tabernaculū ſuū altiſſmius. Deus inmedio eius nō ꝯmouebitur. Hijs atꝫhuiuſmōi teſtimonijs q̄ oīa ꝯmemorae̓ nimis lōgū ē. didicimus eē qͣndāciuitatē. cuius ciues eſſe cupimus illo amore que nobis eius ꝯditor inſpirauit. Huic cōditori ſancte ciuitatis.ciues terrene ciuitatis deos ſuos p̄ferūt ignorātes eum eſſe deū deoꝝ: nōdeoꝝ falſoꝝ id eſt impiorū et ſuꝑborū qͥ eius incōmutabili om̄ibuſqꝫ cōmuni luce pͥuati et ob hoc ad quandāegenā poteſtatē redacti ſuaſ quodāmō pͥuatas potētias ꝯſectātur. honoreſqꝫ diuinos a deceptis ſb̓ditis querūt: ſꝫ deoꝝ piorū atqꝫ ſanctorū q̄ potius ſeip̄os vni ſubde̓ ꝙͣ multos ſibi:potiuſqꝫ deū colere: ꝙͣ ꝓ deo coli delectātur. Sꝫ huius ſancte ciuitatiſ inimicis decem ſuꝑioribꝰ libris qͣntū potuimus dn̄o ⁊ regē nr̄o adiuuāte reſpondimus: nūc vero quid a me iā exſpectetur agnoſcēs. meiqꝫ nō immemor debiti de duaꝝ ciuitatuꝫ terreneſcꝫ et celeſtis qͣs in hoc interim ſeculopplexas quodāmō diximus inuicēqꝫꝑmixtas exortu et excurſu et debitis finibꝰ qͣntū valuero diſputae̓ eius ip̄ius dn̄i et regis nr̄i vbiqꝫ opitulacōnefretus aggrediar: pͥmūqꝫ dica quēadmodū exordia duaꝝ iſtaꝝ ciuitatū in angeloꝝ diuu̓ſitate p̄ceſſerint.Ladmodū rarū vniu̓ſam creatuAgnū eſt et ¶ Ca. ij.ram corporeā et incorporeā conſideratā comptāqꝫ mutabilē intēcōe mētis excede̓ atqꝫ ad incōmutabilē ſb̓ſtātiā ꝑuenire: et illic diſcere ex ip̄o.qd̓ cunctā naturā. q̄ nō eſt qd̓ ip̄e. nōfecit niſi ip̄e. Sic̄ enī deus cū hoīe nōꝑ aliquā creaturā loquit̉ corꝑalē corꝑalibꝰ inſtrepes auribꝰ ut inter ſonāte ⁊ audiente aerea ſpacia ꝟberetur:nec ꝑ eiuſmodi ſpūalē q̄ corꝑū ſimilitudinibꝰ figurat̉ ſicut in ſomnis velliber vndecuquo alio tali mō. Nā ⁊ ſic velut corꝑiſauribꝰ loquit̉: qꝛ velut ꝑ corpus loqͥtur: et velut interpoſito corꝑaliū locorū interuallo. Multū enī ſimilia ſunt.talia viſa corꝑibꝰ. Sꝫ loquit̉ ip̄a veritate: ſi quis ſit ydoneus ad audiēdūmente nō corꝑe. Ad illud enī hoīs italoquit̉ qd̓ ī boīe ceteris quibꝰ hō cōſtat ē melius: et quo ip̄e deus ſolus ēmelior. Cū enī homo rectiſſime intelligatur. vel ſi hoc nō p̄t ſaltē credaturfactus adimagmē dei: ꝓfecto ea ſuiparte ē ꝓpinqͥor ſuꝑiori deo qua ſuperat in feiores ſuas qͣs etiā cū pecoribꝰꝯmunes habꝫ. Sꝫ qꝛ ip̄a mēs cui racōet intelligētiā naturaliter ineſt. vicijsquibuſdā tenebroſis ⁊ veteribꝰ inualida ē: nō ſolū ad inherendū fruēdo.verū etiā ad ꝑferēdū in cōmutabile lume donec dedie in diem renouata atꝫſerenata fiat tāte felicitatis capax: fide pͥmū fuerat inbuēda atqꝫ purgāda: in qͣ ut fidētius ābularet ad veritatē ip̄a veritas deus dei filius hoīe aſſūpto nō deo ꝯſūpto. candē cōſtituitet fundauit fidē ut ad deumiter eſſethom̄i ꝑ hoīem deū. Hic eſt mediatordei ⁊ hoīm hō xp̄us ih̓us. Per hoc enīmediator ꝑ quod homo: ꝑ hoc et via.Qm̄ ſi inter eū qui tendit ⁊ illud quotendit viā media eſt: ſpes ē ꝑueniēdiSi aūt deſit aūt ignoretur qͥ eūdū ſit:quid ꝓdeſt noſſe quo eūdū ſit? Sola eſt aūt adu̓ſus omēs errores viamunitiſſima. ut ide ip̄e ſit deus ⁊ homoquo itur. deus: qͣ itur. homo. ¶ Ca. iij.Ic pͥus ꝑ ꝓphetas. deinde ꝑſeEip̄m. poſt ea ꝑ apl̓os qͣntū ſatiseſſe iudicauit locutus. etiam ſcpͥturacōdidit qua canonica noīatur eminetiſſime auctoritatis: cui fidē habemꝰde hijs rebꝰ qͣs ignorae̓ nō expedit:nec ꝑ noſip̄oſnoſſe ydonei ſumuſ. Naſi ea ſciri poſſunt teſtibꝰ nob̓ q̄ remota nō ſūt a ſenſibꝰ nr̄iſ. ſiue intei̓oribꝰ