finē habiturū eſſet bonū ſuū in neutrāpartē firma aſſenſione ferebātur. ip̄ade tanta infelicitate cūctacō etiā beate vite plenitudinē quā ī ſanctis angelis eē credimus nō habebat. Neqꝫ enī beate vite vocabulū ita ꝯtrahimus ad quaſdā ſignificaconis anguſtias ut ſolū deū dicamus beatū: qͥ tn̄vere ita beatus eſt ut maior beatitudoeſſe nō poſſit. In cuius ꝯpacōe ꝙ angelibeati ſūt ſua quadā ſūma beatitudine q̄ eſſe in angelis poteſt: qͥd autquantū eſt? ¶ Ca. xij.Ec ip̄os tm̄ qd̓ attinet ad racōnalē vel intellectualē creaturā.beatos nūcupādos putamus. Quisenī pͥmos illos hoīes in paradiſo negare audeat beatos eſſe ante peccatu:ꝙ uis ſua btitudo. ꝙ duiturna vel vtrūeterna eſſꝫ incertos? Eſſet aut eternaniſi peccaſſent: cū hodie nō impudēter beatos vocemus. quos videmusiuſte ac pie cū ſpe future immoͣrlitatishanc vitā duce ſme crimie vaſtanteconſcientiā: facile impetratis peccatishuius infirmitatis diuinā miſcd̓iam.Qui licet de ſue ꝑ̄ſeuerātie pͥmio certiſint: de ip̄a tn̄ ꝑſeueratia ſua reꝑuiturincerti. Quis enī hoīm ſe ī actōe ꝓfectuqꝫ iuſticie ꝑſeueraturū uſqꝫ in fineſciat: niſi aliqua reuelacōne ab illo fiat certus. qui de hac re iuſto latētiqꝫiudico nō omēs inſtruit ſꝫ neminē fallit? Quantū itaqꝫ ꝑtinet ad delectacōꝫp̄ſentis boni beatior erat pͥmus homoin ꝑadiſo. ꝙ quilibet iuſtus ī hac infirmitate morli: qͣntū aūt ad ſpem futuri boni beatior quilibꝫ ī quibuſlibꝫ cruciatibꝰ corꝑis cui nō opinionē. ſꝫ certa vei̓tate manifeſtatū certū eſt. ſme fine habiturū omī moleſtia carentē ſocietatē angelorū ī participacōe ſūmidei: ꝙͣ erat ille homo ſui caſus incertuſin magna felicitate paradiſi.Socirca cuius iā no ¶ Ca. xiij.difficulter occurrit. vtroqꝫ cōiunctoeffici btītudinē quā recto ꝓpoſito intellectualis natura deſidea̓t: hoc ē ut etbono incōmutabili qd̓ deus ē ſme vlla moleſtia ꝑfruat̉: et in eo ſe in eternū eſſe manſura nec vlla dubitacōnecūctetur: nec vllo errore fallat̉. Hāchabe̓ āgelos lucis. pia fide credimuſ:hāc nec anteꝙͣ caderēt habuiſſe āgēlos pcc̄ores q̄ ſua puitate illa luce pͥuati ſūt ꝯſequēti racōne colligimus:habuiſſe tamē aliquā ⁊ ſi non p̄ſciambeatitudinē: ſi vitā egerūt ante pcc̄mꝓfecto credēdi ſūt. Aut ſi durū videtur qn̄ facti ſūt angeli. alios credereita factos ut nō acceꝑint p̄ſcientia ꝑſeuerātie vel caſus ſui. alios aut ita utveritate certiſſima eternitatē ſue btitudinis noſſent ſꝫ equalis felicitatisomēs ab inicio creati ſūt. et ita fuerūtdonec iſti qui nūc mali ſūt ab illo btītudinis lumīe ſua voluntate cecidiſſent: ꝓculdubio multo ē durius nuncputae̓ āgelos ſanctos eterne ſue btītudinis incertos. et ip̄os de ſemetip̄isignorare: qd̓ de illis ꝑ ſcpͥturās ſanctas noſſe potuimus. Quis enī catholicus xp̄ianuſ ignoret nullū nouū diabolū ex bonis angelis vlterius futurūſicut nec iſtū ī ſociētatē bonorū angelorum vlterius rediturum? Veritasquippe in euāgelio ſanctis fid elibuſqꝫ ꝓmittit. ꝙ erunt eqͣles angelis dei:quibꝰ etiā ꝓmittit̉ ꝙ ibut in vitā eternā. Porro aūt ſi nos certiſumus. nuqua nos ex illa immorli felicitate caſuros: illi vero certi nō ſūt: iā potioresnon equales ermus. Sꝫ qꝛ nequaqͣveritas fallit: et equales eis ermius:ꝓfecto etiā ip̄i certi ſūt ſue felicitatiseterne. Cuius illi alij qꝛ certi nō fuer̄tnō enī erat eoꝝ eterna felicitas cumcerti eſſent q̄ finē fuerat habitura: reſtat ut aūt impares fuerint. aut ſi pares fuerīt. poſt illorū ruinā. illis certa