animarū circulos alternāte ſemꝑ beatitudine et miſeria ſuſpicati ſūt. Qd̓ſi ita eſt: ecce platonicus in melius aplatōne diſſentit: ecce vidit qd̓ ille nōvidit. Nec poſt talē ac tm̄ magiſtrūrefugit correpcōne: ſꝫ homini p̄poſuitveritate. Cur ergo nō potius d̓initaticredimus de hijs rebꝰ qͣs hūano ingemo ꝑueſtigae̓ nō poſſumus: qͣ anima qͦꝫ ip̄am nō deo coeternā. ſꝫ creatādicit eſſe q̄ nō erat? vt enī hoc platonici nollēt credere. hāc vtiqꝫ cauſamidoneaꝫ ſibi videbātur aferre: qꝛ niſiꝙ ſemꝑ antea fuiſſꝫ. ſempiternū deinceps eſſe nō poſſet: quāꝙͣ et de mūdoet de hijs quos ī mūdo deos a deo factos ſcribit plato. aꝑtiſſime dicat eoſeſſe cepiſſe. et habe mitiū finē. tn̄ noneos habituroſ: ſꝫ ꝑ cōditoris potētiſſimā volūtatē ī eternū ꝑmāſuroſ eſſe ꝑhibeat. verū id quo intelligāt inuēnerūt: nō eſſe hoc videlicꝫ tēporis ſꝫ ſb̓ſtitucōis mitiū. Sic enī inquiūt ſi pesex eternitate ſemꝑ fuiſſꝫ īpulue̓ ſemꝑei ſubeſſet veſtigiūi. qd̓ tn̄ veſtigiū a caſcante factū nemo dubitaret. nec alterū altero pͥus eſſꝫ ꝙͣuis alterū ab altero factū eſſꝫ ſic inquiūt ⁊ mūduſ: atzmillo dij creati. et ſꝑ fuer̄t ſꝑ exiſtēte qͥ fecit: et tn̄ facti ſūt. Nūquid ergo ſi aīaſemꝑ fuit: etiā miſeria eius ſemꝑ fuiſſedicēda eſt? Porro ſi aliquid ī illa qd̓ex eterno nō fuit eſſecepit ex tēpore:cur non fieri potuerit ut ip̄a ex tēporeeſſꝫ q̄ antea nō fuiſſet? Deinde btitudoqͦꝫ eius poſt expimentū malorū firmior et ſme fine māſura. ſicut iſte ꝯfitet̉ꝓculdubio cepit extēpore: tn̄ ſempererit. cū antea nō fiterit. Illa igit̉ omīsargumētacō diſſoluta e: qua putaturnichil eſſe poſſe ſme fine temporis niſiqd̓ initiū nō habꝫ tēporis. Inuēta eſtenī aīme btītudo: que cū mitiū tēporiˢhabuerit: finē temporis nō habebit.Quapropter d̓ine auctoritati hūanacedat infirmitas: eiſqꝫ beatis ⁊ immortalibꝰ de vera religiōe credamus. quiſibi honorē non expetut. quē deo ſuo qͥetiā nr̄ eſt. deberi ſciunt: nec iubent utſacrificiū faciamuſ. niſi ei tantūmō cuiuſanos cū illis ut ſepe dixi ⁊ ſepe dicēdū eſt. ſacrificiū eſſe debemus: ꝑ eū ſacerdotē offerendi. qͥ in hoīe que ſuſcepit. ſcd̓m quē et ſacerdos eſſe voluluit. etiā uſqꝫ ad mortē ſacrificiū ꝓ nobis dignatus eſt fieri. ¶ Ca. xxxij.Ec eſt religio q̄ vniuerſalē ꝯtinet viā anime liberade: qm̄ nulla niſi hac liberari poteſt. Hec eſt enīquodāmodo regalis via q̄ vna ducitad regnū nō tēporali faſtigio nutabundū: ſꝫ eternitatis firmitate ſecurū.Cū aūt dicit porphirius ī pͥmo iuxtafinē de regreſſu aīme libro. nondū receptū in vnā quandā ſectā ꝙ vniu̓ſalem cōtineat aīme viā liberade. vel aph̓ia veriſſima aliqͣ. vel ab indoꝝ moribꝰ ac diſciplina. aut inductōne caldeoꝝ. aut alia qualibꝫ via. nondūqꝫin ſuā noticiā eandē viā hiſtoriali cogincōne ꝑlatā: ꝓ culdubio cōfitetureſſe aliquā: ſꝫ nondū in ſuā veniſſe noticiaꝫ. Ita ei nō ſufficiebat. quicqͥd deaīmā liberāda ſtudioſiſſime didicerat: ſibiqꝫ vel potius alijs noſſe ac tenere videbat̉. Sentiebat enī adhuc ſibi deeſſe aliquā preſtātiſſimā auctoritatē: quā de re tanta ſequi oportebat.Cū aūt dicit vel a ph̓ia veriſſima. aliqͣnondū in ſuā noticiā ꝑueniſſe ſectā. q̄vniu̓ſalē cōtineat viā aīme liberādeſatis qͣntū arbitror oſtēdit. vel eā philoſophiā in qͣ ip̄e philoſophatus eſtnō eſſe veriſſimā: vel ea nō ꝯtineri talēviā. Et quō poteſt iam eſſe veriſſima: qͣnō ꝯtinet̉ hec via? Nā que alia via ēvniu̓ſalis aīme liberāde: niſi qͣ vniuerſe liberāt̉? Ac ꝑ hoc ſmne illa nulla aīaliberatur. Cū aūt addit ⁊ dicit. vel abinductōne chaldeorū. vel ab indoꝝ