lib̓ ndarloquēdi cōſuetudinē intantū populiuſqꝫ quaqꝫ ſecuti ſunt: ut eorū etiā quipagani appellātur. et deos multos acdemōes colēdos eſſe ꝯtendūt: nulluſfere ſit tā lratus ⁊ doctus. qui audeat in laude vel ſeruo ſuo dicere demonē habes: ſꝫ quilibꝫ hoc dicere voluerit. non ſe aliter accipi ꝙͣ maledicerevoluiſſe dubitae̓ nō poſſit. Que igit̉nos cauſa cōpellit. ut poſt offenſionēauriū tā multaꝝ. ut iam pene ſit oīm.que hoc ꝟbū nō niſi in malā parte audire ꝯſueuerūt qd̓ diximuſ. cogamurexpone̓. cū poſſimus angeloꝝ nomīeadhibitō eandē offenſione que noīedemonū fieri poterat euitae̓? ¶ Ca. xx.vamꝙͣ etiā ipſa origo huiusnoīs ſi d̓inos intueamur librosaliquid affert cognicōe digniſſimū.Demones enī dicūtur. qm̄ vocabulūgrecū eſt abſciētia nomīati. Apoſtolus aūt ſpū ſancto locutus ait. Scietia inflat caritas vero edificat. Quodrecte aliter nō intelligitur. niſi ſciētiatunc ꝓdeſſe cū caritas ineſt: ſme hacaūt inflare: id ē in ſuꝑbiā inaniſſimequaſivtoſitatis extolle̓. Eſt ergo indemonibꝰ ſciētia ſme caritate: et ideotā inflati hoc eſt tā ſuꝑbi ſūt: ut honores d̓inos ⁊ religiōis ẜuitute. qua ve̓odeo deberi ſciūt. ſibi ſategerīt exhiberi:et quantū poſſunt. et apud quos poſſūt. adhuc̄ agūt. Cōtra ſuꝑbiā porrodemonū qua ꝓ meritis poſſidebaturgenus hūanū. dei huilitas q̄ in xp̄oapparuit. quātā ꝟtutē habeat. hoīmaīe neſciūt immūdicia elacōis inflatedemonibꝰ ſimiles. ſuꝑbia nō ſcientia.Pſi aūt demōēs etiā hoc ¶ Ca. xxi.ita ſciūt: ut ei dn̄o infirmitate carnisinduto dixerit. Quid nobis ⁊ tibi ih̓unazarene? Veniſti ꝑdere nos. Clarū eſt ī hijs ꝟbis. ꝙ in eis ⁊ tanta ſcientia erat: et caritas non erat. Penāquippe ſuā formidabāt ab illo: nō inillo iuſticiā diligebāt. Tantu vero eisinnotuit qͣntū voluit: tantū aūt voluitquantū oportuit. Sꝫ innotuit nō ſicutangelis ſanctis qui eius ſcd̓m id qd̓dei verbū ē ꝑticipata eternitate ꝑfruuntur: ſꝫ ſicut eis terredis innoteſcendūfuit. ex quorū tiranica quodāmodoptāte fuerat liberaturus p̄deſtinatosin ſuū regnum. et gloriā ſemꝑ veracē:et veraciter ſempiternā. Innotuit ergo demōibꝰ nō ꝑ id qd̓ eſt vitā eternā ⁊ lumē incōmutabile qd̓ illuminatpios. cui vidēdo ꝑ fidē q̄ in illo ē cordamūdātur: ſꝫ ꝑ quēdā tēporalia ſueꝟtutis effecta ⁊ occultiſſima ſigna p̄ſentie q̄ āgelicis ſenſibꝰ etiā malignorū ſpirituū potius ꝙ infirmitati hoīmpoſſent eſſe ꝯſpicua. deniqꝫ qn̄ ea paululū ſupprimēda iudicauit. et aliqͣntoaltius latuit dubitauit de illo demonūpnͥceps. eūqꝫ temptauit an xp̄us eſſꝫexplorās qͣntū ſe tēptari ip̄e ꝑmiſit.ut hoīem quē gerebat ad nr̄e iitaconis tꝑaret exēplū poſt illā ve̓o teptacōꝫ. cū angeli ſic̄ ſcpͥtū ē miniſtrarēt ei boni vtiqꝫ ⁊ ſancti. ac ꝑ hoc ſpiritibꝰ immūdis mētuēdi et tremendi.magis magiſqꝫ innoteſcebat demonibꝰ qͣntus eſſet: ut ei iubēti quāuis inillo ꝯtēptibilis videret̉ carnis infirmitaſ. reſiſte̓ nullus aude̓t. ¶ Ca xxij.ijs igitur angelis bonis omniscorꝑalui tēporaliūqꝫ rerū ſcientia qua inflātur demones vilis eſt: nōꝙ eaꝝ ignari ſint. ſed qd̓ illis dei quaſanctificatur caritas cara ē: pre cuiusnō tm̄ incorꝑali verū etiā incōmutabili⁊ ineffabili pulchritudīe. cuius ſancto amore inardeſcūt. om̄ia que infraſūt. et qd̓ illud ē nō ſūt. ſeqꝫ ip̄os inter illa ꝯtenut: ut ex toto ꝙ boni ſunteo bono ex quo boni ſunt ꝑfruātur: etideo certius etiā tēporalia ⁊ mutabilia iſta nouer̄t qꝛ eoꝝ pnͥcipales cauſas in ꝟbo dei ꝯſꝑiciūt. ꝑ qd̓ factus ē