de dijs laudabilia. eadē repetiuit alijsquidē verbis: ut eis aduerſa alia triaex hom̄ibꝰ redderet. Tria deoꝝ hecſunt: loci ſublimitas. vite ꝑ̄petuitas.ꝑfectio nature. Hec alijs verbis itarepetiuit. ut eis tria contraria hūanecondicōnis opponeret: cū et habitacula inquit ſūma ab infimis tanta itercapēdo faſtigij diſpeſcat. quia dixerat loci ſublimitate: et viuacitas inquit illic eterna ⁊ indefecta ſit hic caducā et ſubſeciua quia dixerat vite ꝑpetuitatē: et ingenia illa inquit ad btitudine ſb̓limata. hec ad miſerias infimata. Nullo inter ſe ꝓpinquo inqͥt coinūicatu: qꝛ dixerat nature ꝑfectioneꝫTria igitur ab eo poſita ſūt deoꝝ. ideſt locus ſublimis. eternitas. beatitudo: et hijs cōtraria tria hoīm id eſt locus in fimuſ. mortalitas. miſei̓a. Interhec terna deoꝝ et hoīm. qm̄ demonesmedios poſuit: de loconulla eſt controuerſia. Inter ſublime quippe et infimu: medius locus aptiſſimus habetur ⁊ dicitur. Cetera bina reſtant. quibus cura attentior adhibenda ē: queadmodū vel aliena eſſe a demonibꝰoſtendātur vel ſic eis diſtribuātur utmedietas videt̉ expoſcere. Sꝫ ab eisaliena eſſe nō poſſunt. Non enim ſicutdicimus locū mediū nec ſumum eſſe.nec infimū. ita demoēs cū ſint̓ animalia racōnalia. nec beatos eſſe nec iniſeroſ: ſicuti ſūt arbuſta vel pecora queſunt ſenſus vel racōnis expertia rectepoſſimus dicere. Quoꝝ ergo ratiomētibꝰ ineſt: aut miſeros eſſe aut beatos neceſſe eſt. Itē nō poſſimus rc̄edicere: nec mortales eſſe demōēs neceternos. Omnianamqꝫ viuētiā aūt ineternū viuūt: aut fimunt mortē ꝙ viuūt. Iam vero iſte tēpore eternos demones dixit. Quid igitur reſtat. niſiut hij medij de duobꝰ ſūmis vnū habeāt: et de duobꝰ infimis alterū? Nā ſivtraqꝫ de imis habebūt aut vtraqꝫ deſūmis. medij nō erūt: ſed in alterutraꝫparte vel reſiluūit vel recūbūt. Quia ergo hijs binis ſic̄ demōſtratu ē carerevtriſqꝫ nō poſſunt. acceptis ex vtraq̄parte ſingulis mediabuntur. Ac perhoc qꝛ de infimis habere non poſſumeternitate que ibi nō eſt. vnū hoc deſūmis habēt: et ideo nō eſt alterū adcomplendā medietate ſuam: quid deinfinijs habeat niſi miſeriā. ¶¶ Ca. xiij.St itaqꝫ ſcd̓m platonicos ſublimui deorū vel beata eternitas.vel eternabtitudo: hoīm vero infimorū. vel miſeriā mortalis vel mortalitaˢmiſera. Semonū autē medioꝝ vel miſera eternitas. vel eterna miſeria. Nāet quiqꝫ illis que in definicōne demonū poſuit nō eos medios ſicut ꝓmittebat oſtendit. Quoniam tria dixiteos habere nobiſcum. ꝙ genere animalia. ꝙ mēte racōnalia ꝙ aīmo paſſiua ſūt: cū dijs autē vnū. ꝙͣ temporeeterna: et vnū ꝓpriū ꝙ corpore aerea.Quomodo ergo medij. quādo vnumhabēt cū ſūmis: tria cū infimis? Quisnō videat relicta medietate. quantūinclinetur: et depͥmātur in infima? Sꝫplane etiā ibi medij poſſunt inueniri.ut vnū habeāt ꝓpriū qd̓ ē corpus aereū. ſicut et illi de ſummis atqꝫ infimisſingula ꝓpria dij corpus ethereū. homineſqꝫ terrenū: duo vero ꝯmuia ſitomnibꝰ. ꝙ gene̓ ſūt animalia. et mete racōnalia. Nam et ip̄e cū de dijs eibominibꝰ loqueretur. habetis inquitbina aīmalia: et nō ſolentiſti deos niſiracōnales. mente phibe̓. Ouo ſūt reſidua ꝙͣ ſūt aīmo paſſiua. et tēꝑe eternā quorū hn̄t vnū cū infimis. cū ſūmiſalterū: ut ꝓporcionali racōne liberatamedietas. neqꝫ ſuſtollatur in ſūma:neqꝫ in infima deprimatur. Ip̄a ē aūtilla demonū miſerā eternitas: vel eterna miſei̓a. Qui enī ait ammo paſſiua.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten