aūt dicēt etiā ip̄m nouo conſilio excōgitaſſe ut de cetero ſit aīma in eternūbeata quo eum alienū ab ea q̄ illis qͦꝫdiſplicet mutabilitate monſtrabunt?Porro ſi ex tēpore creatā. ſꝫ nullo vlterius tēpore ꝑiturā. tāꝙͣ numerū habere mniciū. ſꝫ nō habe̓ finē fatētur. etideo ſemel exptam miſerias. ſi ab eisfuei̓t liberata. nunꝙͣ miſera poſtea futurā: nō vtiqꝫ dubitabūt. hoc fieri. manēte incōmutabilitate ꝯſilij dei. Sicergo credāt et mundū ex tēpore fieripotuiſſe: nec tn ideo deū in eo faciēdoeternū conſiliū volūtateqꝫ mutaſſe.Einde videndū eſt ¶ Ca. v.Fiſtis qͥ deū conditore mūdi eſſeconſentiūt ⁊ tn̄ querūt de mūdi tēpoe̓quid reſpōdeamus: qͥd ip̄i reſpōdeatde mūdi loco. Ita enī querit̉. cur potius tunc ⁊ nō antea factus ſit: queadmodū queri p̄t cur hic potius vbi eſtet nō alibi. Nā ſi infinita ſpāciā tēporis ante mundū cogitāt in quibꝰ eisnō videt̉ deus ab oꝑe ceſſare potuiſſe: ſimiliter cogitet extra mūdū in finita ſpacia locoꝝ ī quibꝰ ſi quiſꝙͣ dicatnō potuiſſe vacare omīpotente: nōneꝯſeqn̄s erit. ut innumerabiles mūdoſcū ep̄icuro ſomniare cogatur. ea tm̄differētia. ꝙ eos ille fortuitis motibꝰathomoꝝ gigni aſſerit ⁊ reſolui. iſtiaut oꝑe dei factos dicturi ſūt. ſi eū ꝑinterminabilē immēſitatē locoꝝ extra mundū circūquaqꝫ patētiū vacae̓noluerint. nec eoſdeꝫ mūdos qd̓ etiādeiſto ſentiūt. vlla cauſa poſſe diſſolui? Cū hijs enī aginius qui et deū incorporeū ⁊ oīm naturaꝝ q̄ nō ſunt qd̓ip̄e creatorē nobiſcū ſentiūt: alios inmis in dignū ē ad iſtā diſputacōꝫ religiōis admitte̓. maxīe ꝙ apud eosqui multis dijs ſacroꝝ obſequiū deferendū putāt. iſti ph̓os ceteros nobilitate atqꝫ aūctate vicerūt: nō ob aliud. niſi qꝛ lōgo quidē interuallo. ve-liber vndecimꝰrūtamē reliquis ꝓpinquiores ſūt veritati. An forte ſubſtātiā dei. quā nec cōcludūt nec determinat. nec diſtēduntloco. ſꝫ eā ſicut de deo ſentire dignū ē.fatent̉ in corporea p̄ſentia vbiqꝫ totāa tantis locoꝝ extramundū ſpacijsabſente eſſe dicturi ſūt. et vno tm̄. autincōpacōe̓ illius infinito. aut iſto exiguo loco ī quo mūdus eſt occupataNō opinor eos ī hec vaniloqͥa ꝓ greſſuros. Cū igit̉ vnū mundū ingentiquidē mole corporea finitu tn̄ et locoſuo determinatu ⁊ oꝑante deo factumeſſe dicūt: qd̓ reſpondēt de infinitis exmundū locis cur in eis ab opere deusceſſauerit: hoc ſibi reſpondeat de infinitis an mundū tēporibꝰ cur in eis abopedeus ceſſauerit. Et ſicut nō ē cōſequēs ut fortuitu potius ꝙ racōe diuina deus nō alio. ſꝫ iſto in quo eſt locō mūdū ꝯſtituei̓t cū pariter infinitisvbiqꝫ patētibꝰ nullo excellēcore merito poſſit hic eligi. ꝙͣuis ea̓dē diuināracōꝫ. qͣ id factū eſt nulla poſſet hūana ꝯp̄hende̓ naturā: ita nō ē ꝯſequēsut deo aliquid exiſtimemus accidiſſefortuitu ꝙ illo potius ꝙͣ ateriorē tꝑeodidit mūdū. cū eqͣliter anteriorā tepora ꝑ infinitu retro ſpaciū p̄teriſſentnec fuiſſet aliqͣ differētiā. vnde tēpustēpori eligēda p̄poneret̉. Qd̓ ſi dicuntinanes eſſe hoīm cogitacōes quibusinfinita imaginātur loca cū locus nullus ſit p̄ter mūdū: reſpondet̉ eis iſtomodo inaniter hoīes cogitae̓ p̄teritā tēpora vacaconis dei cū nullū tēpuſit ante mundū. ¶ Ca vi.enī recte diſcernit̉ eternitaset tēpus. qd̓ tēpus ſme aliqͣ mōbili mobilitate nō eſt ī eternitate autnulla mutatio ē: qͥs nō videat qd̓ tepora nō fuiſſent niſi creaturā fieret. qaliquid aliqͣ mutacōne mutaret: cuiuſmoconis ⁊ mutaconis cū aliud atqꝫaliud q̄ ſimul eē nō poſſunt. cedit. atꝫ