recta erudicō ꝑ quoſdā articulos tēporū tanꝙͣ etatū ꝓfecit acceſſibꝰ: ut atēporalibꝰ ad eterna capiēda. et a viſibilibꝰ ad inuiſibilia ſurgeret̉: ita ſane ut etiā illo tēpore quo viſibilia ꝓmittebātur diuinitus pima. vnus tn̄colendus ꝯmēdaretur deus: ne menſhūana vel pro ip̄is terrenis vite traſitorie bn̄ficijs. cūiqua niſi vero animecreatori ac dn̄o ſb̓deret̉. Omīa quippe q̄ preſtae̓ homibꝰ vel angeli vel homines poſſunt: in vnius eſſe omīpotetis ptāte quiſquis diffitet̉ inſant. Deꝓuidētia certe plotinus platonicusdiſputat: eamqꝫ a ſūmo deo cuius eſtintelligibilis atqꝫ ineffabilis pulchritudo. uſqꝫ ad hec terrena ⁊ mīa ꝑtingere floſculoꝝ atqꝫ folioꝝ pulchritudine cōprobat: que omīa qͣi abiecta ⁊ velociſſime ꝑeutia decentiſſimoſformaꝝ ſuaꝝ numeros habere nonpoſſe ꝯfirmat: niſi inde formētur vbiformā inte ligibilis ⁊ incōmutabilisſmiul habes omīa p̄ſeuerat. Hoc dn̄siheſus ibi oſtēdit vbi ait. Conſiderate lilia agri: non laborat necqꝫ nent.Dico aut vobis. qꝛ nec ſalomon ī omīgloriaſua ſic amictus ē ſic̄ vnū ex hijſꝙ ſi fenū agri qd̓ hodie ē ⁊ cras in clibanū mittitur deus ſic veſtit quātomāgis vos modice fidei. Optime igit̉anima hūana adhuc terrenis deſiderijs infirma ea ip̄a q̄ tēporaliter exoptat bona infimia atqꝫ terrena vite huic trāſitorie neceſſaria. et pre illiuſ vite ſempiternis bn̄ficijs ꝯtenenda. nōtn̄ niſi ab vno deo exſpectare ꝯſueſcit:ut ab illius cultu etiā in iſtoꝝ deſiderio nō recedat: ad quē ꝯtemptu eoꝝet ab eis auerſione p̄ueniat. ¶ Ca. xv.Ic itaqꝫ diuine ꝓuidētie placuitordinae̓ tempoꝝ curſū: ut quēadmodū dixi ⁊ in actibꝰ apl̓oꝝ legitur ſex in edictis angeloꝝ dareturde vnius veri dei cultu. in quibꝰ et ꝑſo-liber decimusna ip̄ius dei. nō quidē ꝑ ſuā ſubſtātiāque ſemꝑ corruptibilibꝰ oculis inuiſibilis ꝑmanet ſꝫ certis indicijs ꝑ ſb̓iectā creatori creatura viſibiliter apparet: et ſillabatim ꝑ trāſitorias tēpoꝝmorulas humane lingue vocibꝰ loquerētur. qui in ſua naturā nō corꝑaliter ſꝫ ſpiritualiter. nō ſenſibiliter ſedintelligibiliter. nō tēporaliter ſꝫ ut itadicā eternaliter. nec incipit loqui necdeſinit: qd̓ apud illū ſincerius audiūtnō corꝑis aure ſꝫ mentis. min. ſtri eiꝰet nūcij. qui eius veritatē incōmutabili ꝑfruūtur immortaliter beati: et qd̓faciendū modis ineffabilibꝰ audiūtet uſqꝫ in iſta viſibilia ac perducendum incunctanter atqꝫ indifficulterefficiunt. Hec autem lex diſtribucōetepoꝝ data eſt. que pͥus habe̓t ut dictū eſt ꝓmiſſa terrena. quibꝰ tn̄ ſignificaretur eterna: q̄ viſibilibꝰ ſacramētis celebraret multi: intelligerēt pauci. Vmius tn̄ dei cultus aptiſſima illicet vocū ⁊ rerū oīm ꝯteſtacōne p̄cipit̉:nō vnius de turba. ſꝫ eius qui fecit celū et terra: et omnē animā ⁊ omēꝫ ſpiritū qͥ nō eſt qd̓ ip̄e. Ille enī fecit: hecfacta ſūt: atqꝫ ut ſint et bn̄ ſe habeāt.eius indigent a quo facta ſunt.vibus igitur ange ¶ Ca. xvi.is de beatā et ſempiternā vitācreciendū eſſe cenſemus: vtrū eis qͥſe religionis ritibꝰ coli volunt. ſibi ſacra et ſacrificiā flagitātes a mortalibus exhiberi. anqui huc omne cultūvni deo creatori omniū deberi dicunt.eiqꝫ reddendū vera pietate p̄cipuit:cuius ⁊ ip̄i ꝯtēplacōne beati ſūt ⁊ noˢfuturos eſſe ꝓmittut? Illa nāqꝫ viſiodei. tante pulchritudinis viſio ē: et tāto amore digniſſima: ut ſme hac quibuſlibet alijs bonis p̄ditu atqꝫ abundante. nō dubitet ꝑſotinus infeliciſſimū dice̓. Cū ergo ad hūc vnū quidāangeli quidā vero ad ſeip̄os latria