faciūt ut erigātur: ſed ut cadēdo grauius affligatur. ¶ Ca. xxx.Ipoſt platōne aliquid emēdare exiſtimāt indignū: cur ipſeporphirius nōnulla ⁊ nō parua emēdauit? Nā platonē animā hoīm poſtmorte reuolui uſqꝫ ad corꝑa beſtiaꝝſcripſiſſe certiſſimū eſt. Hanc ſentetia porphirij doctor tenuit ⁊ plotinꝰporphirio tn̄ iure diſplicuit. In hoīmſane nō ſua q̄ dimiſerāt: ſed in alia nōua corꝑa redire hūanas aīmas arbitratus ē. Pudiūt ſcilicet illud credere ne māter fortaſſe filiū in mulā reuoluta vectaret: et nō puduit hoc crede̓vbi reuoluta mater ī puellā filio forſit an nuberet. Quāto creditur honeſtius qd̓ ſancti et veraces āgeli docuerūt. qd̓ ꝓphete dei ſpiritū acti locutiſūt: ꝙ ip̄e que venturū ſaluatorē premiſſi nūcij p̄dixerūt: qd̓ miſſi apl̓i quiorbem terrarū euāgelio repleuerunt.Quāto inquā honeſtius creditur rereuerti animas ſemel ad corꝑa ꝓpriaꝙͣ reuerti totiēs ad diuerſa. Verutame ut dixi ex magna parte in hac op̄mione correctus eſt porphirius utſaltē in ſolos hoīes hūanas aīmas p̄cipitari poſſe ſentiret: beluinos autēcarceres euertere mīme dubitaret. Dicit etiā ad hoc deū anima mūdo dedilſe: ut materie cognoſces mala ad patre recurreret: nec aliquādo iam taliū polluta cōtagione teneretur. Vbiet ſi aliqͥd incōueniēter ſapit. magisenīdata eſt corꝑi ut bona faceret. nōemī mala diſceret ſi nō faceret: in eo tn̄alioꝝ platonicoꝝ opimonē ⁊ non inre parua emendauit. ꝙ mundatā abom̄ibꝰ malis animā. et cū patre cōſtitutā. nunꝙͣ iā mala mūdi huius paſſuram eſſe cōfeſſus eſt. Quā ſentētiāꝓfecto abſtulit. quod eſſe platonicūmaxīe̓ phibetur. ut mortuos ex viuis.ita viuoſ ex mortuis ſemꝑ fieri. falſūliber decimꝫqꝫ eſſe oſtēdit. qd̓ platōnice videturdixiſſe ꝟgilius ī campos eliſios purgatas animas miſſas. Quo noīe tanqua ꝑ fabulā vidētur ſignificari gaudia beatoꝝ ad fluuiū letheū euocari:hoc eſt ad obluonē p̄teritorū ſcilicet mmimemores: ſuperū ut cōuexa reuiſant. rurſus ⁊ incipiat in corꝑa vellereuerti. Merito diſplicuit hoc porphirio: qm̄ reuera crede̓ ſtultū eſt ex illavita que beatiſſima eſſe nō poterit inſi de ſua fueit eternitate certiſſima. defiderare animas corruptibiliū corporū labe. et in de ad iſta remeare: tanꝙ hoc agat ſūma purgaco ut inqnacō requirat̉. Si emī ꝙ ꝑfecte mūdātur hoc efficit. ut omniū obliuiſcaturmaloꝝ: malorū aut obliuio fac̄ corporū deſideriū vbi rurſus miplicēturmalis: ꝓfecto erit infelicitatis cauſaſūma felicitaſ. et ſtulticie cauſa ꝑfectōſapiētie. et mimūdicie cauſa ſūma mudacō: nec veritate ibi beata erit aīmaꝙͣ diucūqꝫ erit vbi oportet fallat̉ utbeata ſit. Nō enī beata erit niſi ſecura:ut aūt ſecura ſit falſo putabit ſemperſe beatam fore: qm̄ aliqn̄ erit ⁊ miſera.Cui ergo gaudēdi cauſa falſitas eit:quomō de veritate gaudebit? Vidithoc porphirius: purgatamqꝫ animaob hoc reuerti dixit ad pr̄ēm. ne aliqn̄ iam maloꝝ polluta cōtagione teneatur. ¶ Ca. xxxi.Alſo igitur a quibuſdā eſt platonicis creditus quaſi neceſſarius orbis ille ab eiſdē abeūdi et adeadē reu̓tendi. Qd̓ etiā ſi verū eſſꝫ qͥdhoc ſcire ꝓdeſſet: niſi forte inde ſe nobis auderet p̄ferre platonici. quia idnos ī hac vita iam neſciremus. quodip̄i in alia meliore vita purgatiſſimiet ſapiētiſſimi fuerat neſcituri: et falſuꝫcredēdo bt̄ī futuri? Qd̓ ſi abſurdiſſimū ⁊ ſtultiſſimū eſt dicere: porphirijꝓfecto eſt p̄ferēda ſentētia. hijs qu