ſacramentū ea ſuꝑbia nō intelligēs.quā ſua ille huilitate deiecit verus benignuſqꝫ mediator: in ea ſe oſtēdenſmortalitate mortalibus. ꝙͣ malignifallaceſqꝫ mediatores non habendo.ſe ſuperbius extulerūt: miſeriſqꝫ hominibꝰ adiutoriū deceptoriū velut immortales. mortalibꝰ ꝓmiſerūt. Honus itaqꝫ veruſqꝫ mediator oſtenditpeccatū eſſe malū. nō carnis ſubſtātiāvel naturā. que cū anima hoīs ⁊ ſuſcipiſme peccato potuit ⁊ haberi ⁊ mortē deponi. et in melius reſurrectōne mutari: nec ip̄am mortē ꝙͣuis eſſꝫ pena peccati. quam tn̄ ꝓ nobis ſme peccato ip̄eꝑſoluit peccando eſſe vitandū: ſꝫ potius ſi facultas datur ꝓ iuſticia ꝑferedā. Ideo enī ſoluere potuit moriendopcca: qꝛ et mortuus eſt. et nō ꝓ peccato. Hūc ille platonicus nō cognouiteſſe pnͥcipui: nā cognoſceret purgatoriū. Neqꝫ enī caro principiū eſt aūtanima hūana: ſꝫ verbū ꝑ qd̓ facta ſūtomīa. Nō ergo caro ꝑ ſeip̄am mūdatſed ꝑ verbū a quo ſuſcepta eſt: cū verbū caro factuē ⁊t habitauit in nobis.Nam de carne ſua manducāda miſtice loquēs. cū hij qui nō intellexeruntoffenſi recederēt dicētes. durus ē hicſermo quis eū poteſt audire: reſpondit manētibꝰ ceteris. Spus eſt q̄ viuificat: caro aūt nō ꝓdeſt quicꝙͣ. Principui ergo ſuſcepta anima ⁊ carne: etanimā credētiū mūdat ⁊ carnē. Ideoquerētibꝰ iudeis quis eſſꝫ reſponditſe eſſe pnͥcipui: qd̓ vtiqꝫ carnales infirmi peccatis obnoxij ⁊ ignorātie tenebris obuoluti. nequaꝙͣ ꝑcipere poſſemus: niſi ab eo mūdaremur atqꝫ ſanaremur ꝑ hoc qd̓ eramus. et nō eramus. Eramus enī hoīes: ſꝫ iuſti nō eramus. In illius aūt incarnacōe naturāhūana erat: ſꝫ iuſta nō peccatrix erat.Hec eſt mediacō: qua manus lapſiſiacentibuſqꝫ porrecta eſt. Hoc ē ſemeliber decimusdiſpoſitū ꝑ angelos: in quoꝝ edictiset lex dabatur. qua ⁊ vnus deus coliiubebat̉: et hic mediator venturus ꝓmittebatur. ¶ Ca .xxv.vius ſacramenti fide etiā iuſtiantiqui mūdari pie viuēdo potuerūt nō ſolū anteꝙͣ lex ppl̓o hebreodaret̉. neqꝫ eis p̄dicator deus vel angeli defuerūt: ſꝫ ip̄ius qͦꝫ legis tēporibus. ꝙͣuis in figuris rerū ſpūaliū habere videretur ꝓmiſſa carnalia ꝓpterqd̓ vetus dicit̉ teſtamentū. Nā et ꝓphete tūc erant ꝑ quos ſicut ⁊ ꝑ angeloseadē ꝓmiſſio p̄dicata eſt: et ex illoꝝnumero erat cuius tam magnā diuināqꝫ ſentētiā. de boni hūani fine paulo ante ꝯmemoraui. Michi aūt adherere deo bonū eſt. In quo plane pſalmo duorū teſtamētoꝝ. que dicūt̉ vetus ⁊ nouū ſatis eſt declarata diſtinctō. Propter carnales enī terrenaſqꝫ ꝓmiſſiones. cū eas impijs abudare ꝓſpiceret dicit pedes ſuos pene fuiſſe cōmotos ⁊ effuſos ī lapſū ꝓpemodu greſſus ſuos. tanqua fruſtra deoip̄e ẜuiſſꝫ cū ea felicitate qua de illo exſpectabat ꝯtēptores eius florere ꝑīpiceret. ſeqꝫ in rei huius inquiſicōnelaboraſſe. volente cur ita eſſꝫ app̄hendere donec intraret ī ſanctuariū dei etintelligeret in nouiſſima eoꝝ: qui felices videbātur errāti. Tūc eos intellexit in eo ꝙ ſe extulerūt ſicut dicit fuiſſe deiectos ⁊ defeciſſe ac ꝑiſſe ꝓpterinquitates ſuas totūqꝫ illud culmentēporalis felicitatis. ita eis factū tanquā ſomniū euigilātis: qui ſe repenteinuenit ſuis q̄ ſomniabat fallacibusgaudijs deſtitutū. Et qm̄ in hac terravel ciuitate terrena magni ſibi videbatur: dn̄e inquit in ciuitate tua imagine illoꝝ ad nichilum rediges. Qd̓huic tn̄ vtile fuei̓t. etiā ip̄a terrena nōniſi ab vno vero deo querere in cuiuspoteſtate ſūt omīa ſatis oſtēdit. vbi