ eſt nō ideo cūctaſūt impleta pcc̄is cū bonorū lōgē maior numerus ī celeſtibꝰ ſue nature ordinē ẜuet: nec mala volūtas qꝛ natureordinē ſeruare noluit ideo iuſti dei leges oīa bn̄ ordinātis effugit: qm̄ ſic̄pictura cū colore ingro loco ſuo poſito. ita vniu̓ſitas rerū ſi quis poſſit intueri. etiā cū peccatoribꝰ pulchra eſt.ꝙuis ꝑ ſeip̄os ꝯſideratos ſuā deformitas turpet. Deinde vide̓ debuit origenes qquicūqꝫ iſta ſapiūit. ſi hec opimovera eſſꝫ mūdū ideo factū. ut anime ꝓmeritis peccatoꝝ ſuoꝝ tāꝙͣ ergaſtula quibꝰ penaliter includeretur corꝑaacceꝑint ſuꝑiora et leuiora q̄ minus.inferiorā et grauiora q̄ amplius peccauerūt demones quo deterius nichil ē.terrena corꝑa quibꝰ inferius et grauius nichil eſt potius ꝙ homīes etiambonos habere debuiſſe: nunc vero ut