mūdus: quibꝰ cauſis quedā probātur quedā reprobātur: cūcta ordinātur. Demones aūt nō eternas tēpoꝝcauſas et quodāmō cardinales in deiſapiētia ꝯtēplāt̉. ſꝫ quorūdā ſignoꝝnobis occultoꝝ maiore expiētiā multo plura ꝙͣ hoīes futura ꝓſpiciūt: diſpoſicōes qͦꝫ ſuas aliquādo p̄nūciant.Oemqꝫ ſepe iſti: nunꝙͣ illi omino fallūtur. Aliud ē enī tēporalibꝰ tēporaliaet mutabilibꝰ mutabilia ꝯiectae̓. eiſqꝫ tēporalē ⁊ mutabilē modū ſue volūtatis ⁊ facultatis inſerere. qd̓ demonibꝰ certa racōe p̄miſſum ē: aliud aūtin eternis atqꝫ incōmutabilibꝰ dei legibꝰ q̄ in eius ſapiētia viuūt mutacōnes tēpoꝝ p̄uide̓. deiqꝫ volūtatē q̄ tācertiſſima ꝙ potētiſſima ē oīm. ſpūseius participacōe ꝯgnoſcere: qd̓ ſanctis angelis recta diſcrecōe donatuꝫeſt. Itaqꝫ nō ſolū eterni veru etiā bt̄īſūt: bonū aūt quo beati ſūt. deus illis ēa quo creati ſūt. Illius quippe indeclinabiliter participacōe ⁊ ꝯtēplacōneꝑfruūtur. ¶ Ca. xxiij.Os ſi platonicimalunt deos ꝙͣꝫdemōēs dicere eiſqꝫ annumerāre quos a ſūmo deo ꝯditos deos ſcribit eoꝝ auctor ⁊ mgr plato: dicat q̄volūt. Nō enī cū eis de ꝟboꝝ ꝯtrouſia laborādū ē. Si enī ſic immortaleˢut tn̄ a ſūmo deo factos etſi non ꝑ ſeip̄os ſꝫ ei a quo facti ſunt adheredobeatos eſſe dicūt: hic dicūt ꝙ dicimuſquolibꝫ eos noīe appellēt. Hanc aūtplatonicoꝝ eſſe ſentētiā ſiue oīm ſiuemelioruꝫ: in eoꝝ lr̄is inueniri poteſt.Nā et de ip̄o noīe ꝙ huiuſmōi immortalē beatāqꝫ creaturā deos appellantideo inter nos ⁊ ip̄os pene nulla diſſenſio ē: qꝛ et in noſtris ſacris literislegitur. Oeus deoꝝ dn̄s locutus eſt.Et alibi. Cōfitemini deo deoꝝ. Et alibi. Rex magnus ſuꝑ om̄es deos. Illud aūt vbi ſcriptū eſt terribilis ē ſu-per omēs deos: cur dictū ſit deincepsoſtendit̉. Sequit̉ enī. Em om̄es dijgentiū demonia: dn̄s aut celos fecit.Suꝑ om̄es ergo dixit. ſꝫ gentiū: id ēquos gētes ꝓ dijs habēt q̄ ſūt demonia: ideo terribilis ſb̓ quo terroe̓. dn̄odicebāt. veniſti ꝑdere nos. Illd̓ vero vbi dicit̉ deus deoꝝ. nō p̄t intelligi deus demōiorū: et rex magnus ſuꝑom̄es deoſ. abſit ut dicat̉ rex magnꝰſuꝑ oīa demonia. Sꝫ hoīes qͦꝫ in ppl̓odei: eadē ſcpͥtura deos appellat. Egoinqͥt dixi dij eſtis: et filij excelſi omēsPoteſt itaqꝫ intelligi hoꝝ deoꝝ deꝰqui dictus ē deus deoꝝ: et ſuphos deos rex magnus qͥ dictus ē rex magnus ſuꝑ omēs deos. verūtame cua nobis q̄ritur ſi hoīes dicti ſūt dij. ꝙin ppl̓o dei que ꝑ angelos vel ꝑ hoīeſalloquit̉ deus: quātomagīs immortales eo noīe digni ſūt. qui ea fruūt̉beatitudīe ad quā deū colēdo cupuithoīes ꝑuenire? Quid reſpondebimusniſi nō fruſtra in ſcpͥturis ſanctis exp̄ſſius hoīes nūcupatos deos. ꝙ illoſimmortales et beatos. quibꝰ nos eqͣles futuros in reſurrectōe ꝓmittit̉: neſcꝫ ꝓpter illoꝝ excellētiā aliquē eoꝝnobis ꝯſtitue̓ deū infidelis aude̓t infirmitas qd̓ in hoīe facile eſt euitare?Euidētius dici debuerūt hoīes dij inppl̓o dei: ut certi ac fidētes fierēt eumeſſe deū ſuū qui dictus eſt deus deoꝝ.Quia ⁊ ſi appellētur dij immortales illi et beati qui ī celis ſūt: nō tn̄ dicti ſūtdij deoꝝ id eſt dij hoīm in ppl̓o dei cōſtitutoꝝ. quibꝰ eſt dictū. Ego dixi dijeſtis: et filij excelſi om̄es. Hinc eſt ꝙait apl̓us. Et ſi ſūt qui dicūtur dij ſiuein celo ſiue ī terra. ſicuti ſūt dij multi etdn̄i multi: nobis tn̄ vnus deus paterex quo oīa. et nos in ip̄o: et vnus dn̄sih̓us xp̄us ꝑ quē omīa. et nos ꝑ ip̄m.Nō multū ergo de noīe diſceptādū ēcū res ip̄a ita clareat. ut ab ſcrupulo