voluit artifici ſuo placuiſſe iam factūqd̓ placuerat. in arte faciendū: nō ꝙvllo mō dei ſcientia variet̉ ut aliud inea fiāt: que facta nondū ſūt. aliud q̄iam ſūt. aliud qͥ fuerūt. Non emī morenr̄o ille vel qd̓ futurū eſt ꝓſpicit. vel qd̓pn̄s eſt aſpicit. vel qd̓ p̄teritū ē reſpicit: ſꝫ alio mō quodā anr̄aꝝ cogitaconū conſuetudīe lōge alteqꝫ diuerſo. Ille quippe nō ex hoc ī illud cogitacōne mutata. ſꝫ omino incōmutabiliter videt: ita ut illa quidē q̄ temꝑaliter fiūt. et futurā nondū ſint. et p̄ſentiaiam ſnnt̓. et p̄terita iam nō ſint: ip̄e vero hec omīa ſtabili ac ſempiterna p̄ſcientia comp̄hendat: nec aliter oculiſ. aliter mente. Nō enī ex ammo cōſtat ⁊ corꝑe: nec aliter nūc. aliter antea. aliter poſtea: qm̄ nō ſicut nr̄a. itaeius qͦꝫ ſcientiā truūi tēpoꝝ p̄ſentis videlicꝫ et p̄teriti vel futuri varietate mutatur: apud que nō eſt immutacō. necmomenti obūbracō. Nec enī eius inintētio de cogitacone in cogitaconeꝫtranſit ī cuius incorporeo ꝯtuitu ſmuladſūt cuncta q̄ nouit: qm̄ tēporā itanouit nullis ſuis tēporalibꝰ nocōibꝰ:queadmodū tꝑalia mouet nullis ſuiſtꝑalibꝰ motibꝰ Ibi ergo vidit bonūeſſe quod fecit vbi bonū eſſe vidit utfaceret: nec quia factum vidit ſcientiā duplicauit. vel ex aliqͣ parte auxittanꝙͣ minoris ſcientie fuerit priuſꝙͣfaceret qd̓ videret: qui tā ꝑfecte nonoꝑaretur niſi tā ꝑfecta ſcientia cui mchil ex eius operibꝰ adderet̉. Quapropter ſi tantūmo nobis nſinuādūeſſꝫ qͥs fecei̓t lucē. ſuffice̓t dice̓ fecit deus luce. Si aūt nō ſolū quis feceit verū etiā ꝑ qͥd fecei̓t: ſatis eſſꝫita enumerari ⁊ dixit deus fiat lux. et fcā eſt lux:ut nō tm̄ deū. ſꝫ etiā p̄ verbū lucē feciſſenoſſemus. Quia vero tria quedā maxime ſcienda de creatura nobis oportuit intimari quis eā fecei̓t. ꝑ quid fe-cerit. quae̓ fecerit. dixit deus inquit. fiat lux. et facta eſt lux: et vidit deus luce quia bona eſt. Si ergo querimusquis fecerit. deus eſt: ſi ꝑ quid feceritdixit fiat et facta eſt. Si quae̓ feceritqꝛ bona eſt. Nec auctor eſt excellētior deo: nec ars eſt efficatior dei verbo:nec cauſamelior ꝙͣ ut bonū crearetura bono. Hāc etiā plato cauſaꝫ condēdi mūdū iuſtiſſimā dic. ut a bono deobona oꝑa fierēt: ſiue iſta legerit. ſiueab hijs qui legerat forte cognoueritſiue acerrimio ingenio inuiſibilia deiꝑ ea q̄ facta ſūt intellecta ꝯſpexerit:ſiue ab hijs qͥ ita ꝯſpexerint ⁊ ip̄e didicerit. ¶ Ca. xxij.Anc tn̄ cauſaꝫ id ē ad bona crecanda bonitatem dei: hāc inquācauſam tā iuſtā atqꝫ ydoneā q̄ diligēter ꝯſiderata et pie̓ cogitata omnescontrou̓ſias querētiū mundi originētermīat. quidā heretici nō viderūt: qꝛegenā carnis huius fragilēqꝫ mortalitate. iā de iuſto ſupplico venientē. dūei nō ꝯueniūt plurmia offendūt: ſicutignis aut frigus. aut fera beſtia. autquid huiuſmōi. Nec attēdūt. ꝙ vel inſuis locis naturiſqꝫ vigeāt. pulchroqꝫ ordine diſponātur: qͣntūqꝫ vniu̓ſitati rerū ꝓ ſuis porcōnibꝰ decoris tanꝙͣin ꝯmunē rēpublicā conferat. vel nob̓ip̄is ſi eis ꝯgruēter vtamur ꝯmoditatis attribuūt: ita ut venena ip̄a q̄ ꝑ incōueniētiā ꝑncōſa ſūt ꝯueniēter adhibita in ſalubria mēdicamēta vertātur. quāꝙͣ a cōtrario etiā hic quibusdelectātur ſic̄ cibꝰ et potus. et iſta luxinimoderato et importuno vſu noxiaſentiātur. Vn̄ nos admonet diuina ꝓuidētia non res inſipiēter vituꝑare ſꝫvtilitate rerū diligēter inquire: et vbinr̄m ingeniū vel infirmitas deficit itacrede̓ occultā. ſic̄ erat quedā que vixpotuimius inuenire: qꝛ et ip̄a vtilitatiſoccultacō aut huilitatis exercitatio