quā ſi hoſtes donis placaſſet ut parcerent. ¶ Ca. xxij.Era pietate hoīes dei. aeriā poteſtate. mimica cōtrariāqꝫ pietati exorzizādo eiciūt nō placādo: omeſqꝫ teptacones aduerſitatis eius vnicūt orando nō ip̄am. ſed deū ſuū aduerſus ip̄am. Non enī alique vincitaut ſubuigat: niſi ſocietate peccati. ineius ergo nomīe vincitur qui hoīemaſſumpſit: egitqꝫ ſme peccato ut ī ip̄oſacerdote ac ſacrifico fieret remiſſiopeccatoꝝ id eſt ꝑ mediatorē dei ⁊ hominū hoīem criſtuꝫ iheſum: per quemfacta purgacōne peccatorū recōciliamur deo. Non enī niſi peccatis. hoīesfeꝑantur a deo: quorū in hac vita nonſit nr̄a virtute ſꝫ diuina miſeracōe purgaco. ꝑ indulgentia illius nō ꝑ nr̄ampotentiā: quia ⁊ ip̄a quantulacūqꝫ ꝟtus q̄ dicitur nr̄a. illius eſt nobis bonitate ꝯceſſa. Multū autē nobis in haccarne tribueremus: niſi uſqꝫ acleiusdepoſicōꝫ ſub venia viueremus. Propterea ergo nob̓ ꝑ mediatorē p̄ſtitaeſt gra: ut polluti carne peccati. carnispeccati ſimilitudīe mūdaremur. Hacdei gratia qua in nos oſtēdit miſericordiā ſua. et in hac vita ꝑ fidē regimur: et poſt hāc vitā ꝑ ip̄am ſpeciē incōmutabilis veritatis ad ꝑfectōnempleniſſmiā ꝑducemur. ¶ Ca. xxiij.Icit etiā porphirius dinis oraculis fuiſſe reſpōſū nos nō purgari lune theletiſatꝫ ſoliſ: ut hinc oſtēde̓t̉. nulloꝝ deoꝝ theletis hoīeꝫ poſſepurgari. Cuius emī thelete purgāt. ſilune ſoliſqꝫ nō purgāt: qͦs inter celeſteſdeos p̄cipuos hn̄t. Demqꝫ eodē dicit oraculo exp̄ſſum principia poſſepurgare: ne forte cum dictū eſſet nonpurgare theletas ſolis ⁊ lune. alicuiꝰalterius dei de turba valere ad purgandū thelete crederetur. Que autēdicat eſſe principia tanꝙͣ platonicusnouimus. Sicit enī deū patrē ⁊ deū filiū: quē grece appellat paternū intellectu. vel paterna mentē. De ſpū autēſancto aut nichil. aut nō aꝑte aliqͥddicit: quauis quem alium dicat hoꝝmediū non intelligo. Si enī terciā ſicut plotinus vbi de tribꝰ pnͥcipalibꝰſb̓ſtātijs diſputat anime naturā etiāiſte vellet intelligi: nō vtiqꝫ dice̓t hoꝝmediū. id ē pr̄is ⁊ filij mediū. Poſtponit quippe̓ plotinus anime naturā paterno intellectui: iſte aūt cū dicit mediu. nō poſtponit ſꝫ interponit: et minirum hoc dixit ut potuit hiue ut voluit:qd̓ nos ſanctū ſpiritu nec pr̄is tantū.nec filij tātū. ſꝫ vtriuſqꝫ ſpiritu dicimuſLiberis enī verbis locutur ph̓i: nec inrebus ad intelligendum difficilimisoffenſionē religioſaꝝ auriū ꝑtimeſcut. Nobis aūt ad certa regulā loquiphas eſt: ne verboꝝ licētia etiā de rebus que hijs ſignificantur. impia gignat opinionē. Nos itaqꝫ ita nō dicimus duo vel tria pͥncipiacum de deoloquimur. ſic̄ nec duos deos vel tresnobis licitū eſt dicere: ꝙͣuis de vnoqͦꝫ loquētes vel de pr̄e vel de filio vel deſpū ſancto etiā ſingulū quenqꝫ deumeſſe fateamur: nec dicamus tn̄ qd̓ heretici ſabelliani. eundē eſſe patre quieſt ⁊ filius. et eundē ſpiritū ſanctū q̄ ēet pater. et filius: ſꝫ patrē eſſe filij patre. et filiu pr̄is filiū et pr̄is et filij ſpiritū ſanctū. nec patre eſſe nec filium.verūitaqꝫ dictū eſt nō purgari homine niſi principio: ꝙͣuis pluraliterapud eos ſint dicta principia.Ed ſubditus por­ Ca. xxiiij.phirius inuidis poteſtatibꝰ. dequibus ⁊ erubeſcebat. et eas libere redarguere formidabat: noluit intelligere dn̄m xp̄m eſſe pn̓cipiū cuius incarnacōe purgamur. Eū quippe ī ip̄acarne ꝯtēpſit quā ꝓpter ſacrificiū nrepurgacōis adſūpſit. magnū ſcilicet