ꝓphete ſancti de illo veraciter p̄dixerūt. Perdā ſapientiā ſapientū: et prudentiā prudentū reprobabo. Nō enīſuā ī eis ꝑdit ⁊ reprobat quā ip̄e donauit: ſꝫ quā ſibi arrogāt. qui non habent ip̄ius. Vn̄ ꝯmemorato iſto ꝓpheticō teſtimomo: ſequitur ⁊ dic̄ apl̓us.Sbi ſapiēs? Sbi ſcriba? Sbi ꝯquiſitor huius ſeculi? Nōne ſtultam fecitdeus ſapientiā huius mūdi? Nam qm̄in dei ſapiētia nō cognouit mūdus ꝑſapiētiā deū: placuit deo ꝑ ſtulticiā p̄dicacōnis ſaluos facere credēteſ: qmquidē iudei ſigna petūt ⁊ greci ſapiētia querūt. Nos aūt inquit p̄dicamusxp̄m crucifixū. iudeis quidē ſcandalū gentibꝰ aūt ſtulticiā ip̄is vero vocatis iudeis et grecis. xp̄m dei ꝟtute etdei ſapiētiā: qm̄ qd̓ ſtultū ē dei ſapientius eſt bomibo. et qd̓ infirmū eſt deifortius eſt homibꝰ. Hoc quaſi ſtultūet infirmū tanꝙͣ ſua virtute ſapientesforteſqꝫ contēnūt. Sꝫ hec eſt gratiā q̄ſanat infirmos: nō ſuꝑbe iactātes falſam beatitudinē ſuā: ſed huīliter potius verā miſeriā ꝯfitētes. ¶ Ca. xxix.Redicas patrē ⁊ eius filiū quēvocas paternū intellectum ſeumentē. et hoꝝ mediū quē putamuste dicere ſpm̄ ſanctu: et more vro appellas tres deos. Vbi etſi ꝟbis indiſciplinatis vtimini videtis tamē qualitercūqꝫ. et quaſi ꝑ quedā tenuis imaginacōnis vmbracula qūo intenduꝫſit: ſꝫ incarnaconē incōmutabilis filijdei q̄ ſaluamur ut ad illa q̄ credimusvel ex quātulacūqꝫ parte intelligimꝰvenire poſſimus non vultis agnoſce̓.Itaqꝫ videtis utcūqꝫ et ſi de lōgniquoetſi acie caligante patriā in qͣ manendū eſt: ſꝫ via qua eundū eſt nō tenētiſ.Confiteris tn̄ gratiā: qn̄quidē ad deūꝑ virtutē intelligētie ꝑuenire ꝑ aucisdicis eſſe ꝯceſſuꝫ. Nō enī dicis pauciſplacuit. vel pauci voluerūt: ſꝫ cū dicisliber decimꝰeſſe conceſſum ꝓculdubio dei gr̄am.nō homīs ſufficiētiā ꝯfiteris. Vterisetiā hoc ꝟbo aꝑtius vbi platonis ſentētiā ſequens. nec ip̄e dubitas in hacvita hoīem mullo modo ad ꝑfectōne ſapientie ꝑuenire: ſcd̓m intellectūtn̄ viuuentibꝰ omē qd̓ deeſt ꝓuidētia deiet gratia. poſt hanc vitā poſſe ꝯpleri.O ſi cognouiſſes dei gratiā ꝑ iheſumxp̄m dn̄m noſtrū: ip̄amqꝫ eius incarnacōne qua hoīs animā corpuſqꝫ ſuſcepit ſūmū eſſe exemplū gͣtie viderepotuiſſes. Sed quid facia? Scio mefruſtra loqui mortuo: ſed quantū adte attinet. Quantū aūt ad eos qui temagnipendūt ⁊ te vel qualicūqꝫ amore ſapientie vel curioſitate artiū quaſnō debuiſti diſcere diligūt. quos potius ī tua ꝯpellacōne alloquor fortaſſenō fruſtra: gra dei non potuit gratiuscōmendari ꝙ ut ip̄e vnicus dei filiusin ſe incōmutabiliter manes indueretur hom̄ie ⁊ ſpem dilectōnis ſue darethom̄ibꝰ hoīe medio. qͣ ad illū ab hominibꝰ veniretur: qui tā longe erat immortalis a mortalibꝰ. incōmutabilisa ꝯmutabilibꝰ. iuſtus ab impijs. beatus amiſeris. Et quia naturaliter indidit nob̓ ut bt̄ī immortaleſqꝫ eſſe cupiamuſ: manēs beatus. ſuſcipiēſqꝫ mortalē. ut nobis tribueret qd̓ amamus:ppetiēdo docuit ꝯtēnere qd̓ timemuſ.Sꝫ huic veritati ut poſſetis adquieſcere humilitate opus erat: q̄ ceruiciveſtre difficilime ꝑſuade̓ poteſt. Quidenī incredibile dicitur. p̄ſerti vobisqui talia ſapitis. quibꝰ ad hoc credēdū voſip̄os admonere debeatis: quidin qua vobis incredibile dicitur. cumdicit̉ deus aſſumpſiſſe hūanā animāet corpus. Vos certe tantū tributisanime intellectuali que anima vtiqꝫhūana eſt: ut eā cōſubſtātialē paterne illi menti quē dei filiū ꝯfitemini fieripoſſe dicatis. Quid ergo incredibile