brutis et obnoxijs corporibꝰ. diſſimilibus moribꝰ. ſimilibus erroribꝰ. ꝑuicaci audacia. p̄tinaci ſpē. caſſo labore.fortuna caduca. ſingilatim mortales.cuncti tamē vniuerſo genere ꝑ̄petui.viciſſim ſufficienda prole mutabiles: volucri tēpore. tarda ſapientia.citā mortē. querula vita. terras incōlunt. Cum hinc tam multa diceret qad plurmios hoīes p̄tinent: nūquidetiā illud tacuit qd̓ nouerat eſſe ꝑ aucoꝝ. vbi ait. tarda ſapientiā? Qd̓ ſipretermiſiſſet: nullo mō recte genushumanū deſcripcōnis huius tam intenta diligentiā terminaſſet. Cū verodeoꝝ excellentiā cōmendaret: Ip̄ambeatitudinē quo volūt homīes per ſapientia ꝑuenire. in eis affirmauit excellere. Proinde ſi aliquos demonesbonos vellet intelligi aliquid etiamin ip̄oꝝ deſcripcone poneret. Vndevel cū dijs aliquā beatitudinis ꝑtem.vel cū hominibꝰ qualemcūqꝫ ſapiētiāputarentur habere cōmune. Nūc vero nullum bonum eorū cōmemorauitqūo boni diſcerne̓nt̉ a malis: quāuiset eoꝝ malicie liberius exprimendepepcerit: non tam ne ip̄os ꝙ ne cultores eorū apd̓ quos loquebatur offenderet. Significauit tamē prudētibꝰ quid de illis ſentire deberet quādo quidem deos quos omnes bonosbeatoſqꝫ credi voluit. ab eoꝝ paſſionibus. atqꝫ ut ait ip̄e turbelis omninō ſeꝑarauit. Sola illos corporumeternitate conuigens ammo aut nōdijs ſꝫ hominibꝰ ſimiles demones aptiſſime inculcans: et hoc nō ſapientiebono. cuius ⁊ hoīes poſſunt eſſe participes ſed ꝑturbacōne paſſionū queſtultis maliſqꝫ dn̄atur: a ſapīentibusvero et bonis ita regitur ut malint eānō habere ꝙͣ vincere. Nam ſi nō corporū ſed animorū eternitateꝫ cū dijshabere demones vellet intelligi. nonvtiqꝫ homīes ab huius rei conſortioſepararet. Quia et hominibꝰ eternoˢeſſe anmos proculdubio ſicut platonicus ſentit. Ideo cum hoc genusanimatum deſcriberet immortalibusanimis. moribudis mēbris dixit eſſebomines. ¶ Capitulū nonū.C per hoc ſi ꝓpterea cōmune cudijs eternitatē nō habēt hoīesqꝛ corpore ſūt mortales: ꝓpte̓a ergodemōēs hn̄t. qꝛ corꝑe ſūt immortaleſ.Quales igitur mediatores ſunt interhomies ⁊ deos. ꝑ quos ad deoꝝ amicicias homīes ambiāt qui hoc cū hominibꝰ habeant deterius. qd̓ eſt ī ammante melius id eſt animū hoc auteꝫhabent cū dijs melius qd̓ eſt in animante deterius id eſt corpus? Cū enīanimans id eſt animal ex anima conſtet et corpore. quoꝝ duoꝝ anima ēvtiqꝫ corꝑe melior: et ſi vicioſa et infirma. melior certe corꝑe etiā ſaniſſimo atꝫ firmiſſimo: quonā natura eiꝰexcellētior nec labe vicōꝝ poſtponitur corꝑi. ſicut aurū etiā ſordidum argento ſeu plumbo licet puriſſimo carius eſtimat̉. Iſti mediatores deoꝝet hoīmꝑ quos interpoſitos diuinishumana iuguntur. cum dijs habentcorpus eternū. vicolum aūt cū hominibꝰ animū. quaſi religio qua volūtdijs homīes ꝑ demones iungi in corpore ſit. nō in animo conſtituta. Quenam tandē iſtos mediatores falſosatqꝫ fallaces quaſi capite deorſū nequicia vel pena ſuſpendit ut inferioreꝫanimalis parte id eſt corpus cū ſuperioribꝰ. ſuꝑiorem vero id eſt animā cuinferioribꝰ habeat: et cū dijs celeſtibus ī parte ſeruiente cōnucti. cū hominibꝰ autē tereſtribꝰ in parte dn̄ante ſint miſeri? Corpus quippe eſt ſeruū: ſicut etiā ſaluſtius ait. Animi miperio: corporis ẜuico magis vtimur.Adiunxit autē ille. Alterū nobis cu