et ſi de ceteris rebus vera p̄dicerēt: tn̄qn̄dē beatitudine nichil cautū nec ſatis ydoneū monerent: nec deos illoseſſe nec benignos demones ſꝫ aut illūqui dicit̉ deus fallax aūt hūanū om̄ecōmentu. verū qꝛ tanta ⁊ talia gerūtur hijs artibꝰ. ut vniuerſū modū humane facultatis excedāt: quid reſtatniſi ut ea que mirifice tanꝙͣ diuinitusp̄dici vel fieri vidētur nec tn̄ ad vniuſdei cultu referūtur. cui ſimpliciter inherere fatentibꝰ qͦꝫ platonicis et ꝑ multa teſtātibꝰ ſolū beatificū bonū ē: mālignoꝝ demonū ludibria ⁊ ſeductoria impedimēta q̄ vera pietate cauenda ſunt prudēter intelligatur?Orro aūt quēcūqꝫ ¶ Ca. xij.miracula ſiue per angelos ſiuequocūqꝫ modo ita diuinitus fiūt. ut deivnus in quo ſolo beata vitā eſt cultu religionēqꝫ ꝯmendēt. ea vere ab eiſvel ꝑ eos qui nos ſcd̓m veritatē pietatēqꝫ diligūt fieri ip̄o deo in illos operante credendū ē. Neqꝫ enim audiēdi ſūt qui deū inuiſibilē viſibilia miracula operari negāt: cum ip̄e etiā ſcd̓mip̄os fecerit mundū. que certe viſibilēnegare nō poſſunt. Quicꝙͣ igit̉ mirabile ſit in hoc mūdo. profecto minus eſt. ꝙ totus hic mūduſ. id eſt celū et terra ⁊ om̄ia que in eis ſūt: q̄ certe dn̄s fecit. Sicut autē ip̄e qui fecit:ita modus quo fecit occultus eſt ⁊ incomp̄henſibilis hom̄i. Quāuis itaqꝫmiracula viſibilui naturarū. videndiaſſiduitate viluerit: tamē cū ea ſapienter intuemur. inuſitatiſſimis rariſſimiſqꝫ maiora ſūt. Nam ⁊ omī miraculo qd̓ ſit ꝑ hoīem. maius miraculū eſthomo qua propter deus qͥ fecit viſibilia celū ⁊ terra. nō dedignatur facereviſibilia miracula ī celo vel terra: quibuſad ſe inuiſibilē colēdū excitet animā adhuc viſibilibꝰ deditā. vbi vero ⁊ qn̄ faciat incōmutabile ꝯſiliū pe-nes ip̄m eſt: in cuius diſpoſicōne iamtēpora facta ſūt. quecūqꝫ futura ſunt.Nam tēporalia mouēs tēporaliter nōmouetur. Nec aliter nouit faciēda ꝙͣfacta: nec aliter inuocantes exaudit:ꝙͣ inuocaturos videt. Nam ⁊ cū exaudiunt angeli eius ip̄e in eis exaudittanꝙͣ in vero nec manufacto temploſuo: ſicut in homibꝰ ſanctis ſuis eiusque tēporaliter fiūt iuſſa eterna eiuslege ſūt conſpecta. ¶ Ca. xiij.Ibilis. ſepe viſibiliter patribusEc mouere debet: ꝙ cū ſit inuiſiapparuiſſe memoratur. Sicut enī ſonus quo audit̉ ſentētia in ſilentio intelligētie ꝯſtitute. non eſt hoc qd̓ ip̄aita ⁊ ſpes qua viſus eſt deus in naturainuiſibili conſtitutus. nō erat qd̓ ip̄e.verūtamē ip̄e in eadē ſpecie corꝑali videbatur: ſicut illa ſentētia ip̄a inſono vocis audit̉: nec illi ignorabātinuiſibilē deū in ſpecie corꝑali qd̓ ipſenō erat ſe videre. Nam ⁊ loquebaturcū loquēte moyſe: et ei tn̄ dicebat. Siinueni gratiā ante te. oſtende michitemetip̄m ſcienter: ut videā te. Cumigitur oporteret dei legem in edictisangeloꝝ terribiliter dari. nō vni homini pauciſue ſapiētibꝰ ſꝫ vniu̓ſe gētiet ppl̓o ingenti: coram eodē ppl̓o magna facta ſūt ī monte. vbi lex ꝑ vnūdabatur ꝯſpiciēte multitudīe. metuedā ac tremēda que fiebāt. Nō emīpopulus iſrahel ſic moyſi credidit. quēadmodū ſuo ligurgo lacedemonij:qd̓ a ioue ſeu apolline leges qͣs condidit accepiſſet. Cū enī lex dabaturppl̓o qua coli vnus iubebat̉ deus ī cōſpectuipius populus quantū ſufficere diuina ꝓuidētiā iudicabat. mirabilibꝰ rerū ſignis ⁊ motibꝰ apparebat:ad eandē legē dandā creatori ſeruire cręaturā. ¶ Ca. xiiij.Icut aūt homis vnius. ita hūaingenei̓s qd̓ ad dei ppl̓m ꝑtinet