quē ſane greci nullo ſuo ẜmonis vſueuſeben vocāt: quāuis euſebian ꝓ mimina. illoꝝ etiā vulgus vſurpet. Vn̄in quibuſdā ſcpͥturarū locis ut diſtinctio certior appare̓t: nō euſebian qd̓ex bono cultu ſed theoſebian. quod exdei cultu compoſitu reſonat dicere maluerūt. Vtrulibꝫ aūt hoꝝ: nos vnoverbo enūciare nō poſſumus. Que itaqꝫ latria grece nūcupat̉: et latine interptatur ſeruitus. ſꝫ ea qua colimusdeū: vel que threſciā grece. latine aūtreligio dicitur: ſꝫ ea q̄ nobis eſt ergadeū: vel quā illi euſebian. nos vero nōvno ꝟbo exprimie̓ ſed dei cultu poſſimus appellare: hanc enī tm̄ deo deberi dicimus qui verus eſt deus facitqꝫſuos cultores deos. Cuicuqꝫ igit̉ ſūtin celeſtibꝰ habitacōibꝰ immortaleset beati ſi nos nō amāt nec beatos eſſenos volūt. colēdi vtiqꝫ nō ſūt. Si aūtamāt ⁊ btōs volūt: ꝓfecto inde volūtvn̄ ⁊ ip̄i ſūt. an aliūde ip̄i bt̄ī aliūde noſEd non eſt nobis ¶ Ca. ij.ullus cū hijs excellētioribꝰ ph̓iſin hac queſtione ꝯflictus. Siderūtenī ſuiſqꝫ literis multis modis cōpioſiſſime mādauerūt hinc illos vndeet nos fieri beatos. obiectitio quodālumīe intelligibili ꝙ deus eſt illis. etaliud eſt ꝙͣ illi: a qua illuſtrat̉ ut clareat: atꝫ eius participacōe ꝑfectibtiqꝫ ſubſiſtant. Sepe multūqꝫ plotinꝰaſſerit ſenſum platonis explanans.ne illam quidem quam credunt eſſevmuſitatis aīam aliude beata eſſe q̄nr̄am. idqꝫ eſſe lumē qd̓ ip̄a nō eſt. ſeda quo creata ē: et qūo intelligibiliterillumināte intelligibiliter lucet. Oatetiā ſimilitudinē ad illa in corporea dehijs celeſtibꝰ ꝯſpicuis ampliſqꝫ corporibꝰ: tanꝙͣ ille ſit ſol ⁊ip̄a ſit luna.Lunā quippe ſolis obiectū illumīariputāt. Sicit ergo ille magnus platonicuſ. aīam racōnalē ſiue potius intellectualis dicēda ſit ex quo gene̓ etiāimmortalui beatorūqꝫ animas eſſe intelligit. quos in celeſtibꝰ ſedibꝰ habitare nō dubitat. nō habe̓ ſupra ſenatura niſi dei qui fabricatus ē mūdūa quo et ip̄a facta eſt: nec aliude illisſuꝑms p̄bere vitā beata et lumē intelligētie veritatis. ꝙ vnde p̄betur ⁊ nobis: ꝯſonas euāgelio vbi legitur. fuithomo miſſus a deo: cui nomē ea̓t iohānes. Hic venit ī teſtimonū. ut teſtimoniū ꝑhiberet de lumīe: ut omēscrederet ꝑ eū. Nō erat ille lumē: ſꝫ utteſtimoniū ꝑhibe̓t de lumīe. Erat lumē verū: qd̓ illumīat omēꝫ homine vementē in hūc mundū. In qua dr̄a ſatuoſtendit̉ anima racōnalē ⁊ intellectualē qͣlis ea̓t ī iohāne ſibi lumē eſſe nopoſſe: ſꝫ alterius veri luminis participacōe lucere. Hoc et ip̄e iohanes fatet̉. vbi ei ꝑhibēs teſtimoniū dic̄: noſomēs de plenitudie eius accepimuſ.¶ Vitonicivel quicūqꝫ alij iſta ſenſeSe cū ita ſint: ſi pla­ ¶ Ca. iij.rūt. ꝯgnoſcentes deū ſicut deū glorificaret ⁊ gratias ageret. nec euane cerent in cogitacōnibꝰ ſuis. nec ppl̓oꝝerroribꝰ parti auctores fierent. partīreſiſtere nō auderet: profecto ꝯfiterentur et illis immortalibus ac beatiſet nobis immortalibus ac miſeris utimmortales ac bt̄i eſſe poſſimus vnudeum deoꝝ colendum qui et noſtereſt et illoꝝ. ¶ Ca. iiij.vic nos ẜuituteꝫ q̄ latria greIte dicitur: ſiue ī quibuſqꝫ ſacramētis ſiue ī nobis ip̄is debemuſ. Huius enī templū ſimul omnes ⁊ ſingulitempla ſumus: qꝛ et oīm cōcordiā etſingulos inhabitare dignatur: nō inom̄ibus ꝙ in lingulis maior: qm̄ necmole diſtendit̉: nec participacōe mninuitur. Cū ad illū ſurſū eſt eius eſt altare cor nr̄m: eius vnigenito. eū ſacerdotē placamus. ei cruetas victimas.