ſiue etiā exterioribꝰ vn̄ p̄ſentia nuncupatur. ꝙ ea ita dicimus p̄ſentibꝰ. ſi c̄pre oculis q̄ p̄ſto ſūt oculis: ꝓfectoea q̄ remota ſūt a ſenſibꝰ nr̄is. qm̄ nr̄oteſtimōioſcie̓ nō poſſumus de his alioſteſtes reqͥrimuſ. eiſqꝫ credimuſ: a qͦrūſenſibꝰ r̓mota eē vel fuiſſe nō credimꝰHic̄ ergo de viſibilibꝰ q̄ nō vidimuſeis credimus qͣ viderunt. atqꝫ ita deceteris q̄ ad ſuū queqꝫ ſenſuꝫ corꝑisꝑtinet: ita de hijs q̄ aīmo ⁊ mente ſentiūtur. qꝛ et ip̄e rectiſſime dicit̉ ſenſuſvn̄ et ſentētiā vocabulū accepit. hoc ēde inuiſibilibꝰ qꝛ a nr̄o ſenſu interiorēremota ſūt. hijs nos oportet credere:qui hec in illo in corporeo lumīe diſpoſitadidicerunt. vel manentia contuentur. ¶ Ca. quartu.Iſibiliū oīm maximus mūduseſt: inuiſibiliū oīm maximus eſtdeuſ. Sꝫ mundū eſſe ꝯſpicimus: deumeſſe credimuſ. Qd̓ aūt deus mūdū fecerit: nulli potiuſ credimus ꝙ ip̄i deo.Vbi eū audiuimus? Nuſquā interimnos melius ꝙ ī ſcpͥturis ſanctis: vbidixit ꝓpheta eiuſ. In pͥn̓cipio fecit deꝰcelū et terrā. Nunqͥd nam ibi fuit iſtepph̓a: qn̄ fecit deus celū ⁊ terra? Non.Sꝫ ibifuit ſapiētia dei ꝑ qua facta ſūtomīa: q̄ in aīmas etiā ſanctas ſe trāſfert. amicos dei ⁊ ꝓph̓as ꝯſtituit: eiſqꝫoꝑa ſua ſme ſtrepitu intus enarrat.Locutur eis qͦꝫ angeli dei qͥ ſemꝑ videt facie pr̄is: volūtateqꝫ eius. quibꝰoportet annūciat. Ex hijs vnus eratiſte ꝓpheta: qͥ dixit ⁊ ſcpͥſit. In pnͥcipiofecit deus celū ⁊ terra. Qui tā ydoneꝰteſtis eſt per quē deo credendū ſit: uteodē ſpū dei quo hec ſibi reuelata cōgnouit. etiā ip̄am fidem futurā tantoante p̄dixei̓t. Sꝫ qͥd placuit deo eterno: tūc facere q̄ antea nō feciſſet? Quihoc dicūt. ſi mūdū eternuſme vllo micio. et ideo nec a deo factu videri volūt minis auerſi ſūt a veritate: et letalimorbo impietatis inſaniūt. Exceptisenī ꝓpheticis vocibꝰ mūdus ip̄e ordinatiſſima ſua mutabilitate ⁊ mobili.tate ⁊ viſibiliū oīm pulcherrima ſpecie quodāmo tacitus. et factū ſe eſſeet nō niſi a deo ineffabiliter atqꝫ inuiſibiliter magno. et ineffabiliter atqꝫinuiſibiliter pulchro fiei̓ ſe potuiſſe ꝓclamat. Qui aūt a deo quidē fatēturfactu nō tn̄ eū volūt tēporis habe̓ ſꝫſue creacōnis imciū ut quodāmo vixintelligibile ſemꝑ ſit factus: dicūt qͥde aliquid vn̄ ſibi deū vidētur velut afortuita temei̓tate defende̓. ne ſubitoilli veniſſe credatur in mente ꝙ nunꝙͣan veniſſet face̓ mūdū: et accidiſſe illivolūtatē nouā. cū ī illo ſit ominio mutabilis. Sꝫ nō video quo eis poſſit inceteris rebꝰ racō iſta ſubſiſte̓ maxīein aīa: quā ſi deo coeternā eſſe ꝯtenderint. vn̄ illi acciderit noua miſeria q̄nunꝙͣ antea. ꝑ eternū nullo mō potuerūt explicae̓. Si enī alternaſſe ſemꝑeius miſeria et btitudine dixerint: neceſſe ē dicat etiā ſemꝑ alternaſſe natura. Vn̄ illa eos ſequētur abſurditasut etiā cū beata dicitur in hoc vtiqꝫ nōſit beata: ſi futurā ſuā miſeriā ⁊ turpitudinē p̄uidet. Si aūt nō pͥuidet. nec ſeturpe ac miſera fore ſꝫ beatā ſemꝑ eſtimat. falla opinione ſit beata: quo diciſtulcius nichil p̄t. Si aūt ſemꝑ quidēꝑ ſecula retro infinita cū btitudine alternaſſe aīmē miſeriā putat. ſꝫ nūc iāde cetero cū fuerit liberata ad miſeriānō eſſe reditura. nichilominus ꝯuincūtur nūꝙͣ ea fuiſſe vere beatā ſed demceps eſſe inciꝑe. noua quadā. nec fallacibtitudine: ac ꝑ hoc fatebūtur accide̓ illi aliqͥd noui. et hoc magnū atꝫp̄clarū: qd̓ nūꝙͣ retro ꝑ eternitate accidiſſꝫ. Cuius nouitatis cauſam ſi deunegabūt in eterno habuiſſe ꝯſilio. ſimul eū negabūt btītudinis eius auctore: qd̓ nephade impietatis ē. S