dijs: alterum cum beluis cōmune eſt.Quonā de homibꝰ loquebatur: quibus ſicut belius mortale corpus eſt.Iſti auteꝫ quos inter nos et deos mediatores nobis ꝓdider̄t ph̓i. poſſuntquidē dicere de ammo et corpore. alterū nobis cudijs. alterūcū hominibꝰꝯmune eſt: ſed ſicut dixi tanꝙͣ in peruerſum ligati atqꝫ ſuſpenſi ſeruū corpus cū dijs beatis. dn̄m animū cū hominibꝰ miſeris: parte inferiore exaltati. ſuꝑiorē deiecti. Vn̄ etiā ſi quiſꝙͣpropter hoc eos habere putaueriteternitate cum dijs. quia nulla mortꝭſicut animaliuꝫ terreſtriū animi eoꝝſoluūtur a corpore: nec ſic exiſtimandum eſt eoꝝ corpus tanquā honoratoꝝ eternū vehiculuꝫ: ſed eternū vinculum dānatorū. ¶ Ca. decimū.Lotinus certe noſtre memorievicinis tēporibus: platōne ceteris excellentius intellexiſſe laudadatur. Is cū de hūanis aīmis ageretpr̄ inqͥt miſei̓cors morlia illis vniculafaciebat. Ita hoc ip̄m qd̓ mortales ſūtboīes corꝑe. ad miſericordiā dei pr̄isptinere arbitratus eſt: ne ſemꝑ huiꝰvite miſeria tenerentur. Hacͣ miſericordia indignā iudicata eſt iniquitaſdemonū: que in amini paſſiui miſerianō mortale ſicut hoīes: ſed eternumcorpus accepit. Eſſent quippe feliciores hominibꝰ ſi mortale cum eis haberent corpus. et cū dn̄s animū beatum: eſſent autē pares hominibꝰ: ſi cūanimo miſero. corpus ſalteꝫ mortalecum eis habere meruiſſent. Si tamēacquirerent aliquid pietatis ut aberūnis vel in morte requieſceret: nancvero non ſolum feliciores hominibusnō ſunt ammo miſero. ſed etiā miſeriores ſūt ꝑ̄petuo corporis vinculo. Nōenī aliqua pietatis et ſapientie diſciplinā proficientes intelligi voluit exdemonibꝰ fieri deos: cum apertiſſimeliber nonusdixerit demones eternos. ¶ Ca. xi.Icit quidē et animas hominuꝫdemones eſſe. et ex hominibꝰ fieri lares ſaruas ⁊ manes. lares ſi meriti boni ſunt: lemures ſi mali ſeu laruas: manes autē deos dici: ſi incertueſt bonorū eos ſeu maloꝝ eſſe meritorū. In qua opinione quantā voragine aperiāt ſectandis p̄ditis moribus. quis nō videat. ſi vel paululū attendat: quādoquidē quālibet nequāhomines fuerint. vel laruas ſe fieri dūoꝑ natur: vel dum manes deos. tantopeiores fiūt. quanto ſunt nocendi cupidiores ut etiā quibuſdā ſacrificijstan yͣdiuinis bonoribus poſt morteꝫſe muitari opinētur ut noceant? Laruas quippe dicit eſſe noxios demoneſex homībus factos. Sed hinc aliaqueſtio eſt. Inde aūt ꝑhibet appellari grece beatos eudemones ꝙ boniſint animi hoc eſt bonidemones: animos quoqꝫ hoīm demones eſſe confirmans. ¶ Ca. xij.Ed nūc de hijs agimus. quosin natura ꝓpria deſcripſit interdeos et hoīes genere animalia: mēte rationalia: anmo paſſiua corporeaerea: tēpore eterna. Nempe cū pͥusdeos in ſublimi celo. hoīes aūt ī terra infima diliunctos locis et naturedignitate ſecerneret: ita cōcluſit. Habetis inquit intermi bina aīmalia: deos ab hominibꝰ plurimū differētesloci ſublimitate. vite ꝑp etuitate. nature ꝑfectōe: nullo inter ſe ꝓpinquo cōinūicatu cū⁊ habitacula ſūma ⁊ ab infimis tāta intercapēdo faſtigij diſpeſcat et viuacitas illic eterna et indefecta ſit hec caduca ⁊ ſubſeciua: et ingema illa ad beatitudinē ſublimata. hecad miſerias infimata. Hic terna video cōmemorata cōtraria de duabusnature partibꝰ vltimis: id eſt ſummiˢatqꝫ infimis. Nam tria que propoſuit